Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017
|
Ηπειρωτικός Αγών

Είχε προτεραιότητα

Μπαίνουμε συγχρόνως στην τράπεζα Πειραιώς την Πέμπτη το μεσημέρι μαζί με ένα παλικάρι, που μιλά εκείνη την ώρα στο κινητό και κλείνει ραντεβού με τους φίλους του για καφέ στην τάδε γνωστή κεντρική καφετέρια.

Την ίδια στιγμή, απευθύνεται και σε μένα, μέσα στο κουβούκλιο, ενώ ακούγεται η μαγνητοφωνημένη οδηγία: «η πόρτα είναι ανοιχτή, μπορείτε να περάσετε». Και λέει ο νεαρός, μην απομακρύνοντας το τηλέφωνο από το αυτί του: «Μόλις μπείτε και να πάρετε το χαρτί, εγώ θα έχω προτεραιότητα, γιατί μπήκα πρώτος στο κουτί»! Δεν το πίστευα στ’ αυτιά μου αυτό που άκουγα από τον νεαρό, που κανόνιζε να πάει για καφέ και φοβήθηκε μήπως του πάρω τη θέση για ένα νούμερο. Αυτό θα πει ευγένεια και προτεραιότητα.

Λ.Τ.

Ζαγόρι και Ενδοχώρα

Στο περιοδικό «Το Ζαγόρι μας» τεύχος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2017 διαβάσαμε στη δεύτερη σελίδα του άρθρο του κ. Μάκη Κομπάρου με τον τίτλο «Από τον θησαυρό της οικογενειακής βιβλιοθήκης». Ο συντάκτης του κειμένου, αναφερόμενος στην πλούσια βιβλιοθήκη του σπιτιού του στους Ασπραγγέλους, γράφει  ότι κρύβει μέσα της θησαυρό. Αναφέρεται κυρίως στο περιοδικό Ενδοχώρα, που εκδόθηκε στα Γιάννενα στα τέλη της δεκαετίας του ‘50 και η ζωή του, αν και τόσο σημαντική, δεν κράτησε πολλά χρόνια. Ιδρύθηκε το 1959 και με την έλευση της δικτατορίας σιώπησε για πάντα. Πρόλαβε, όμως, να δώσει στα 37 τεύχη του διαμάντια λογοτεχνικά και όχι μόνο. Η μόνη ουσιαστική παράλειψη -εκτός κι από άλλα ονόματα λογοτεχνών που συμμετείχαν-είναι ότι πρωτεργάτης αυτής της εκδοτικής προσπάθειας ήταν ο Λευτέρης Τζάλλας, που όχι απλώς έγραφε και έβαζε την ψυχή του όπως όλοι τους, αλλά τύπωνε μόνος του και με πενιχρά μέσα την εποχή εκείνη και με άπειρες θυσίες αυτό το περιοδικό.

Λ.Τ.

Η παράταση στο τέλος του χρόνου

Είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει κάθε χρόνο. Στο τέλος του, οι περισσότεροι έχουμε εξαντλήσει όλα τα περιθώρια αναβολής πληρωμών και επιστρατεύσει ων ουκ έστιν αριθμός τρόπους, για να συγκεντρώσουμε οφειλόμενα ποσά προς τρίτους. Μόλις έχεις εξοφλήσει, λοιπόν, και το τελευταίο cent από τα χρωστούμενα (όσοι από μας μπορούμε ακόμη) και έχεις τακτοποιήσει οικονομικά εντός προθεσμιών όλες τις δόσεις ρυθμίσεων (εφορίας, ταμείων, ΔΕΗ, ΟΤΕ και δε συμμαζεύεται), ενώ ίσα που πρόλαβες να πληρώσεις και τα τέλη κυκλοφορίας, για να μη διπλασιαστούν με το νέο έτος, ενημερώνεσαι ότι τελικά η καταβολή των τελευταίων έχει πάρει παράταση. Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία. Μόνο που φέτος, αρκετούς ελεύθερους επαγγελματίες τους ενημέρωσε σχετικά η τράπεζά τους με ηλεκτρονικό μήνυμα την προηγούμενη της εκπνοής της προθεσμίας. Η αλήθεια είναι ότι μια τέτοια παράταση είναι σωτήρια για πολλούς, που έχουν να πληρώσουν στο τέλος του χρόνου μια μικρή περιουσία σε οφειλές προς το Δημόσιο (κυρίως), μα θα ήμασταν ευγνώμονες αν του χρόνου τούτο γινόταν γνωστό λίγο νωρίτερα, καθώς -ξέρετε- τελευταία όλο και περισσότεροι από μας διαπιστώνουμε πως ακόμη και τα 30 ευρώ, που μπορεί να μας λείπουν για να συμπληρώσουμε ένα ποσό, είναι πολύ δύσκολο πια να βρεθούν…

Τ.Τ.

