Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017
|

Ξεφτισμένα και ταπεινωμένα

« Ένα παλιάτσο με χτισμένη πόρτα στην οδό Δεληγιώργη», γράφει ο Νίκος Βατόπουλος στην εφημερίδα Καθημερινή, περιγράφοντας νεοκλασικό κτίριο της πρωτεύουσας. Οι βόλτες του καλού δημοσιογράφου στην Αθήνα βγάζουν εικόνες σπιτιών όμορφες, που έρχονται από το παρελθόν. Συχνά-πυκνά διαβάζουμε φωτεινά άρθρα γύρω από αυτά τα σπίτια, τα παρατημένα και παραπονεμένα. Άρθρα με σκέψεις που μας αγγίζουν. Η προχθεσινή αναφορά του έχει σχέση με νεοκλασικό σπίτι ιδιαίτερου κάλλους κοντά στην Ομόνοια. «Είχε τα παράθυρα καρφωμένα και την πόρτα χτισμένη ως πάνω. Και το αέτωμα, που άλλοτε στεφάνωνε την αφανή πλέον εξώθυρα, ήταν ξεφτισμένο και ταπεινωμένο». Όλα αυτά μου έφεραν στο νου σπίτια δικά μας εδώ στα Γιάννενα, που έφυγαν μαζί με την ανοικοδόμηση της πόλης κι άλλα που υπάρχουν σήμερα, σωστά ερείπια. Το καθένα με την ιστορία του.

Ξήλωσαν και τον πέτρινο τοίχο
Χθες το πρωί, με αφορμή αυτές τις σκέψεις, στάθηκα μπροστά στο νεοκλασικό υπέροχο-πάλαι ποτέ- σπίτι του Γκωλέτση στην οδό Τζαβέλλα, σπίτι στο οποίο έχουμε πολλές φορές αναφερθεί. Εκεί βρήκα και έναν άλλον συμπολίτη μας, θα το γράψω το όνομά του κι ας προσκρούσω στη διακριτικότητά του. Είναι ο γεωπόνος Πέτρος Δημητρούλας, που όχι μόνο πονά περίσσια αυτή την πόλη, αλλά κάνει κι ένα σωρό ενέργειες, ώστε να συμβάλει με τον τρόπο του στη νοικοκυροσύνη της όσο γίνεται, όσο δηλαδή του περνά από το χέρι του. Στην εγκατάλειψη αυτού του αρχοντόσπιτου, προστέθηκαν τώρα και μερικά ακόμη σπασμένα τζάμια και πέτρες, κατεβασμένες από τον τοίχο της περίφραξής του. Ο συμπολίτης μας, με θλίψη, μάζευε αυτές τις πέτρες και τα τούβλα που είχαν ξηλωθεί επίτηδες από την περίφραξή του και τις τοποθετούσε σε ασφαλές μέρος, καθώς βρίσκονταν σκόρπιες εδώ κι εκεί, εγκυμονώντας κινδύνους.

Είμαστε ο κανείς
«Ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, είναι ο πολιτισμός, είναι η κληρονομιά μας. Χωρίς αυτά είμαστε ο κανείς», είχε πει η αλησμόνητη Μελίνα Μερκούρη σε μια ομιλία της. Είχε άδικο;
Δε φτάνει που ο χρόνος τη χτυπά ανελέητα την οικία Γκωλέτση, χωρίς κανείς να τη φροντίζει, προστέθηκαν τώρα και κάποιοι που ήρθαν με βαριοπούλες, ξήλωσαν τις βαριές πέτρες από τον τοίχο του και τις χρησιμοποίησαν, για να φοβερίσουν τους υπεύθυνους του Ιπποκράτειου, για τις απολύσεις που έγιναν. Αυτοί οι άνθρωποι καταστρέφουν τον ίδιο τον πολιτισμό και φέρνονται απολίτιστα.

Είχε τη δική του ιστορία
Σήμερα η Τσιμπίδα έχει ονοματεπώνυμο… τρόπος του λέγειν. Πάντα μας συμβούλευε ο εξαιρετικός δημοσιογράφος και καλός φίλος Γιώργος Τετράδης-Παπαδόπουλος, πως εσείς στην περιφέρεια που έχετε αυτή την τύχη της αμεσότητας με τους αναγνώστες σας, να τους αναφέρετε πάντα με το όνομά τους. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και η σκέψη πηγαίνει, όπως πάντα, σε όλα τα αρχοντόσπιτα της πόλης, η Λουκία Μαρνέλη είναι στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου. Στο άκουσμα του ονόματος πόσες θύμησες ξυπνούν, πόσα οράματα ανθρώπων βγαίνουν στην επιφάνεια, ανθρώπων που πίστεψαν πως μπορεί να αλλάξουν τον κόσμο! Λέων και Πόπη Μαρνέλη ήταν οι γονείς της. Κι ένα σπίτι, το σπίτι τους στην οδό Μιχαήλ Αγγέλου, που μοσχομύριζε αγιόκλημα και γιασεμιά και στέγαζε κάποτε τα όνειρά τους.

