Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017
|
Ηπειρωτικός Αγών

Οι Λογοτεχνικές Γέφυρες

Στην πρώτη από μια σειρά εκδηλώσεων με τίτλο Λογοτεχνικές Γέφυρες, που διοργανώνει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων, η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή και παρεΐστικη. Τη Δευτέρα το βράδυ πολλοί δεν ήμασταν, για να τιμήσουμε τους ποιητές, μα τούτο δεν πειράζει. Σημασία έχει να υπάρχει πάντα μια αφορμή να ανταμώνουμε και ποια καλύτερη μπορούμε να βρούμε από την ποίηση; Καμιά φορά, το να αναλύουμε την ποίηση, να παίρνουμε τις λέξεις της, να τις αναποδογυρίζουμε, για να τις επεξεργαστούμε και να τις κατανοήσουμε είναι μια διαδικασία αποδόμησης βίαιη, αδιάκριτη και ασεβής, τόσο προς τον δημιουργό, όσο και προς τον αναγνώστη. Είναι σαν να τρυπώνουμε στον νοερό μεταξύ τους διάλογο και να υπαγορεύουμε τι πρέπει να ειπωθεί, να υπογραμμίζουμε όσα εμείς λογαριάζουμε για σημαντικά, να αφήνουμε απ’ έξω όσα θεωρούμε ασήμαντα. Μα η ανάγνωση ενός ποιήματος είναι καθαρά βιωματική, είναι μια υπόθεση προσωπική, εσωτερική και μοναχική, όπως και η δημιουργία του. Και επιδέχεται τόσες ερμηνείες όσες και οι προβολές που ο καθένας μας κάνει, κάθε φορά που ένα ποίημα πέφτει στα χέρια του και θαρρεί ότι μιλά για κείνον ή –ακόμη καλύτερα- σ’ κείνον. Η ποίηση είναι ένα ευαίσθητο παιχνίδι, που κινείται ανάμεσα στα δυσδιάκριτα όρια του υπαινιγμού και της κυριολεξίας και καμιά φορά καλό να αντιστεκόμαστε στην ανάγκη μας να κάνουμε αυτά τα όρια διακριτά ή να τα παραβιάζουμε. Αυτά τα όρια τα σεβαστήκαμε στην προχθεσινή εκδήλωση και όσοι ήμασταν εκεί συζητήσαμε για τον χρόνο και για τα χνάρια που αφήνουν οι ποιητές πάνω του. Άλλωστε, αυτό ήταν και το ζητούμενο. Να ανταμώσουμε με τους δημιουργούς, με τον λόγο τους και μεταξύ μας. Λέει ο Τενεσί Ουίλιαμς στον Γυάλινο Κόσμο του –ένα αμιγώς ποιητικό θεατρικό έργο: ο χρόνος είναι η απόσταση ανάμεσα σε δύο τόπους και αυτή την απόσταση επιχειρούν οι Λογοτεχνικές Γέφυρες του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων να μετριάσουν. Και κάπως έτσι έρχονται οι άνθρωποι πιο κοντά. Ελπίζουμε, δε, την επόμενη φορά να είναι ακόμη περισσότεροι. Τ.Τ.