Μια ευχή για τον νέο χρόνο

Φτιάξαμε νέες λέξεις ή ξεθάψαμε ξεχασμένες για να συγκαλύψουμε τον θυμό μας. Τα βάλαμε με ασήμαντες στιγμές ή γεγονότα, για να αποκρύψουμε άλλα, σημαντικά και αβάσταχτα. Γυρίσαμε ανάποδα τα καλά καθούμενα, για να αιφνιδιαστούμε απ’ όσα ξέρουμε καλά ότι μας συμβαίνουν, μα δεν τολμούμε να τα ομολογήσουμε. Αποστρέψαμε το βλέμμα μας από μια ύστατη έκκληση για βοήθεια, ανάβοντας ένα κεράκι στην εκκλησία, για να ξεπλυθούν οι αμαρτίες μας. Βαυκαλιστήκαμε, επικαλούμενοι μονότονα ένα παρελθόν, που κάποτε μας δόξαζε και τώρα ξεμακραίνει οριστικά. Ανησυχήσαμε υπερβολικά για απειλές που έφτιαξε το μυαλό μας και δεν ήρθανε ποτέ, κάναμε ότι δεν είδαμε όσες μας πήραν και μας σήκωσαν και ακόμη μας κρατούν στον αέρα. Πιστέψαμε στο θαύμα μιας καλύτερης μέρας και περιμέναμε την Αθηνά να μας σώσει από το σκοτάδι στο οποίο βυθιζόμασταν, χωρίς να κουνήσουμε τη χείρα μας, για να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε.

Θα ευχόμασταν η νέα χρονιά να φέρει λιγότερο θυμό και περισσότερη ενσυναίσθηση. Τελικά, όμως, ίσως εκείνο που χρειαζόμαστε περισσότερο αυτή τη στιγμή είναι να βγούμε από την παρατεταμένη πλάνη μας και να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας. Αυτό που φοβόμασταν μήπως συμβεί ή νομίζαμε πως συμβαίνει μόνο στους άλλους, είναι εδώ και συμβαίνει. Σε όλους μας. Όταν καταφέρουμε να μονιάσουμε και να μοιραστούμε τον πόνο, τη θλίψη και τη ματαίωση, που το τέλος μιας εποχής έχει -εδώ και καιρό- φέρει, τότε ίσως μάθουμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα κι απλά. Και ίσως αρχίσουμε να καταλαβαινόμαστε και να τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο, όχι για να ξεχωρίσουμε απ’ αυτόν.

Καλή νέα χρονιά.

Τ.Τ.

Ευχές

 

Το 2017 μας αποχαιρετά χωρίς σημαντικά γεγονότα, εξαιρώντας τα θλιβερά της τρομοκρατίας. Στη χώρα μας αναζητείται η Ελπίδα, που εσφαλμένα λέγεται πως πεθαίνει τελευταία. Η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ. Και με οδηγό αυτή, θα πορευτούμε το νέο έτος. Και όσο για τις ευχές, σας εύχομαι προσωπική ηρεμία, οικογενειακή γαλήνη και για τη χώρα, την κοινωνία, συλλογικά, λιγότερα ψέματα στην πολιτική σκηνή ή καθόλου ψέματα, λιγότερη έπαρση, ανάδειξη των δημιουργικών πολιτικών ομάδων και απαγκίστρωση από παρωχημένα και αποτυχημένα μοντέλα. Εύχομαι καλά μυαλά και καθαρά μυαλά.

Π.Ζ.

Γίνονται και θαύματα

Αν εξαιρέσουμε το δέντρο της πλατείας για το οποίο έγινε μεγάλος ντόρος με δηλώσεις και ξανά δηλώσεις από όλους, ακόμη και πέραν της μικρής μας πόλης, ο στολισμός αυτή τη χρονιά είναι ο καλύτερος, κατά γενική ομολογία. Πολλά και τα γιορταστικά δρώμενα, ιδιαίτερα για τα παιδιά. Ας μην είμαστε λοιπόν μίζεροι. Ας κοιτάξουμε μπροστά, ας έχουμε μέσα μας χαρά κι ελπίδα αύριο που ξημερώνει καινούρια χρονιά και -ποιος ξέρει;- μπορεί όλα να αλλάξουν προς το καλύτερο. Γίνονται και θαύματα.

Καλή χρονιά.

Λ.Τ.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

17.10.18 | Καταγράφεται στα θετικά

Η ερώτηση είχε ως εξής και προερχόταν από υπάλληλο του δήμου: «Πού ακριβώς βρίσκεται αυτό το...

16.10.18 | Στ’ Αμπάρια

Η χθεσινή Κυριακή, θα λέγαμε, πως σφραγίστηκε από τα Αμπάρια και τον Βοτανικό. Τον Βοτανικό τον...

13.10.18 | Συμβαίνει και αλλού

Σε μια τόσο δα μικρή παραλία, ουσιαστικά σε ένα βράχο στην Πέρδικα Θεσπρωτίας, καθημερινά...

12.10.18 | Μια περιουσία… στον αέρα

Μπορεί στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου να μονοπώλησαν τη συζήτηση τα Αγαθοεργά Καταστήματα...

11.10.18 | Τον παλιό εκείνον τον καιρό...

Τα παλιά τα χρόνια οι εκτός δουλειάς και αντικειμένου πολίτες αντιλαμβάνονταν την απαρχή της...

10.10.18 | Μια εκδρομή στα Τρίκαλα

Μια κυριακάτικη επίσκεψη στην πόλη των Τρικάλων με αφορμή μια σχολική εκδρομή, μας έπεισε γι αυτό...

09.10.18 | Ευτυχία, Ιουδήθ

Σκοτάδι στην αίθουσα. Ακούμε τη φωνή της Ευτυχίας… και ανατριχιάζουμε. Την Παρασκευή το βράδυ...

06.10.18 | Οι κυνηγοί… όλη νύχτα

Για το ότι μου πήρε σχεδόν όλη νύχτα να μην κλείσω μάτι την Πέμπτη, ευθύνεται ο καλός, ο αγαπημένος...