Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018
|

Το άρθρο ήταν το ερέθισμα

Την είχα κάποτε μαθήτρια, όταν πρωτοδιορίστηκα δασκάλα στα Εκπαιδευτήρια Λιαπίκου-Ξύδη. Με τους γονείς της μας συνέδεσαν δεσμοί στέρεης οικογενειακής φιλίας, που ακόμη σήμερα συνεχίζονται με την ίδια -ίσως και μεγαλύτερη- ένταση με την κόρη τους. Ήταν το πιο ωραίο δώρο που μου έκανε σήμερα η Τίνα, εκτός βέβαια από τις θαυμάσιες κάρτες της, που φέρνουν την υπογραφή και τη σφραγίδα της τέχνης της. Οι επιλογές της με ό,τι έγγραφο συλλέξει μέσα από την αρθρογραφία και την ειδησεογραφία, και μας τις στέλνει, είναι για μας σημαντικές. Αυτή τη φορά πρόκειται για ένα άρθρο με τον τίτλο «Τι θα κρατήσω από το 2017», όπου το σκηνικό έχει στηθεί μέσα στο μυαλό της συντάκτριας του κειμένου Μαρίας Αθανασίου. Αυτό το κείμενο μας έδωσε την αφορμή για το δικό μας 2017 και ευχαριστούμε την καλή μας φίλη, που μας έδωσε το ερέθισμα.


Τι θα κρατήσω από το 2017
Ας είναι καλύτερη αυτή η χρονιά, που μόλις ανέτειλε. Τι θα κρατήσουμε, λοιπόν, από το 2017 σε προσωπικό, εντελώς, επίπεδο. Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2017. Το σκηνικό για μας έχει στηθεί μέσα σε ένα πολύ αγαπημένο χώρο, στην οδό Δρυός στα Ιλίσια στην Αθήνα, με φόντο μια απέραντη ταράτσα-κήπο, που είναι γεμάτη δέντρα και φυτά, κι ένα φεγγάρι, που αυτό το βράδυ το τελευταίο του χρόνου, δείχνει πως είναι ολόγιομο. Στο εσωτερικό του σπιτιού, παλιές οικογενειακές φωτογραφίες από τα Γιάννενα, ένα πιάνο, όμορφα κιλίμια παλιοκαιρίσια, πολλά λαμπερά φωτάκια, που η οικοδέσποινα τοποθέτησε γύρω από κάθε τι που της θυμίζει κυρίως τα σημαντικά πρόσωπα που έχασε στο διάβα της ζωής της. Αλλά εκείνη δεν το βάζει κάτω, παρά τις κακουχίες που τη βρήκαν. Σε λίγο θα ντυθεί Άι-Βασίλης η αγαπημένη φίλη από τα τέσσερά μας χρόνια Νίκη Ευαγγελίδου και θα μοιράσει τα δώρα στους καλεσμένους της. Το άκρον άωτον της αισιοδοξίας και της όρεξης για ζωή. Και σαν την ύδρα, ένα από τα τυπικά υδρόζωα, που είναι αθάνατη, η Νίκη επιβεβαιώνει αυτό που οι επιστήμονες ψάχνουν να βρουν μελετώντας την, αν υπάρχει ζωή με αιώνια νιότη.
 
Τι είναι ο άνθρωπος;
Μέσα σε αυτό τον λαμπερό χώρο, που τον θεωρούμε πολύ δικό μας πια, θα απολαύσουμε στο πιάνο τη Νεφέλη και στο βιολί τον Άρη. Όταν φτάνει η στιγμή στον Φρανκ Σινάτρα και στον ύμνο του «My way», ο Άρης τραγουδά: «Αγάπησα, γέλασα κι έκλαψα. Συμπληρώθηκα κι ένιωσα την απώλεια. Και τώρα, καθώς τα δάκρυα υποχωρούν, θεωρώ πως όλα ήταν τόσο διασκεδαστικά. Μα κυρίως και πάνω απ’ όλα, το έκανα με τον δικό μου τρόπο… Δέχθηκα πλήγματα, μα στο κάτω κάτω, τί είναι ο άνθρωπος»; Τον ακούμε κι εστιάζουμε στο όμορφο παλικάρι, που μια παίζει στο βιολί υπέροχες μελωδίες, μια τραγουδά την ίδια τη ζωή. Το παλικάρι με τα γαλαζοπράσινα λαμπερά μάτια, που πέρασε μέσα από συμπληγάδες και βγήκε νικητής, χάρις στη δική του δύναμη, είναι εδώ μπροστά μας. Και σκέφτομαι τότε αυτό που λέει η Μαρία Αθανασίου, πως υπάρχουν επώδυνες πτώσεις και πτήσεις πέρα από τα τετραγωνικά του σπιτιού μας και μακριά ίσως από τον δικό μας μικρόκοσμο.

