Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017
|

Για τα δικά μας μέτρα

«Σε έναν κόσμο αρπαχτικών και σαλταδόρων, ο Ευτύχιος Αλεξανδράκης, που άφησε πίσω του μια επιχείρηση 150 ετών, θα είναι το υπόδειγμα ενός άλλου τρόπου…», έγραψε ο Σωκράτης Τσιχλιάς στην εφημερίδα το Βήμα της Κυριακής. Όλες οι εφημερίδες πανελλαδικής εμβέλειας αναφέρθηκαν στον έμπορο θρύλο, στον εμβληματικό επιχειρηματία, όπως χαρακτηρίστηκε ο Αλεξανδράκης της οδού Ερμού στην πρωτεύουσα, που έφυγε την περασμένη Τρίτη πλήρης ημερών και που ήταν η επιτομή του ήθους, αλλά και της κομψότητας. Αν ανατρέξουμε στους εμπόρους και επιχειρηματίες που είχε η πόλη, προσπαθώντας να φέρουμε στα δικά μας μέτρα, τα τοπικά, μια προσωπικότητα σαν αυτή, θα καταλήξουμε ότι είχαμε κι εμείς εδώ επιχειρηματίες κι εμπόρους με αξίες, που σφράγισαν με την ιστορία και την πορεία τους την οικονομική ζωή της πόλης. Ας μας επιτραπεί ανάμεσα από άλλους σημαντικούς Γιαννιώτες, να αναφέρουμε εκείνον που μας έρχεται τώρα στον νου. Ευγενής, καλλιεργημένος, αριστοκράτης, φανατικός των αρχών του ήταν ο Λέων Μαρνέλης.

Το χειροκρότημα
Υπάρχουν άνθρωποι, ακόμη και σήμερα, που προσπαθούν να κρατήσουν αναμμένο το κερί. Βράδυ Κυριακής στο μικρό θεατράκι της οδού Κουντουριώτη (Σωματείο Εξαύδα). Ενώ η ταινία «Νοσταλγία» του Αντρέι Τρακόφσκι έχει ρίξει τίτλους τέλους κι ο σκηνοθέτης γράφει την τελευταία του φράση πάνω στο πανί «Στη μνήμη της μητέρας μου», οι θεατές δεν κουνιούνται από τη θέση τους. Σιωπή για αρκετά λεπτά. Να σκέφτεται καθένας τη μάνα, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ο Ταρκόφσκι υμνεί, να είναι συνεπαρμένος από την ποίηση γύρω από τον ελληνικό νόστο από την αρχαία ακόμη Ελλάδα, όπως τον σκιαγράφησε ο Βασίλης Ραφαηλίδης κάποτε συνεπαρμένος κυριολεκτικά από τις εικόνες του ρώσου σκηνοθέτη; Πάντως, πρώτη φορά σε μια ταινία αισθανθήκαμε την ανάγκη να χειροκροτήσουμε τον πρωταγωνιστή Ολέγκ Γιανκόφσκι, που στέκεται ακίνητος με το κερί στο χέρι, ως να επρόκειτο για θεατρική παράσταση κι ο πρωταγωνιστής να ήταν ζωντανός μπροστά μας κι έτοιμος να υποκλιθεί στο εκστασιασμένο κοινό του. Κρίμα που κι οι δυο αυτοί σπουδαίοι άνθρωποι της τέχνης του σινεμά έφυγαν τόσο νωρίς από τη ζωή.

Εικόνες υψηλής αισθητικής
Συνεχίζουμε με ποίηση και με Ταρκόφσκι. Τι να πρωτοαναφέρουμε σε ένα μικρό σημείωμα. Τα εμβληματικά παραθέματα από την ποίηση του πατέρα του Αρσένη Ταρκόφσκι, τους συγκλονιστικούς ήχους από την ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν και τα κομμάτια άλλων μεγάλων κλασικών ή τις εικόνες της υψηλής αισθητικής; Ήταν σαν να ακούγαμε δίπλα μας, σε όλη τη διάρκεια της προβολής, τη στάλα της βροχής, τον θόρυβο του νερού, ακόμη και τη μυρωδιά του κεριού την αισθανθήκαμε. Αυτό είναι τέχνη. Είναι ο μαγικός τρόπος του ποιητή- σκηνοθέτη να συμβιβάσει στην ταινία την ατέλεια, την ομορφιά και το θαύμα της ζωής. Ευχαριστούμε που υπάρχουν σωματεία στην πόλη μας, τα οποία μας εξασφαλίζουν τέτοιες συγκινήσεις.

Από την ποίηση στο σκοτάδι
Αλλά από την ποίηση ας πάμε στην δυσάρεστη πραγματικότητα εδώ στην πόλη μας. Εκεί κοντά στην οδό Κουντουριώτη, δυο βήματα από το θεατράκι ένας συνάνθρωπος τρικλίζει και χάνει την ισορροπία του, πέφτει κάτω και κανένας δεν του δίνει χέρι βοήθειας. Τελικά σηκώνεται μόνος του, ενώ κάποιοι θαμώνες από τα παρακείμενα μαγαζιά περνούν δίπλα του βιαστικοί και αδιάφοροι. Ως εδώ ευτυχώς που υπάρχει φωτισμός. Λίγο πιο πέρα, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, ένα βήμα ακούγεται μέσα στη νύχτα και τότε μόνον αντιλαμβάνεται ο πεζός δίπλα του την άλλη ανθρώπινη παρουσία, χωρίς να μπορεί να διακρίνει όχι άνθρωπο, αλλά ούτε τη μύτη του μέσα στο σκοτάδι που επικρατεί εκεί κάτω. Επιτέλους, ας φωτίσουν περισσότερο τους δρόμους, κινδυνεύει ο κόσμος. Όλο και νέες καταγγελίες καταφθάνουν στην εφημερίδα συνεχώς και για άλλους δρόμους.