Κάτι υπόλοιπα θυμού
Εκείνο που οφείλει να αναγνωρίσει κανείς σε όλη αυτή την ιστορία που γεννήθηκε με το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πόλης, είναι ότι το έργο στην κεντρική πλατεία της πόλης πέτυχε τον σκοπό του. Συζητιέται όσο τίποτε άλλο, παραμέρισε όλα τα hot topics της εποχής (από μελομακάρονα και κουραμπιέδες μέχρι τέλη κυκλοφορίας και κοινωνικό μέρισμα) και έκανε ακόμη και τους λιγομίλητους ή σιωπηλούς, λαλίστατους και φωνακλάδες. Από την άλλη, εκείνο που με θλίψη διαπιστώσαμε είναι ότι είμαστε (ή έχουμε γίνει) πολύ θυμωμένοι άνθρωποι, που δε μας δίνεται εύκολα η ευκαιρία να εκτονώσουμε τον θυμό μας ατομικά ή συλλογικά.  Έτσι, όταν αυτή η ευκαιρία εμφανίζεται, ό,τι μας έχει κάνει έξαλλους και δεν έχουμε μιλήσει γι’ αυτό μαζεύεται στην άκρη της γλώσσας μας, οπλίζει και πυροβολεί. Λες και τίποτε από τα λάθη που κάναμε, δε μας συγχώρεσαν, όταν ήμασταν μικρά παιδιά, και μεγαλώσαμε, για να γίνουμε ενήλικες πέραν του δέοντος αυστηροί, που ήρθε εκδικητικά η σειρά μας τίποτε να μη συγχωρέσουμε στους άλλους. Έλεγε κάποτε μια φίλη ότι ο θυμός ακινητοποιεί και αναπαραγάγει διαρκώς λόγους (ενίοτε από εκείνους, που γρήγορα λησμονιούνται) για να συντηρηθεί, τόσο συχνά, που καταλήγουμε να είμαστε διαρκώς θυμωμένοι, χωρίς να γνωρίζουμε ή να θυμόμαστε γιατί. Θυμώσαμε με το δέντρο της πλατείας πολύ. Δυσανάλογα πολύ, όμως, για ένα εγχείρημα, που ακόμη και αποτυχημένο κι αν είναι, πολύ από τα Χριστούγεννα δεν κλέβει, ούτε από τη χαρά τους.
Τ.Τ.

Χωρίς εχθρούς
Εκείνο, δε, που εντυπωσιάζει είναι οι αυτοματισμοί, που φτιάξαμε ως κοινωνία και η ευκολία με την οποία ανασύρουμε διχαστικά επιχειρήματα από τη φαρέτρα μας, μα έτσι μας μάθανε και έτσι ενίοτε μας βολεύει. Στη χώρα, λοιπόν, που ακόμη κι αν σου αρέσει να παραγγέλνεις χωριάτικη χωρίς τυρί φέτα, αυτό κάτι θα πρέπει οπωσδήποτε να λέει για τα κοινωνικά σου φρονήματα, με αφορμή το δέντρο, τον συμβολισμό του και την προέλευση της έμπνευσης, χωριστήκαμε σε κομμουνιστές και φιλελεύθερους. Ήτοι, σε όποιον αρέσει το δέντρο τιμά και δοξάζει τον κομμουνισμό και τις αρχές του, αντιστοίχως σε όποιον δεν αρέσει, είναι οπαδός του (νέο)φιλελευθερισμού. Και παίρνουμε θέση πίσω από τα διαδικτυακά χαρακώματα, ζυγιάζουμε στα χέρια τη νοερή κοτρόνα, που αρπάξαμε από τον δρόμο, και την πετάμε στον νέο εχθρό, γιατί χωρίς φίλους μάθαμε να αντέχουμε, χωρίς εχθρούς ψυχορραγούμε.
Τ.Τ.


Ποιος κάνει κουμάντο;
Το κλειστό γυμναστήριο βαρέων αθλημάτων στο Πανηπειρωτικό δεν έχει παραδοθεί. Κι αυτό προκύπτει και από το ότι στη σημερινή της συνεδρίαση η Οικονομική Επιτροπή της περιφέρειας έχει θέμα για την έγκριση δαπάνης για την προμήθεια ηλεκτρομηχανολογικών υλικών για επέκταση δικτύων. Ωστόσο, εδώ και αρκετό καιρό χρησιμοποιείται από ομάδες μπάσκετ τόσο για προπονήσεις όσο και για κάποιους αγώνες μικρότερων ηλικιακά κατηγοριών, ενώ το Σαββατοκύριακο οργανώθηκε και το τουρνουά «Νίκος Φιλίππου». Ωστόσο, η επιλεκτική χρήση του έχει αρχίσει να δημιουργεί και γκρίνιες, καθώς τα άλλα αθλήματα ούτε χρήση του κάνουν, ούτε παραπάνω ώρες προέκυψαν στο κλειστό της Λιμνοπούλας. Το θέμα αναδεικνύουν οι περιφερειακοί ομοσπονδιακοί προπονητές βόλεϊ Σταύρος Βίτσιος, Δημήτρης Καλογήρου και Γεώργιος Παππάς, που αναφέρουν πως «η εξεύρεση έστω ενός δίωρου ανά δεκαπενθήμερο για προπόνηση, μοιάζει με όνειρο απατηλό για το υπερφορτωμένο πρόγραμμα το κλειστού της Λιμνοπούλας. Και το ερώτημα που εύλογα τίθεται, είναι ποιος κάνει κουμάντο στο νέο κλειστό γυμναστήριο της πόλης; Την απάντηση, λογικά, πρέπει να τη δώσει η περιφέρεια Ηπείρου, που χρηματοδότησε την ολοκλήρωσή του.
Α.Τ.