Χάθηκαν οι κουρελούδες;
Έπρεπε να γράψει για την κυρά Πανάγιω και την κουρελού της στο νέο πόνημά του ο μηχανικός Σωτήρης Καραβασίλης. Πρόκειται για ένα παράρτημα του υπό έκδοση βιβλίου του, στο οποίο πραγματεύεται την επιδρομή των Γερμανών στα Τζουμέρκα. Κι ο Σωτήρης τα κάνει όλα με το χέρι του, καθώς άριστος τεχνίτης είναι. Για να ιχνογραφήσει, λοιπόν, το εξώφυλλο του μικρού αυτού προπομπού για το βιβλίο του, πήγε σε ένα γνωστό πολυκατάστημα εδώ στα Γιάννενα, όπου πληροφορήθηκε πως πωλούνται κουρελούδες. Έμεινε με το στόμα ανοιχτό ο άνθρωπος, καθώς η κουρελού που βρήκε, κι ήταν μια παραλλαγή εκείνης που είχε ο ίδιος στρωμένη στο μικρό δωμάτιο που νοίκιαζε στην οδό Ρώμα, ήταν προέλευσης… Ινδίας. Χάθηκαν ακόμη κι οι κουρελούδες. Άλλωστε ποιος να τις φτιάξει σήμερα και από ποια κουρέλια; Πανδοχείον η Ελλάς, η κυρά Πανάγιω κι η κουρελού της, το επιγράφει αυτό το παράρτημα. Καλώς να έρθει και το εκ τετρακοσίων σελίδων βιβλίο.

Άριστο και… τερατούργημα
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει ασχοληθεί με το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, που στήθηκε στην πλατεία μας. Και σαν να μην έφθαναν όλες οι κρίσεις και επικρίσεις από τους Γιαννιώτες, ήρθε κι η Ντορέτα Παπαδημητρίου με την εκπομπή της στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ να χαρακτηρίσει το δέντρο αριστο-τερατούργημα. Όσο και αδόκιμος να είναι ο όρος, το είπε η παρουσιάστρια και δε χρήζει άλλης επεξήγησης, ούτε καν παρεξήγησης.
Πάντως, από όσα ακούμε, μεγάλες διαστάσεις θα πάρει το θέμα του δέντρου στα Γιάννενα, οπότε να μια καλή ιδέα για διαφήμιση της πόλης, ώστε να προσελκύσει αυτή η σκαλωσιά- όπως το χαρακτηρίζουν πολλοί το δέντρο- επισκέπτες για τις γιορτές.


Ευχές ποιητικές και μελωδικές
«Ευχή μας ας δίνουμε ζωή στα παραμύθια, αφού οι πραγματικότητες… ακόμη μας πληγώνουν». Και συνεχίζει ονειρεμένα με τις ευχές του ο ποιητής. Κι ένας ποιητής δεν μπορεί παρά ποιητικά να ευχηθεί μέσα από το διαδίκτυο. Γι’ αυτό πάντα καλοδεχούμενες οι ευχές του καλού φίλου Βαγγέλη Νέσση.
Πάντως, η πρώτη κάρτα που φτάνει στην εφημερίδα κάθε χρόνο, είναι μελωδική και μάλιστα παραδοσιακή. Σάββας Σιάτρας με τις ευχές του, που δεν ξεχνά ποτέ να μας τις στείλει.


Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

17.10.18 | Καταγράφεται στα θετικά

Η ερώτηση είχε ως εξής και προερχόταν από υπάλληλο του δήμου: «Πού ακριβώς βρίσκεται αυτό το...

16.10.18 | Στ’ Αμπάρια

Η χθεσινή Κυριακή, θα λέγαμε, πως σφραγίστηκε από τα Αμπάρια και τον Βοτανικό. Τον Βοτανικό τον...

13.10.18 | Συμβαίνει και αλλού

Σε μια τόσο δα μικρή παραλία, ουσιαστικά σε ένα βράχο στην Πέρδικα Θεσπρωτίας, καθημερινά...

12.10.18 | Μια περιουσία… στον αέρα

Μπορεί στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου να μονοπώλησαν τη συζήτηση τα Αγαθοεργά Καταστήματα...

11.10.18 | Τον παλιό εκείνον τον καιρό...

Τα παλιά τα χρόνια οι εκτός δουλειάς και αντικειμένου πολίτες αντιλαμβάνονταν την απαρχή της...

10.10.18 | Μια εκδρομή στα Τρίκαλα

Μια κυριακάτικη επίσκεψη στην πόλη των Τρικάλων με αφορμή μια σχολική εκδρομή, μας έπεισε γι αυτό...

09.10.18 | Ευτυχία, Ιουδήθ

Σκοτάδι στην αίθουσα. Ακούμε τη φωνή της Ευτυχίας… και ανατριχιάζουμε. Την Παρασκευή το βράδυ...

06.10.18 | Οι κυνηγοί… όλη νύχτα

Για το ότι μου πήρε σχεδόν όλη νύχτα να μην κλείσω μάτι την Πέμπτη, ευθύνεται ο καλός, ο αγαπημένος...