Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017
|

Μέλι του θεού κι άναμα

Η προχθεσινή ανοιξιάτικη Κυριακή προσφερόταν για βόλτα στην πλατεία. Πάρα πολλοί ήταν οι συμπολίτες που επισκέφθηκαν το περίπτερο, το οποίο είχε στηθεί στην κεντρική πλατεία για τις ανάγκες της 3ης έκθεσης μελιού, που διοργάνωσαν ο Μελισσοκομικός Σύλλογος «Αρισταίος», με τη στήριξη του δήμου Ιωαννιτών και της περιφέρειας Ηπείρου. Το μέλι, αυτό το ευεργετικό προϊόν, έρρεε σε όλα τα στέκια των παραγωγών, έστω μόνο και για μια δοκιμή, όπως έλεγαν οι πωλητές. Τις ιδιότητες του μελιού διαφήμιζαν οι ίδιοι, τις οποίες λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουμε. Πολλοί δοκίμαζαν μια κουταλιά κι άλλοι έφευγαν με βάζα από μέλι της αρεσκείας τους. Μόνο αναματόμελο δεν υπήρχε στην πλατεία. Αυτό βέβαια είναι ένα πολύ ιδιαίτερο μέλι, το άναμα από ρείκι, που βγαίνει στην Ικαρία, κι έχει, όπως λένε οι Ικαριώτες, ηρεμιστικές, στυπτικές, αντισηπτικές, ακόμη και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Μα μήπως και το ντόπιο μέλι δεν είναι θαυματουργό;

Λεφτά πεταμένα
Πάμε να φάμε μια φέτα ψωμί βιτάμ και μέλι για μεσημεριανό, ακούστηκε να λένε δυο νεαροί, που κάθονταν στα πέτρινα παγκάκια μπροστά από την περιφέρεια. Και δεν τους ένοιαζε καθόλου που πατούσαν πάνω σε μια τούφα από λεβάντα ή σε μια δέσμη από χρυσάνθεμα, τις γνωστές μας αηδημητριές, και τα έκαναν τα καημένα τα άνθη σμπαράλια με τις ποδάρες τους. Με την ευκαιρία να πούμε ότι αυτό το πλακόστρωτο εκεί μπροστά στο κτίριο της περιφέρειας έχει τα κακά του τα χάλια. Τα παρτέρια με τα λουλούδια που φυτεύτηκαν πρόσφατα ,είναι καταπατημένα, απεριποίητα, ούτε καν ποτισμένα. Σε κάποια το χώμα είναι στεγνό σαν την έρημο. Τι ήθελαν τότε και ξόδευαν τόσα χρήματα οι ιθύνοντες κι έφτιαχναν παρτέρια; Ας πάνε σε άλλες πρωτεύουσες να δούνε πώς διατηρούν τα άνθη σε τέτοιους σχηματισμούς σε πλατείες και πεζόδρομους.

Επώδυνη ζεστασιά
«Μέχρι πότε αυτό που ζεις είναι ζωή, πότε ξεκινά το σώμα και προδίδει την αξιοπρέπεια του νου; Όταν δεν μπορείς μόνος σου να αποφασίζεις γι’ αυτό, ελπίζεις κάποιος να σ’ αγαπά αρκετά για να το αποφασίζει για σένα». Συμβαίνει αυτό στους ανθρώπους που πλήττονται από την ασθένεια της εποχής. Και πόσο οι οικείοι τους θα το αντέξουν να βρίσκονται κοντά τους και να τους προσφέρουν; Αυτό είναι ένα ερώτημα. Όσοι βρέθηκαν την Κυριακή το βράδυ στο γνωστό στέκι της οδού Κουντουριώτου και παρακολούθησαν την αυστριακή ταινία του Μίκαελ Χάνεκε «Αγάπη», που αποκαλύπτει μια επώδυνη ζεστασιά, έμειναν άφωνοι μπροστά στο θέμα της. Και κάποιοι σκέφτηκαν με πόνο δικούς τους ανθρώπους, που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, να μην μπορούν να ελέγξουν ούτε καν τις πιο απλές κινήσεις τους. Κι ήταν κάποτε κραταιοί…


Τότε που φλιτάριζαν
Προχθές διασχίσαμε την οδό Ανεξαρτησίας, από την οποία πήραμε και τη φωτογραφία της ημέρας του περασμένου Σαββάτου. Πολλές οι μνήμες από αυτόν τον δρόμο με τα μαγαζάκια της που υπάρχουν πλέον μόνο στη δισκέτα του μυαλού και όταν τις ανασύρουμε, γυρίζουμε στην εποχή εκείνη. Η φωτογραφία αυτή έφερε στο προσκήνιο χθες το πρωί -κατά τη διάρκεια συζήτησης δυο παλιών Γιαννιωτών- το μαγαζάκι του Αλέκου Κυριακίδη, του πατέρα του Τάκη, που έφυγε κι εκείνος από τη ζωή. Μια τρύπα ήταν το μαγαζάκι αυτό στο τέλος της Ανεξαρτησίας και έβρισκες εκεί και του πουλιού το γάλα, που λέει ο λόγος. Θυμήθηκαν οι δυο συνομιλητές τον αναπτήρα με το φυτίλι που άναβε με τον αέρα, ως και το σκεύασμα εκείνο από τσίγκο φτιαγμένο, που φλιτάριζαν οι άνθρωποι τα έντομα. Έχει μείνει δε παροιμιώδης η λέξη φλιτάριζαν με την αξέχαστη Ζωή Μ. να ισχυρίζεται ότι πολλοί άνδρες την φλιτάριζαν (εννοούσε ότι τη φλέρταραν), όταν ήταν νέα, κι εκείνη δεν ενέδωσε σε κανέναν…