Μια μικρή χωματερή
Κυριακή πρωί διασχίζουμε την οδό Δομπόλη. Παρατηρούμε τη μικρή χωματερή που έχει σχηματιστεί σε όλο το μήκος του δρόμου στη δεξιά πλευρά, καθώς κατεβαίνουμε από την εκκλησία της Περιβλέπτου. Μέσα από τα χορτάρια ξεπροβάλλουν ολόκληρες σακούλες, μπουκάλια, καλώδια, μεγάλα και μικρά κουτιά, που η βροχή τα κάνει να λαμπυρίζουν. Πιο κει, μια κάλτσα κι ένα παπούτσι. Ως και ρούχα βρίσκονται πεταμένα και σκαλωμένα πάνω στους μικρούς θάμνους. Σε λίγο θα τρώμε τα ίδια τα ρούχα μας, σκεφθήκαμε στη θέα αυτής της κατάστασης, σύμφωνα με επιστημονική μελέτη για τις ίνες των συνθετικών ρούχων που καταλήγουν στις θάλασσες και τους ωκεανούς. Η διαδικασία, βέβαια, είναι γνωστή για το πώς και με ποιο τρόπο μετά φτάνουν στο στομάχι μας.

Από το υστέρημά του
Εντύπωση προκάλεσαν τα λόγια του πατέρα Χρήστου προχθές την Κυριακή στην εκκλησία της Περιβλέπτου, στο τέλος της Θείας λειτουργίας. Υπενθύμιζε στους εκκλησιαζόμενους, ότι πρέπει να έχουν στην έγνοια τους απόρους συνανθρώπους. Ανέφερε πόσοι τόνοι λαδιού, κρέατος και μακαρονιών χρειάζονται, για να αντεπεξέλθει η ενοριακή μέριμνα Περιβλέπτου στην παρασκευή των συσσιτίων. Έφτασε και πάλι ο καιρός της οργάνωσης της μεγάλης εκδήλωσης το ερχόμενο Σάββατο, που θα γίνει στο κέντρο Cezaria, πάντα με την εθελοντική εργασία πολλών συμπολιτών. Πέρα από αυτούς τους ανώνυμους και επώνυμους εργάτες, που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εθελοντικά, ας διαθέσει ο καθένας από μας τον οβολόν του, κυρίως από το υστέρημά του, είπε με έμφαση ο καλός ιερέας.

Η εικόνα του κομμένου δέντρου
Στην οδό Χαριλάου Τρικούπη, απέναντι από το γυάλινο κτίριο Ιωαννίδη, χρειάστηκε να κοπεί ένα από τα καινούρια δεντράκια που είχαν φυτευτεί τελευταία για τον καλλωπισμό του δρόμου. Απόμεινε εκεί η λακκούβα και ένα κομμάτι του κορμού του δέντρου. Θα μπορούσε ή να φυτευτεί ένα καινούριο δέντρο στη θέση του κομμένου, που δεν άντεξε ίσως και στην απονιά μας, ή να ξαναμπεί το πλακάκι του πεζοδρομίου. Γιατί έτσι που παραμένει η τρύπα, κινδυνεύει ο πεζός, εκτός του ότι είναι άσχημη η εικόνα.
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

14.12.17 | Δέντρο δε θα μπει

Δεν έχει ολοκληρωθεί ο στολισμός στην κεντρική πλατεία, τόνισε για μια ακόμη φορά ο αντιδήμαρχος...

13.12.17 | Οι Λογοτεχνικές Γέφυρες

Στην πρώτη από μια σειρά εκδηλώσεων με τίτλο Λογοτεχνικές Γέφυρες, που διοργανώνει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ....

12.12.17 | Ξεφτισμένα και ταπεινωμένα

« Ένα παλιάτσο με χτισμένη πόρτα στην οδό Δεληγιώργη», γράφει ο Νίκος Βατόπουλος στην εφημερίδα...

09.12.17 | «Προσφορά υπεράνω εαυτού»

Ούτε κι οι ίδιοι κατάλαβαν πώς πέρασαν σαράντα πέντε χρόνια από την ημέρα που ιδρύθηκε ο όμιλός...

08.12.17 | Μουντζαχεντίν

Η πατροπαράδοτη μούντζα ποινικά κολάσιμη κατά τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ), επισύρει...

07.12.17 | Οι στρατηγικοί κακοπληρωτές της χώρας

Θυμηθήκαμε αυτές τις μέρες εκείνη τη συνταξιούχο, για την οποία είχαμε ξαναγράψει σχετικά πρόσφατα,...

06.12.17 | Τα εύκολα και τα πιασάρικα

Ελλάδα. Η χώρα, όπου βγαίνεις έξω ένα βράδυ και επιστρέφεις σπίτι σου µε την αίσθηση ότι –χωρίς να...

02.12.17 | Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι

Μπορεί και να ήταν λάθος, μπορεί και να έγινε εσκεμμένα αυτό που συνέβη σε δικό μας άνθρωπο. Δεν...