Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017
|

«Ξένος ειμί και παρεπίδημος»

Χρόνια καλά με αγάπη στον κόσμο. Αγάπη για όλους τους ανθρώπους, ντόπιους και ξένους. Ας κρατήσουμε στην άκρη της ψυχής μας μια γωνίτσα, όπου θα στεγάσουμε την αγάπη και την έγνοια μας για τους ξένους, γιατί, όπως είπε κάποτε σε παρηγορητικό του λόγο ο μέγας ιεράρχης Αναστάσιος της Αλβανίας, «όλοι είμαστε ξένοι και παρεπίδημοι στη γη». Πιθανόν ο δεσπότης μιλώντας για την «ξενότητα» να είχε στον νου του το ασματικόν που ψάλλουν εν χορώ κατά την έξοδο των επιταφίων: «Δος μοι τούτον τον ξένον, τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα…». Κι αλίμονο σ’ εκείνον που πατρίδα τώρα δεν έχει και περιφέρεται σε στερεότυπα και ξένους ουρανούς, όπως γράφει ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης. Ας τους σκεφθούμε, λοιπόν, πιο πολύ τούτες τις άγιες ημέρες όλους αυτούς που περιφέρονται χωρίς πατρίδα.

Ο Σάσα τραγουδά τα κάλαντα
Παρόμοιες σκέψεις προκάλεσαν τα παιδιά που εμφανίστηκαν στην είσοδο της εφημερίδας την παραμονή των Χριστουγέννων, για να μας πουν τα κάλαντα. Τρία στην ουσία ελληνάκια, που έρχονται, όμως, απ’ άλλους τόπους, από τα βάθη της Ασίας, έψαλλαν σε άπταιστα ελληνικά: «Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει». Ο αρχηγός της παρέας, ο Σάσα, φαίνεται πως, καθώς το όνομά του ακουγόταν ξένο, ως και κοριτσίστικο στη μονότροπα ευαίσθητη ελληνική ακοή, το άλλαξε και ακούει στο ελληνικότατο όνομα Σωτήρης. Χαρήκαμε τον ίδιο με τη φλογέρα στο χέρι και την παρέα του με τα τρίγωνα. Σε αυτόν τον κόσμο της παρακμής, αλλά και των Πόντιων Πιλάτων ως προς το θέμα της ξενοφοβίας, φαντάζει γλυκό αυτό το σοκ με τα κάλαντα τριών παιδιών, που ήρθαν μπροστά στην πόρτα μας από το πουθενά.

Αγάπη κι απώλεια
Τούτες τις άγιες μέρες πάντοτε έρχεται στον νου εκείνο το παραμύθι για την αγάπη και την απώλεια, όπως τα περιγράφει η Margot Suthedrland στο έργο της που φέρει τον τίτλο «Η μέρα που η θάλασσα έφυγε και δε γύρισε ξανά». Το είχαν μεταφράσει από τα γαλλικά και το είχαν κάνει σενάριο για θεατρική παράσταση οι εξαιρετικοί δάσκαλοι σχολείου της Ερμούπολης της Σύρου. Μάλιστα, ερμηνευτές ήταν οι ίδιοι οι καθηγητές και οι μαθητές του ειδικού σχολείου. Αυτά τα παιδιά, που τα είχαμε απολαύσει τότε σε ρόλους ιδιαίτερους, είχαν αποδώσει τέλεια την αγάπη, αλλά συγχρόνως και την απώλεια. Τραγουδώντας, απαγγέλλοντας, αλλά και με μιμήσεις, κάποια από τα παιδιά που δεν κατάφεραν ως τώρα στη ζωή τους να αρθρώσουν λόγο, μας είχαν μεταφέρει στον όμορφο κόσμο τους και με μιας έφυγε από μέσα μας η αίσθηση της απώλειας. Παρέμεινε μόνο η αγάπη.

Καλοΐσκιωτα κι εύμορφα δέντρα
Μια ευχάριστη έκπληξη μας περίμενε την Τρίτη το απόγευμα, καθώς διασχίζαμε τη λεωφόρο Δωδώνης. Δεν υπήρχε ούτε ένα δέντρο όλο το μήκος του δρόμου, που να φέρνει πάνω του όλες εκείνες τις πληγές με τις αφίσες και τα ενοικιαστήρια. Μάλιστα, σε μερικούς λεπτούς κορμούς των μικρών δέντρων, που φυτεύτηκαν σχετικά πρόσφατα, φαίνεται πως εκείνοι που τους καθάρισαν έβαλαν όλη την τέχνη τους για να υπάρξει αυτό το καθαρό αποτέλεσμα. «Γερά και άλλα ευπαθή, εύμορφα, ευωδιαστά και καλοΐσκιωτα δέντρα» στη σειρά ως επάνω τέρμα του δρόμου. Αξίζουν έπαινοι στους ανθρώπους που το προσπάθησαν και το κατάφεραν, ώστε να δώσουν στην πόλη αυτή την εικόνα τούτες τις γιορτινές μέρες. Κι ας ευχηθούμε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο της ρύπανσης και να μείνουν τα δέντρα πεντακάθαρα, όπως τώρα.