Ανκόρ… κι άλλο, κι άλλο
Ο δρόμος μας φέρνει στο θέατρο Άττις και σε μια παράσταση, που είναι πραγματικά έργο τέχνης. «Ανκόρ» του Θόδωρου Τερζόπουλου στο Μεταξουργείο. Θέμα της η σύγκρουση ως μυθική αρχή της δημιουργίας των πάντων. Μέσα σε μια ερωτική κλινοπάλη γεννιόμαστε, σε μια αέναη σύγκρουση διάγουμε τον βίο μας κι ύστερα από μια μάχη με τον θάνατο, πεθαίνουμε. Ο συνεργάτης του σκηνοθέτη Γιώργος Σαμπατακάκης γράφει πως «με το ανκόρ, ο Τερζόπουλος συνεχίζει τη μελέτη του στις σκηνικές μηχανές Ατρόπους, που πέρα από την αισθητική τους επάρκεια και λειτουργία, πυκνώνουν τη δύναμη της συνάντηση των σωμάτων επί σκηνής».
Αυτά τα σώματα απολαύσαμε επί σκηνής. Ο έρωτας, η έλξη, ο θάνατος με ελάχιστες λέξεις, με μιμήσεις, με τραγούδι και κραυγές, αλλά και ποίηση, αφήνουν τους θεατές άφωνους. Σ’ αυτές τις μαγικές, σαγηνευτικές στιγμές της ερμηνείας των δυο πρωταγωνιστών Σοφίας Χιλλ και Αντώνη Μυριαγκού σταματά για λίγο ο θεατής ακόμη και να αναπνέει. Γιατί μια τέτοια θεατρική παράσταση είναι σαν ένα μυστήριο, είναι μια τελεολογία. Θα την κρατήσουμε ως δώρο της χρονιάς που πέρασε.
 
Η χαρά της ζωής
Αφήνω τελευταίο, εκείνο που μας συνέβη στα μέσα αυτού του χρόνου, την 1η του Ιούνη, την ώρα που έσκαγε το καλοκαίρι, κι αυτό θα το κρατήσω ως κόρη οφθαλμού κι ακόμη καλύτερα. Η ζωή είναι όμορφη, απρόβλεπτη, ακαταμάχητη, έχει αυτό το νόημα, το νόημα του μωρού που αυτή την ημέρα, όταν ξεμυτούσε η ροδαλή αυγή, εκείνο ερχόταν στη ζωή. Για να μας δώσει ακόμη μια χαρά και να προστεθεί σε όσες μας ήρθαν στον δρόμο μας.
Καστανόμαυρα απαστράπτοντα μάτια, ίδιου χρώματος πλούσια -για ένα νεογέννητο-μαλλιά, που ψάχνει με τα χειλάκια του το μητρικό στήθος. Τι νιώθει; Τι βλέπει; Τι ακούει; Πολλά περισσότερα από όσα νομίζουμε. Δυνατές στιγμές, στιγμές απαράμιλλης ομορφιάς.
Καλώς ήρθες μωρό μας.

Τα πενήντα σκαλοπάτια
Από το 2017, όμως, θα κρατήσω και εκείνους τους ανθρώπους που δεν έπαψαν να βοηθούν τον συνάνθρωπό τους στις δύσκολες στιγμές που ζούνε. Θα κρατήσω έναν παπά, που σηκώνει τα ράσα του για να μην τον εμποδίζουν, ανασκουμπώνει τα μανίκια του μια παγωμένη νύχτα του χειμώνα, για να κατεβάσει πράγματα κι ένα ψυγείο που του χαρίζουν, ώστε να βοηθήσει τη γυναίκα που μεγαλώνει μόνη της τα τρία παιδιά της. Πενήντα και παραπάνω σκαλιά δε λένε τίποτα για κείνον, προκειμένου να προσφέρει. Έτσι που αποξεχαστήκαμε, μοναχοδαρμένοι μέσα στον εγωισμό μας και στην πάλη μας για τα προβλήματά μας, φαντάζουν ήρωες αυτοί οι άνθρωποι, που με τόση και τέτοια ζέση προσφέρουν.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

17.10.18 | Καταγράφεται στα θετικά

Η ερώτηση είχε ως εξής και προερχόταν από υπάλληλο του δήμου: «Πού ακριβώς βρίσκεται αυτό το...

16.10.18 | Στ’ Αμπάρια

Η χθεσινή Κυριακή, θα λέγαμε, πως σφραγίστηκε από τα Αμπάρια και τον Βοτανικό. Τον Βοτανικό τον...

13.10.18 | Συμβαίνει και αλλού

Σε μια τόσο δα μικρή παραλία, ουσιαστικά σε ένα βράχο στην Πέρδικα Θεσπρωτίας, καθημερινά...

12.10.18 | Μια περιουσία… στον αέρα

Μπορεί στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου να μονοπώλησαν τη συζήτηση τα Αγαθοεργά Καταστήματα...

11.10.18 | Τον παλιό εκείνον τον καιρό...

Τα παλιά τα χρόνια οι εκτός δουλειάς και αντικειμένου πολίτες αντιλαμβάνονταν την απαρχή της...

10.10.18 | Μια εκδρομή στα Τρίκαλα

Μια κυριακάτικη επίσκεψη στην πόλη των Τρικάλων με αφορμή μια σχολική εκδρομή, μας έπεισε γι αυτό...

09.10.18 | Ευτυχία, Ιουδήθ

Σκοτάδι στην αίθουσα. Ακούμε τη φωνή της Ευτυχίας… και ανατριχιάζουμε. Την Παρασκευή το βράδυ...

06.10.18 | Οι κυνηγοί… όλη νύχτα

Για το ότι μου πήρε σχεδόν όλη νύχτα να μην κλείσω μάτι την Πέμπτη, ευθύνεται ο καλός, ο αγαπημένος...