Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017
|

Προσκύνημα στην Αγία Αικατερίνη

Κοσμοσυρροή στην εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης -το μετόχι της μονής της Αγίας Αικατερίνας του Σινά- την παραμονή και ανήμερα της γιορτής. Οι άνθρωποι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στα Θεία πλέον και περιμένουν την εξ ύψους βοήθεια, αφού τίποτα άλλο δεν τους έχει απομείνει για να ελπίζουν. H γειτόνισσά μας Σωσώ κάθισε εκεί προσκυνήτρια της Αγίας για πέντε ολόκληρες ώρες. Σωσίβιο και καταφυγή στις τρικυμίες φαίνεται πως θεωρεί η ίδια την Αγία και επιλέγει πάντα να επισκέπτεται παρόμοιες θρησκευτικές τελετές και πανηγύρεις. Δε φείδεται κόπων, ακόμη και να μεταναστεύσει σε άλλες πολιτείες, προκειμένου να έχει τη Θεία χάρη. Με κατάνυξη, μας πληροφορεί, πως ήταν η πρωινή λειτουργία και με θαυμάσια χορωδία ο εσπερινός στην εν λόγω εκκλησία. Πολλοί, επίσης, ήταν εκείνοι οι πιστοί που έφταναν το απόγευμα και άναβαν το κεράκι τους, ζητώντας τη βοήθειά της.

Πικρές αλήθειες
Τα απόγευμα του Σαββάτου περάσαμε από την εκκλησία. Έξω από το ναό είχαν πάρει τις θέσεις τους οι αναξιοπαθούντες συνάνθρωποί μας, οι οποίοι περίμεναν, ως συνήθως, τον οβολό των πιστών. Παρατηρούμε σε αυτό απογευματινό όμορφο ταξίδι ότι κάποιοι σκύβουν και αφήνουν νομίσματα στο απλωμένο χέρι της μάνας με το παιδί στην αγκαλιά. Το μικρό, φαίνεται, πως είναι εκείνο που συγκινεί και δίνει το έναυσμα στους πολίτες να προβούν στη λαθεμένη χειρονομία. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο σκοπός της συγκεκριμένης παιδικής παρουσίας και των γονέων έξω από τους ναούς και όχι μόνο. Οι ιερείς τους βλέπουν, αλλά δεν τους απομακρύνουν, ως φαίνεται. Πώς να το κάνουν, όταν δεν ξέρουν κι οι ίδιοι σύμφωνα με το σκεπτικό τους, ποιος είναι εκείνος που πραγματικά έχει την ανάγκη;

Και γλυκιές αλχημείες
Στη γωνία του δρόμου που οδηγεί στην εκκλησία, έξω από τον περίβολο, και μια διαφορετική, γλυκιά παρουσία. Μια νότα ευχάριστη, θα μπορούσαμε να πούμε, που χαϊδεύει το λαρύγγι, έστω και μόνο με το μάτι. Ο χαλβάς Φαρσάλων του Γίγαντα, να προσφέρεται για δοκιμή και να λειτουργεί ως κράχτης για αγορά ενός γλυκού κομματιού. Το μεροκάματό του βγάζει κι ο γίγαντας… Και πάντα με την ευχή της Αγίας.
 
Δρόμος με τη δική του ιστορία
 «Του χρωστάνε τα Γιάννενα τον ορίζοντα που άνοιξε στην πόλη με τη μεγάλη συμβολή του στην ίδρυση του πανεπιστημίου Ιωαννίνων». Τι κι αν πρόσφερε στον τόπο ο αείμνηστος Γιώργος Μυλωνάς, εμείς δώσαμε το όνομά του σε έναν χωματόδρομο, χωμένο κι αυτόν στο Λασπότοπο, αντί να τον κάνουμε λεωφόρο. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές μας έδωσε η παρουσίαση προχθές, στο κρατικό κανάλι, του ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου, που αφορούσε στην απόδρασή του Μυλωνά από την Αμοργό, όταν ήταν εξόριστος επί Χούντας. Το είχαμε δει κι εμείς τον Νοέμβρη του 2015 στην εκδήλωση του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, την αφιερωμένη στη μνήμη του. Η φράση που αναγράφεται στην αρχή του σχολίου, ανήκει στο δήμαρχο Θωμά Μπέγκα και την είπε κατά τη διάρκεια ομιλίας του την ημέρα της εκδήλωσης αυτής. Έχει δίκιο ο συμπολίτης μας, που κάποτε μας είπε ότι δεν έχουμε στην πόλη μας μια λεωφόρο Γεωργίου Μυλωνά, ως ένα μικρό δείγμα αναγνώρισης της τεράστιας προσφοράς του. Προσυπογράφουμε την άποψή του, χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε τον Λασπότοπο, ούτε καν τη συνοικία αυτή και τους κατοίκους της που στήριξαν με σθένος και δύναμη κάποτε τον Γιώργο Μυλωνά.
 
