Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017
|
Ηπειρωτικός Αγών

Το ενδιαφέρον λείπει

Μια καλή ευκαιρία για να φανεί αν πραγματικά αυτό που εμποδίζει τους Γιαννιώτες να επισκέπτονται τα μνημεία και τα μουσεία της περιοχής, είναι το εισιτήριό τους, αποτελεί το πρόγραμμα με τίτλο «Μαθαίνω για την πόλη μου», που οργανώνει για το προσεχές διάστημα στα Γιάννενα το Γραφείο Τουριστικής Προβολής του δήμου Ιωαννιτών, σε συνεργασία με το Σπήλαιο Περάματος.

Αν αξιολογήσει κάποιος πως πέρα από τη δυνατότητα δωρεάν πρόσβασης, θα υπάρχει και μέριμνα για μια πλήρη ξενάγηση, τότε το όλο πακέτο φαντάζει ιδιαίτερα ελκυστικό. Δε θέλουμε να είμαστε μίζεροι, αλλά γνώμη μας είναι πως και πάλι λίγοι είναι αυτοί που θα το εκμεταλλευτούν. Για την ακρίβεια τα ίδια άτομα, που κατά καιρούς συμμετείχαν σε ανάλογες πρωτοβουλίες είτε του πανεπιστημίου, είτε συλλόγων. Αυτό που λείπει δεν είναι ούτε τα χρήματα, ούτε το ότι συχνά δεν υπάρχει η δυνατότητα ξενάγησης. Το ενδιαφέρον για την πόλη μας και ό,τι συμβαίνει γύρω μας λείπει.

Α.Τ.

 

Πινακίδες και σημεία πληροφόρησης

Η όλη ιδέα και η στόχευσή της να γίνουν οι Γιαννιώτες πρεσβευτές του τόπου τους, έχει ένα ενδιαφέρον. Γιατί είναι κρίμα να ρωτούν οι επισκέπτες που είναι το τάδε μουσείο στην πόλη και να του απαντά ο κάτοικός της πως δε γνωρίζει. Βέβαια, ακόμη καλύτερο θα είναι να τοποθετηθούν πινακίδες και να αυξηθούν τα σημεία πληροφόρησης των επισκεπτών, γιατί δεν είναι και το πλέον λογικό ο κάθε πολίτης να μετατρέπεται σε ξεναγό. Ρωτήστε και εμάς που μένουμε στο Κάστρο και σε καθημερινή βάση καλούμαστε να δώσουμε πληροφορίες για το πώς θα φτάσει κάποιος στο Ιτς Καλέ ή για το που είναι η Συναγωγή. Για να μη σας πούμε για τον περιπτερά στην κεντρική πύλη, στον οποίο θα έπρεπε να είχαν κόψει μισθό για τις υπηρεσίες που προσφέρει, επειδή είναι τόσο δύσκολο να τοποθετηθεί ένας χάρτης και πέντε πινακίδες.

Α.Τ.

 

Δώρο άδωρο

«Δε θα έπρεπε η Αστυνομία να ενημερώσει ότι στα Γιάννενα κυκλοφορεί ένας νεαρός που επιτίθεται σεξουαλικά σε γυναίκες, ώστε να πάρουμε τα μέτρα μας», διερωτήθηκε η κυρία που άνοιξε χθες το απόγευμα την πόρτα της εφημερίδας. Σωστή η παρατήρηση και το έχουμε σημειώσει και εμείς πως ο ρόλος των αστυνομικών δελτίων τύπου δε θα πρέπει να είναι να μας πληροφορούν μόνο για όσους συλλαμβάνουν, αλλά και για τη δράση μιας σπείρας διαρρηκτών για παράδειγμα, ώστε να λαμβάνουμε μέτρα προφύλαξης στα σπίτια μας. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, όμως, η ίδια κυρία μας εξιστορούσε πως έκλεψαν συγγενικό της πρόσωπο σε χωριό της περιοχής, όταν ένας άνδρας, προφασιζόμενος υπάλληλο της ΔΕΗ, έπεισε μια ηλικιωμένη να βγάλει τα χρήματά της από το σημείο που τα είχε κρυμμένα, καθώς υπήρχε κίνδυνος να καταστραφούν από τη διαρροή ρεύματος, εωσότου ο ίδιος εκτελέσει εργασίες. Και το περιέγραφε λες και το είχε ακούσει για πρώτη φορά, ενώ η Αστυνομία έχει παρουσιάσει δεκάδες φορές τον συγκεκριμένο τρόπο απάτης, προειδοποιώντας τους πολίτες. Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι πως η πληροφορία δεν αρκεί να δίνεται. Πρέπει να έχουμε ανοιχτά τα αυτιά μας για να την πάρουμε κιόλας. Διαφορετικά, είναι δώρο άδωρο.

