Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018
|
Ηπειρωτικός Αγών

Ο πόλεμος της σακούλας

Όταν ένας οργανισμός υποστεί ένα ισχυρό σοκ ή όταν βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση ή έκθεση, συχνά το υποκείμενο, για να μπορέσει να διαχειριστεί την καθημερινότητά του και να είναι λειτουργικό, επιλέγει να ασχοληθεί με κάτι εντελώς άσχετο με την κατάστασή του και να του προσδώσει σοβαρότητα και βαρύτητα, εξόφθαλμα δυσανάλογη. Έτσι, η προσοχή του φεύγει από το μείζον και το σημαντικό, που του γεννά μεγάλο άγχος, και εστιάζεται σε κάτι άλλο, λιγότερο ή και καθόλου στρεσσογόνο. Αυτή η επιλεκτική αντίληψη και διαχείριση της πραγματικότητας είναι ένας μηχανισμός, στον οποίο -δεν μπορεί- θα το έχετε δει να καταφεύγει συχνά-πυκνά ο μέσος Έλληνας τα τελευταία επτά χρόνια. Ο κόσμος του, όπως τον ήξερε όλα τα χρόνια της ζωής του, καταρρέει και εκείνος ασχολείται με τη διαθεσιμότητα μουστάρδας στα ράφια του ψυγείου του -που λέει ο λόγος- ή επιτίθεται λάβρος κατά όσων θέλουν να του στερήσουν το δικαίωμά του στο κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. Η αφορμή για τον νέο καυγά που έστησε, λοιπόν, πριν καν προλάβει να μπει ο νέος χρόνος ήταν προβλεπόμενη. Η πλαστική σακούλα και η χρέωσή της. Αίφνης, το πλέον ασήμαντο -και αυτονόητο- αντικείμενο της ζωής του βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής του, αφυπνίζει την οικολογική του συνείδηση, προκαλεί θύελλα αντιδράσεων στον μικρόκοσμό του και -φευ- και αυτό κοστίζει! Πόσα να αντέξει ο Έλληνας της κρίσης και πόσα μέτωπα ακόμη να ανοίξει και να πολεμά σε καθένα απ’ αυτά, για να καθυστερήσει κι άλλο την αναπόφευκτη, μα βαθιά αγχογόνο ενηλικίωσή του; Τ.Τ.

Travel abroad
Τι ωραίες ήταν εκείνες οι εποχές, που ξεκινούσε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, μαζί με το υπόλοιπο γυμνάσιο θηλέων, να πάει εκδρομή με εκείνο το ρετρό ασπρόμαυρο λεωφορείο, που αγκομαχούσε στις ανηφόρες και έπαιρνε δυσκίνητα τις ατελείωτες στροφές, κάνοντας μια διαδρομή λίγων μόλις χιλιομέτρων να διαρκεί ώρες… Που τραγουδούσε, μαζί με τις υπόλοιπες συμμαθήτριες το μυστικό της, χτυπώντας το τσίγκινο κουτάλι με το ποτήρι, για να δώσει τον ρυθμό ή που μετά η Αλεξίου έκοβε το σκοινί της κούνιας, για να πέσει ο καθηγητής τους… Ωραία χρόνια και -προπάντων- έντιμα. Τότε, όλοι οι μαθητές διέθεταν τον ελάχιστο οβολό, για να συμμετέχουν στις εκδρομές του σχολείου και κανείς δε ένιωθε απόκληρος της ζωής και αποπαίδι.
Σ’ αυτά τα χρόνια φαίνεται πως θέλουμε να επιστρέψουμε, αργά μα σταθερά. Μαζί, λοιπόν, με εκείνες τις περιβόητες δέσμες -σύστημα πανελληνίων, με το οποίο κάποιοι από μας εξεταστήκαμε- την κατάργηση του αναμορφωμένου προγράμματος στα δημοτικά και την αποπομπή της αριστείας από τα σχολεία, καταργούμε και τις εκδρομές στο εξωτερικό, για να μη νιώθει άσχημα ο φτωχός μαθητής, που δεν μπορεί να συμμετάσχει (και για να μπορέσουν οι μεροκαματιάρηδες ή άνεργοι γονείς του να εξοικονομήσουν χρήματα, για να πληρώσουν τα -απαραίτητα και καθόλου ταξικά- φροντιστήρια). Αφήστε που ελαχιστοποιούμε τις πιθανότητες να πάει στην κακή Ευρώπη και να θέλει -άκουσον, άκουσον- να ξαναπάει ή να τη φέρει στον τόπο του… Είπαμε: όταν ένας οργανισμός νοσεί βαριά και κινδυνεύει να αποβιώσει, καταπιάνεται με την παρωνυχίδα, που τον ενοχλεί στο δάχτυλο του (αριστερού του) χεριού και θαρρεί πως τούτη είναι η πηγή όλων των δεινών του…
Τ.Τ.