Τότε που άνθιζαν τα Γιάννενα
Την Κυριακή το απόγευμα, σε μια ζεστή γωνιά γιαννιώτικου σπιτιού -από τις λίγες που απόμειναν στην πόλη μας- με φίλους συζητήσαμε πολλά θέματα που μας αφορούν, αλλά συγχρόνως αφήσαμε τις αναμνήσεις μας να μας πάνε πίσω σε όμορφα σπίτια, τότε που άνθιζαν τα Γιάννενα, όπως το κοντινό μας του γιατρού Τρούγκου. Περιηγηθήκαμε στις σάλες τους και συμμετείχαμε νοερά στις συζητήσεις που γίνονταν γύρω από μια ροτόντα με όλα τα γιαννιώτικα εδέσματα πάνω στα κάτασπρα τραπεζομάντιλα. Και τότε, κάποιος από την παρέα θυμήθηκε τον Κώστα Φρόντζο, ιδέα του οποίου ήταν η πόλη να χτιστεί από το ξενοδοχείο Βυζάντιο και γύρω από αυτό, και να διατηρηθεί ανέπαφο το ιστορικό της κέντρο. Αλλά φεύ, τα συμφέροντα μίλησαν αλλιώς. Κι όχι μόνο αυτά, αλλά και Γιαννιώτες που είπαν να αξιοποιήσουν ένα κομμάτι γης που κατείχαν, πιστεύοντας πως θα αλλάξει η ζωή τους.

Οι πλάκες που χορεύουν
Μετά από κόπους και ταλαιπωρίες, τελείωσε η πλατεία στο τζαμί Καλούτσιανης, όπως είναι γνωστό. Όμορφη φαίνεται. Εκείνο που δεν ξέρουν πολλοί είναι ότι οι πλάκες, αν και καινούριας κατασκευής, άρχισαν να δίνουν τα πρώτα δείγματα της κακοτεχνίας τους. Ό,τι παλιό είναι και πιο στέρεο, καθώς ισχύει αυτό για πολλά πράγματα και είδη. Πιθανόν τα υλικά να ήταν πιο ποιοτικά κάποτε, ενώ σήμερα οι κατασκευαστές προτιμούν τα φτηνά.

Αιτία κι αφορμή η ανεργία
Την Κυριακή το μεσημέρι, η εικόνα μπροστά στο Δικαστικό Μέγαρο με τους απολυμένους εργαζόμενους και τα πανό, να ζητούν εργασία στο καινούριο σούπερ μάρκετ και να διαμαρτύρονται για τους δικούς τους που συνελήφθησαν από την αστυνομία, δεν ήταν και η καλύτερη. Ιδιαίτερα εκείνη με την γυναίκα, που εμφανίστηκε με ένα φλιτζάνι καφέ ριγμένο ολόκληρο πάνω στη λευκή μπλούζα της. Κάποιος είπε πως ήρθε στα χέρια με τους συναδέλφους της, που είχαν ήδη προσληφθεί από τους καινούριος εργοδότες. Πενία τέχνας κατεργάζεται… ή η πενία εμπνέει εφευρέσεις.

Θρασύς ή τρελός;
Και μέσα σε όλα αυτά, εμφανίζεται στη σκηνή και ο φερόμενος ως ζητιάνος ηλικιωμένος να απλώνει το χέρι του επιδεικτικά, δηλώνοντας πως δεν έχει να θρέψει τα παιδιά του. Είναι γνωστός στους περισσότερους από μας, κυκλοφορεί πιο πολύ στους πεζόδρομους κι αυτή την Κυριακή φαίνεται πως βρήκε την ευκαιρία να ζητιανέψει. Ας συμμαζέψει κάποιος αρμόδιος ή κάποιος οικείος του τον θρασύ ηλικιωμένο, καλοθρεμμένο ζητιάνο, ο οποίος γίνεται και εκνευριστικός.
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

14.12.17 | Δέντρο δε θα μπει

Δεν έχει ολοκληρωθεί ο στολισμός στην κεντρική πλατεία, τόνισε για μια ακόμη φορά ο αντιδήμαρχος...

13.12.17 | Οι Λογοτεχνικές Γέφυρες

Στην πρώτη από μια σειρά εκδηλώσεων με τίτλο Λογοτεχνικές Γέφυρες, που διοργανώνει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ....

12.12.17 | Ξεφτισμένα και ταπεινωμένα

« Ένα παλιάτσο με χτισμένη πόρτα στην οδό Δεληγιώργη», γράφει ο Νίκος Βατόπουλος στην εφημερίδα...

09.12.17 | «Προσφορά υπεράνω εαυτού»

Ούτε κι οι ίδιοι κατάλαβαν πώς πέρασαν σαράντα πέντε χρόνια από την ημέρα που ιδρύθηκε ο όμιλός...

08.12.17 | Μουντζαχεντίν

Η πατροπαράδοτη μούντζα ποινικά κολάσιμη κατά τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ), επισύρει...

07.12.17 | Οι στρατηγικοί κακοπληρωτές της χώρας

Θυμηθήκαμε αυτές τις μέρες εκείνη τη συνταξιούχο, για την οποία είχαμε ξαναγράψει σχετικά πρόσφατα,...

06.12.17 | Τα εύκολα και τα πιασάρικα

Ελλάδα. Η χώρα, όπου βγαίνεις έξω ένα βράδυ και επιστρέφεις σπίτι σου µε την αίσθηση ότι –χωρίς να...

05.12.17 | Για τα δικά μας μέτρα

«Σε έναν κόσμο αρπαχτικών και σαλταδόρων, ο Ευτύχιος Αλεξανδράκης, που άφησε πίσω του μια...