Α.Τ.


Τα μαύρα μας τα χάλια

Ημεδαποί κάνουν ένα σωρό διαρρήξεις και κάποιοι εξ αυτών συλλαμβάνονται, μα εμείς ανησυχούμε επειδή μας κλέβουνε οι ξένοι. Μέλη ναζιστικής οργάνωσης (εξυπακούεται Έλληνες και μάλιστα από τους γνήσιους, τους καλούς) βαράνε αλλοδαπούς, μα εμείς κατηγορούμε τους ξένους που φέρανε τη βία μέσα στα σπίτια μας. Έλληνες γονείς δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους, με κάτι απίθανες και ανυπόστατες δικαιολογίες, μα εμείς τα βάζουμε με τα προσφυγόπουλα, που έρχονται στο σχολείο και αγχωνόμαστε μήπως δεν είναι εμβολιασμένα ή –αν είναι- αναρωτιόμαστε πανικόβλητοι ποιοι μπαινοβγαίνουν στα σπίτια τους κι αν αυτοί είναι εμβολιασμένοι επίσης (μην το γελάτε το τελευταίο: συνέβη και υπήρξαμε και αυτήκοοι μάρτυρες). Θεέ μου, πόσο Παπαδάκη και Αυτιά ξοδεύεις για να μη βλέπουμε τα χάλια μας;

Τ.Τ.


Αλλαγή μυαλών

Η αλλαγή φύλου αφορά το άτομο το οποίο θα την κάνει και κανέναν άλλο. Είναι αυτό που λέμε «ατομικό δικαίωμα». Το κράτος οφείλει να νομοθετήσει ορθά ώστε να διευκολύνει τη διαδικασία. Όποιος αντιτίθεται σφόδρα με απειλές, κατάρες, εξοστρακισμούς, εξαγνισμούς χώρων ή επικαλείται τον Θεό, τον Αδάμ και τον Παράδεισο ή την Κόλαση ή πάλι στοχεύει σε αλίευση ψήφων από το μεγάλο κοπάδι των αδαών, ας κάνει στην άκρη, ας σιωπήσει, ας κοιταχτεί στον καθρέφτη ή ας πάει σε ειδικό. Γιατί δεν κάνει τίποτα άλλο από το να μας μπουκώνει με το δικό του πρόβλημα ή να μας αποδεικνύει πως η πολιτική του καριέρα καθοδηγείται από τον κανιβαλισμό.

 Π.Ζ.