Η μις Παντσέτα
Κι επειδή χιούμορ είναι η τέχνη για να κρύβει κανείς τις πληγές του, κι επειδή αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως αντίδοτο στην κρίση και καθώς ένας από τους δυο συνομιλητές αυτής της χθεσινής Δευτέρας ξέρει να κάνει πλάκα στη ζωή, αναφέρουμε και τούτο. Ήταν καλεσμένος ο ίδιος, μαζί με την παρέα του, σε ένα ταβερνάκι σε κάποιο ζαγοροχώρι. Εκτός από τη γνωστή αλευρόπιτα τη ζαγορίσια, που προσφέρθηκε σαν πρώτο πιάτο στους συνδαιτυμόνες, έδωσαν όλοι τις παραγγελίες τους για το κυρίως πιάτο. Κι αφού όλοι παρήγγειλαν, απόμεινε το τελευταίο ζευγάρι για την παραγγελιά του, οπότε πήρε τον λόγο η γυναίκα, καθαρίζοντας και για τον άνδρα της. Παρήγγειλε με τη γιαννιώτικη προφορά χοιρινές πανσέτες και για τους δυο, ως εξής: «ημείς… παντσέτα». Κι έτσι από τότε της βγήκε το όνομα: «μις Παντσέτα».

Περί φωτισμού και άλλων δαιμονίων
Ολοφώτιστος ήταν την Κυριακή το βράδυ ο δρόμος της Λόρδου Βύρωνος, οι γύρω δρόμοι και οι πεζόδρομοι. Άπλετο φως παντού, τόσο που να νομίζει κανείς πως είναι μέρα. Αυτό εγγράφεται στα θετικά της δημοτικής αρχής. Αλλά να μεταφέρουμε κι αυτό που λένε οι συμπολίτες, ότι πόλη δεν είναι μόνο το κέντρο. Οι υπόλοιποι δρόμοι χωλαίνουν ως προς τον φωτισμό. Και το βράδυ βγαίνουν οι δαίμονες. Γι’ αυτό καλό θα είναι να μπουν σιγά-σιγά στο πρόγραμμα όλοι, ώστε να φωτιστούν κι άλλοι δρόμοι. Επίσης, μας λένε ότι ο φωτισμός δαπέδου που υπήρχε στο αρχοντικό Πυρσινέλλα επί της Παπάζογλου, δεν λειτουργεί τελευταία κι η εικόνα δε δείχνει ωραία σε ένα τόσο σημαντικό οίκημα.

Το θέατρο ήταν η αιτία
Όποιος περνούσε την Κυριακή το βράδυ από την οδό Αραβαντινού, θα τον έπαιρνε η χαρά, όπως συνηθίζουμε να λέμε, όταν θέλουμε να δηλώσουμε κάποια χαρούμενη στιγμή. Κι εμείς αισθανθήκαμε πολύ χαρούμενοι γι’ αυτό που βλέπαμε. Αιτία το θέατρο Έκφραση. Ο κόσμος σχημάτιζε ουρές σαν τον παλιό καλό καιρό, για να απολαύσει την παράσταση, που φέρνει το συμβολικό τίτλο « Θοδωρής ετών 33 μ.Χ.». Για να περάσει κανείς από τον δρόμο αυτό, έπρεπε να καταβάλει προσπάθεια να τον διασχίσει. Ήταν η ώρα που άρχιζε η παράσταση κι άντε να διαβείς ανάμεσα από τους θεατρόφιλους.


Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

18.11.17 | Με τις ευλογίες της Αστυνομίας

Μεγάλη είναι η ευθύνη για το κυκλοφοριακό έμφραγμα σε κεντρικούς οδικούς άξονες της πόλης, λόγω της...

17.11.17 | Μια χώρα του υποανάπτυκτου κόσμου

Πριν από μερικά χρόνια, βλέπαμε εικόνες στην τηλεόραση από μακρινές –γεωγραφικά και βιοτικά- χώρες...

16.11.17 | Το πατροπαράδοτο ντου στο Πολυτεχνείο

Είναι εκείνη η εποχή του χρόνου, που άλλη μια συνήθεια ετών πολλών έρχεται να υπενθυμίσει την...

15.11.17 | Τον παλιό εκείνο τον καιρό

Υπάρχουν εκεί έξω όλα εκείνα τα κλισέ που καταλήγουν στο συμπέρασμα πως ό,τι κι αν ψηφίσεις,...

14.11.17 | Το αίμα νερό δε γίνεται

Γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι την Κυριακή, ήταν όλοι τους εκεί στα Παλιά Σφαγεία για να ψηφίσουν τον...

11.11.17 | Μια φωτεινή εικόνα σε γκρίζο καιρό

Ίσως να φταίει που το μάτι μας έχει ασκηθεί να αναγνωρίζει το στραβό σε μια εικόνα ή που...

10.11.17 | Ένας ακούραστος άνθρωπος

Το πάθος και την έγνοια με τα οποία η Γωγώ Γιώτη μπαίνει μέσα σε όσα αναλαμβάνει και την επιμονή...

09.11.17 | Ούτε στα χειρότερα όνειρα

Βάλτε με τον νου σας. Να είστε παιδί σε ξένο τόπο, μακριά από τον τόπο σας (όχι από επιλογή), να...