Περί σακούλας
Υπήρχε άλλος τρόπος να περιορίσουμε τη χρήση της πλαστικής σακούλας, πέρα από το να μας βάλουν να τις πληρώνουμε; Σαφώς και υπήρχε, και όχι ένας, αλλά πολλοί. Αλλά, ουδείς ενδιαφερόταν για το περιβαλλοντικό πρόβλημα, οπότε ορθώς αποφασίστηκε να μπει ένα τέλος. Δεν περιμένουμε πως ο Έλληνας θα απαλλαγεί από τη συνήθειά του να χρησιμοποιεί πλαστική σακούλα λόγω των τεσσάρων λεπτών του ευρώ, αν και η υπερπροβολή του θέματος οδήγησε αρκετούς να παίρνουν τα ψώνια τους σε χαρτοσακούλες ή να προμηθευτούν επαναχρησιμοποιούμενες τσάντες. Μόλις σταματήσει ο ντόρος, πάλι με πλαστικές σακούλες θα φεύγουμε από τα σούπερ μάρκετ. Τουλάχιστον, όμως, θα σταματήσει η υπερκατανάλωσή τους. Γιατί, ακόμη και μέχρι λίγες μέρες πριν την εφαρμογή του μέτρου, οι ταμίες στα σούπερ μάρκετ έβαζαν δύο πραγματάκια σε κάθε τσάντα και άνοιγαν την επόμενη, ενώ και οι καταναλωτές έπαιρναν και καμιά παραπανίσια για να έχουν να πετάνε τα σκουπίδια τους.
Α.Τ.

Ούτε ο Νοστράδαμος
Η γνωστή ρήση «όποιος καεί στο χυλό, φυσάει και το γιαούρτι», δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για την πληθώρα των δελτίων έκτακτων καιρικών φαινομένων, που εκδίδει με καταιγιστική συχνότητα η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία. Κάθε τρις και λίγο, πολίτες, υπηρεσίες και φορείς γίνονται αποδέκτες προειδοποιήσεων για καταιγίδες, χιόνια, χαλάζι και ισχυρούς ανέμους, που σπανίως επιβεβαιώνονται. Όπως και χθες στα Γιάννενα, όπου το μόνο που είδαμε, ήταν μια μικρή βροχόπτωση και μια πασπάλα χιόνι στα ορεινά, φαινόμενα απολύτως συνηθισμένα για την εποχή. Δε θα μπούμε στον πειρασμό να πούμε πως σε λίγο δε θα δίνει κανένας σημασία στις προειδοποιήσεις, αλλά καλό θα είναι να επαναπροσδιορίσουν τα μοντέλα που χρησιμοποιούν, και τον τρόπο διατύπωσης των ανακοινώσεων. Γιατί, πλέον, ανταγωνίζονται στην καταστροφολογία τις προβλέψεις του Νοστράδαμου για το τέλος του κόσμου.
Α.Τ.


Απαιτούνται κανόνες
Η εικόνα του κλειστού γυμναστηρίου του πρώην Πολυκλαδικού (βλέπε ρεπορτάζ στην 3η σελίδα) πραγματικά εντυπωσιάζει. Το ζητούμενο, όμως, είναι πως θα διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού ένας υποδειγματικός πλέον αθλητικός χώρος, που τόσο έχει ανάγκη η περιοχή. Αν αρχίσουν από μεθαύριο να βάζουν καρέκλες στο δάπεδο για να κάνουν σχολικές γιορτές, αν δεν μπουν κανόνες χρήσης και αν γενικότερα δεν υπάρχει ένας έλεγχος στην πρόσβαση, τότε θα πάνε στράφι τα χρήματα που δαπανήθηκαν, και σύντομα το νέο δάπεδο θα γίνει σαν… ελβετικό τυρί.
Α.Τ.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

25.04.18 | Πιο μίνιμαλ δε γίνεται

Ένα λιτό γραφείο χωρίς συρτάρια, πέντε καρέκλες, ένα laptop, ένα πολυμηχάνημα, ένα κλιματιστικό,...

24.04.18 | Ο εργολάβος, το αμυγδαλωτό

Αν ξυπνήσεις νωρίς το πρωί Κυριακής, είναι ό, τι πιο ωραίο να διασχίσεις τους δρόμους της πόλης,...

21.04.18 | Γραφή µε στυλό

Η ενασχόλησή του µε τον Ηπειρωτικό Αγώνα κρατά γερά από τη δεκαετία του 1960. Την αγάπη του για την...

20.04.18 | Άλλη μια φούσκα

Tι φασαρία κάναμε εντός και εκτός Βουλής για την υπόθεση Novartis δε λέγεται. Την αναδείξαμε σε...

19.04.18 | Μία θέση στο πάνθεον

Έχει πλάκα που από καιρό εις καιρόν, κάποιες από τις παλιές δόξες του ελληνικού «καλλιτεχνικού»...

18.04.18 | Ένας µικρός µαχητής

Πάνε τρεις µήνες κοντά από τη µέρα, που γεννήθηκε, µα µόλις προχθές βρέθηκε για πρώτη φορά στο...

17.04.18 | Η ιστορική μνήμη

Ο αέρας φυσά δαιμονισμένα και το κύμα φοβερίζει. Δεν αισθανόμαστε αρκετά ασφαλείς μέσα σε ένα...

14.04.18 | Είμαστε πίσω

Πρώτη είδηση έγινε τις ημέρες του Πάσχα η αναφορά του υπουργού Επικρατείας Χριστόφορου Βερναρδάκη...