Μήπως ήρθε η ώρα;

Δε νομίζετε πως μια και ο αντιμνημονιακός αγών των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. έχει λάβει προ πολλού ένα άδοξο τέλος, που ούτε οι ίδιοι δεν το φανταζόταν -ή μήπως όχι;- ήρθε κι εκείνη η δύσκολη ώρα να λήξει πια η συνεργασία τους, από τη στιγμή που αυτή βασίστηκε στο κοινό αντιμνημονιακό τους μένος; Μήπως, από τη στιγμή που τα καλύτερα μνημόνια τα έφεραν οι ίδιοι, να πάψουν να είναι συνέταιροι; Να πάψουν και να καλύπτουν ο ένας τον άλλον στα τραγελαφικά ατοπήματα που πέφτουν. Να μη δίνουν την εντύπωση μια καιροσκοπικής συμμαχίας, αφού τίποτα πια δεν έχουν να προσφέρουν, ιστορικά και μόνο, ακόμα και στο κίνημα «δεν πληρώνω». Μήπως, λέω, τώρα είναι η ώρα, πριν ξεκινήσουν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί (αυτό το τόσο δικό τους έργο);

Π.Ζ.


«Ο ήχος του όπλου»

Μια μεγάλη μορφή της Τέχνης, η Λούλα Αναγνωστάκη, έφυγε από τη ζωή την περασμένη Κυριακή στον ύπνο της. Είπαν και έγραψαν πολλοί και πολλά για τη πρωτοπόρα θεατρική συγγραφέα.  Εμείς θα την θυμηθούμε από την  παράσταση του έργου της «Ο ήχος του όπλου», που είχαμε την τύχη να δούμε  στο υπόγειο του θεάτρου Τέχνης το 1987 (την είχε σκηνοθετήσει ο Κάρολος Κουν  και ήταν το κύκνειο άσμα του). Ο ήχος του όπλου δεν ακούγεται καθόλου σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, αλλά ακούγεται… ο ήχος του όχλου έξω από τα διαδραματιζόμενα στη σκηνή στην προεκλογική περίοδο. Ένα από τα σημαντικότερα έργα της ελληνικής δραματουργίας που παραπέμπει στο σημερινό πολιτικό τοπίο. Ο μικρόκοσμος των απλών ανθρώπων σε μια εποχή που η ιδεολογία δεν μπορεί να κατευνάσει την υπαρξιακή αγωνία. Η Λούλα Αναγνωστάκη έδωσε νέα πνοή στο νεοελληνικό θέατρο. Εμείς πέρυσι εδώ στα Γιάννενα είδαμε το επίσης πρωτοποριακό της έργο «Παρέλαση».

Λ.Τ.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

13.12.17 | Οι Λογοτεχνικές Γέφυρες

Στην πρώτη από μια σειρά εκδηλώσεων με τίτλο Λογοτεχνικές Γέφυρες, που διοργανώνει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ....

12.12.17 | Ξεφτισμένα και ταπεινωμένα

« Ένα παλιάτσο με χτισμένη πόρτα στην οδό Δεληγιώργη», γράφει ο Νίκος Βατόπουλος στην εφημερίδα...

09.12.17 | «Προσφορά υπεράνω εαυτού»

Ούτε κι οι ίδιοι κατάλαβαν πώς πέρασαν σαράντα πέντε χρόνια από την ημέρα που ιδρύθηκε ο όμιλός...

08.12.17 | Μουντζαχεντίν

Η πατροπαράδοτη μούντζα ποινικά κολάσιμη κατά τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ), επισύρει...

07.12.17 | Οι στρατηγικοί κακοπληρωτές της χώρας

Θυμηθήκαμε αυτές τις μέρες εκείνη τη συνταξιούχο, για την οποία είχαμε ξαναγράψει σχετικά πρόσφατα,...

06.12.17 | Τα εύκολα και τα πιασάρικα

Ελλάδα. Η χώρα, όπου βγαίνεις έξω ένα βράδυ και επιστρέφεις σπίτι σου µε την αίσθηση ότι –χωρίς να...

05.12.17 | Για τα δικά μας μέτρα

«Σε έναν κόσμο αρπαχτικών και σαλταδόρων, ο Ευτύχιος Αλεξανδράκης, που άφησε πίσω του μια...

02.12.17 | Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι

Μπορεί και να ήταν λάθος, μπορεί και να έγινε εσκεμμένα αυτό που συνέβη σε δικό μας άνθρωπο. Δεν...