Διαρροές και πάλι
Με ενδιαφέρον αναμένεται η σημερινή συνέντευξη της δημοτικής αρχής για τα αποτελέσματα της πρόσφατης αποστολής του δήμου Ιωαννιτών σε πόλεις της Γερμανίας, αν και πάνω-κάτω και πάλι διέρρευσαν -από δημοσίευμα της «Καθημερινής» αυτή τη φορά- κάποιες πληροφορίες. Όπως το ότι υπήρξαν συναντήσεις με τους Γενικούς Διευθυντές της Aegean και της εταιρίας Deskas Reisen, από τις οποίες προέκυψε συγκεκριμένο πλάνο διερεύνησης για την απ’ ευθείας πραγματοποίηση πτήσεων με το αεροδρόμιο των Ιωαννίνων, αλλά και το ότι επίκειται η διοργάνωση ενός press trip γερμανών δημοσιογράφων και bloggers, οι οποίοι θα επισκεφθούν την περιοχή, με σκοπό να γνωρίσουν από κοντά το τουριστικό προϊόν των Ιωαννίνων και της Ηπείρου. Εκτός κι αν μας έχουν κάποια έκπληξη.
Α.Τ.




Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

20.01.18 | Γκρεμίζουμε. Μόνο.

Τι κάνουμε, λοιπόν, όταν δε μας αρέσει ένα έργο τέχνης; Όταν το κρίνουμε ανάρμοστο για την ηθική...

19.01.18 | Ο Έλληνας θέλει φοβέρα

Χθες το μεσημέρι γίναμε αυτόπτες μάρτυρες του εξής περιστατικού. Ένας οδηγός αυτοκινήτου έτρεχε με...

18.01.18 | Η μικρή μας χώρα

Κάποτε -όχι πολύ πίσω στον χρόνο- για να προγραμματίσει κανείς ταξίδι από τα Γιάννενα στην...

17.01.18 | Ένα Σαββατοκύριακο ακόμη

Είμαστε κι εμείς, που δεν προλάβαμε να πάμε να δούμε την κατά γενική ομολογία (όπου βρεθούμε και...

16.01.18 | Ένα πολύβουο πλήθος

Έναν άλλον κόσμο συναντήσαμε στο παραλίμνιο ψυχαγωγικό πάρκο το Σάββατο το βράδυ. Έναν παιδόκοσμο...

13.01.18 | «Παν ποθητόν»

Μπορεί πολλές γιαννιώτικες εκφράσεις να μην ακούσθηκαν, αλλά κατά κόρον ακούσαμε την έκφραση «παν...

12.01.18 | Χωρίς τσιγάρο

Η πρωτοβουλία της Λέσχης Γαστρονομίας Ηπείρου να δημοσιεύει τα καταστήματα όπου επιτρέπεται… ο...

11.01.18 | Το πανόραμα των σκιών του ρολογιού

Κάθε φορά που η εφημερίδα φιλοξενεί μια σημαντική έρευνα, που επιστρέφει σε μια ολόκληρη εποχή και...