Και μια αντίθεση
Όμως, παρόλο που οι άνθρωποι του δήμου κατάφεραν ώστε τα δέντρα αυτά να πάρουν αυτό που τους ανήκει -την περιποίηση και την ομορφιά- δυστυχώς χέρια ανθρώπων μόλυναν όλη τη νησίδα από την αρχή της ως το τέλος του δρόμου. Καταπράσινη από τη φύση, κάποιοι δεν τη σεβάστηκαν και τη γέμισαν σκουπίδια. Έτσι, ενώ όλα φαντάζουν καθαρά, μέσα από το πράσινο ξεχωρίζει μια μικρή χωματερή, δημιουργώντας μεγάλη αντίθεση στη λεωφόρο.

Πωλούνται κάρβουνα
Αυτό, όμως, που πρώτη φορά συναντήσαμε στον δρόμο μας την Τρίτη το βράδυ ήταν τα τσουβάλια κάρβουνα που βρίσκονταν στοιβαγμένα πλάι σε περίπτερο της λεωφόρου Δωδώνης, μαζί με κιβώτια που το περιεχόμενό τους ήταν κρασιά. Υπήρχε και η ένδειξη: «Πωλούνται κάρβουνα και κρασιά Ζίτσης». Καιρός είναι τώρα τα περίπτερα να μετατραπούν σε ξυλαποθήκες και κρασοπουλιά, σκεφτήκαμε.

Από πόρτα σε πόρτα
Κυκλοφόρησε και φέτος, πρωτότυπο όπως πάντα, το ημερολόγιο του 2018 του Ιδρύματος Ιωσήφ και Εσθήρ Γκανή. Πόρτα, πόρτα και πορτοπούλα στις σελίδες του και περιλαμβάνονται σε αυτές όλες οι εικόνες από περίτεχνες θύρες γιαννιώτικων σπιτιών, που υπάρχουν ακόμη σε πολλά σημεία της πόλης. Μικρά διαμάντια, που περικλείουν ολόκληρους κόσμους και δείχνουν το μεγαλείο της. Και όπως γράφει ο πρωτοπόρος πρόεδρος του ιδρύματος στον πρόλογό του, Ναπολέων Μάργαρης, περιγράφοντας την ιστορία, αλλά και τη σπουδαιότητά τους, οι περισσότεροι από μας τις προσπερνούμε, χωρίς να τους δώσουμε ιδιαίτερη σημασία. Και μόνο αν σταθεί κανείς σε αυτά τα λίγα λόγια που γράφονται στις πρώτες σελίδες αυτού του ημερολογίου, μπορεί να ανοίξει τα πλάνα της φαντασίας του και να πάρει μια ελάχιστη γεύση της ιστορίας μας.

Μια οικία στον αέρα
Οι πόρτες του ημερολογίου του 2018 του Ιδρύματος Ιωσήφ και Εσθήρ Γκανή φέρνουν στη μνήμη και τη δική μας γειτονιά την οδό Κουγκίου, τότε που τα Γιάννενα προσπαθούσαν να σταθούν στα πόδια τους. Έρχονται μπροστά μας οι πόρτες -άλλες μονόφυλλες κι άλλες δίφυλλες- που υπήρχαν σε γνωστά σπίτια. Αρχής γενομένης από σπίτι του Τσάκα, του Ρώσση, του Μπολονέζου παραπάνω, του Γιαννάκου ως τη θύρα της οικίας Λεπενιώτη. Πόρτες ορθάνοιχτες με τα κλειδιά επάνω τους, χωρίς να φοβούνται οι ένοικοί τους. Τι να πούμε για την οικία Νικοβόπουλου, που ήταν σαν να στεκόταν στον αέρα, στη συμβολή της με την οδό Ρώμα; Και να η εικόνα της παλιάς εξωραϊσμένης γειτονιάς.
 

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

25.04.18 | Πιο μίνιμαλ δε γίνεται

Ένα λιτό γραφείο χωρίς συρτάρια, πέντε καρέκλες, ένα laptop, ένα πολυμηχάνημα, ένα κλιματιστικό,...

24.04.18 | Ο εργολάβος, το αμυγδαλωτό

Αν ξυπνήσεις νωρίς το πρωί Κυριακής, είναι ό, τι πιο ωραίο να διασχίσεις τους δρόμους της πόλης,...

21.04.18 | Γραφή µε στυλό

Η ενασχόλησή του µε τον Ηπειρωτικό Αγώνα κρατά γερά από τη δεκαετία του 1960. Την αγάπη του για την...

20.04.18 | Άλλη μια φούσκα

Tι φασαρία κάναμε εντός και εκτός Βουλής για την υπόθεση Novartis δε λέγεται. Την αναδείξαμε σε...

19.04.18 | Μία θέση στο πάνθεον

Έχει πλάκα που από καιρό εις καιρόν, κάποιες από τις παλιές δόξες του ελληνικού «καλλιτεχνικού»...

18.04.18 | Ένας µικρός µαχητής

Πάνε τρεις µήνες κοντά από τη µέρα, που γεννήθηκε, µα µόλις προχθές βρέθηκε για πρώτη φορά στο...

17.04.18 | Η ιστορική μνήμη

Ο αέρας φυσά δαιμονισμένα και το κύμα φοβερίζει. Δεν αισθανόμαστε αρκετά ασφαλείς μέσα σε ένα...

14.04.18 | Είμαστε πίσω

Πρώτη είδηση έγινε τις ημέρες του Πάσχα η αναφορά του υπουργού Επικρατείας Χριστόφορου Βερναρδάκη...