Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017
|

Φόβος και τρόμος στο σκοτάδι

Διασχίζοντας εκείνον τον ταπεινό, μικρό δρόμο, όπου βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου Αγοράς, νιώσαμε περίεργα την Κυριακή το βράδυ. Λίγοι άνθρωποι κυκλοφορούσαν στην περιοχή, κάποια τραγούδια ακούγονταν από θαμώνες στα παρακείμενα μαγαζιά, που, ως φαίνεται, είχαν ξεμείνει ακόμη ανοιχτά από το μεσημέρι, και σκοτάδι επικρατούσε παντού. Πατούσαμε εδώ, πατούσαμε εκεί με προσοχή, στηριζόμενες η μια στην άλλη, καθώς και το παρακάτω πλακόστρωτο είναι γεμάτο παγίδες. Λίγο το φως που έρχεται από τη λεωφόρο Παπανδρέου, λίγο η ψευδαίσθηση του φωτός που φαίνεται πως διαχέεται από την αντανάκλαση που δημιουργεί η επιφάνεια της λίμνης κι έχουμε την αίσθηση -το ομολογούμε- ότι βρισκόμαστε στη χώρα σκοτεινού παραμυθιού, όπου σε λίγο θα μας φανερωθούν οι… λάμιες. Είμαστε τρεις γυναίκες που πηγαίνουμε να δούμε την κινηματογραφική ταινία «Σουφραζέτες», που προβάλλει στον χώρο του το σωματείο Εξαύδα. Κι ώσπου να στρίψουμε στη γωνία, παραπατούμε. Και φέρνουμε μπροστά μας άλλες πόλεις που είναι γεμάτες φως.

Η εικονογραφία της πόλης
Υπάρχει ένα συναισθηματικό κανάλι που συνδέει εμάς κι όλους αυτούς τους δρόμους εκεί κάτω προς τη λίμνη. Μας φαίνονταν από πάντα απόμακροι, είναι αλήθεια, καθώς κατοικούσαμε μακριά από αυτούς. Όμως μας συνέδεαν πάντα τέτοιες παραμυθένιες εικόνες, που εγγράφονταν στη μνήμη. Με αυτές τις σκέψεις αυτό το βράδυ της Κυριακής,  βγαίνουμε στο φως το αναπάντεχο που έρχεται από την οδό Κουντουριώτη και από ορισμένες γωνιές της. Εδώ γλυκαίνει η ατμόσφαιρα με τα υπέροχα φωτισμένα παράθυρα των παλιών γιαννιώτικων αρχοντικών που έγιναν σήμερα καφέ και μπαρ. Και δέχεσαι αδιαμαρτύρητα την κατάσταση και λες ευπρόσδεκτη η νέα τάση και η εικονογραφία της πόλης  μέσα από τις καφετέριες. Αφού η πολιτεία δεν καταφέρνει να δώσει αυτή την ομορφιά που αντικρίσαμε αυτό το βράδυ εκεί κάτω, συγχαίρουμε τον ιδιώτη που φροντίζει για τη φωτεινότητα της πόλης, έστω και με αυτή τη μορφή.

Ποιος είναι ο αντίκλητος;
Τρέχει και δε φτάνει (τηλεφωνικά) για να βρει άκρη με την εφορία Γιαννιώτης μόνιμος κάτοικος στο Μονπελιέ της Γαλλίας. Για να εξυπηρετήσει κάποιο φίλο του Γάλλο, ο οποίος έγινε πρόσφατα κάτοχος οικοπέδου στα Γιάννενα (δεν γνωρίζει ελληνικά  και πρέπει να πληρώσει ΕΝΦΙΑ), δεινοπάθησε να συνεννοηθεί με γυναίκα υπάλληλο της εν λόγω υπηρεσίας στα Γιάννενα. Τελικά, αφού επί ώρα προσπαθούσε να του δώσει να καταλάβει τα ακατανόητα η υπάλληλος, του έκλεισε με νεύρα το τηλέφωνο. Να σημειώσουμε ότι επαναλάμβανε συνεχώς το ερώτημα «ποιος είναι ο αντίκλητος». Ο άνθρωπος  κατήγγειλε το γεγονός στο υπουργείο κι εκεί βρήκε άκρη δίνοντας  στην τράπεζα το iban του λογαριασμού του ενδιαφερόμενου, όπου και πληρώθηκε ο λογαριασμός. Τόσο απλά, όμως το κάνουμε κάποιοι τόσο περίπλοκο. Το συμπέρασμα είναι ότι ο αναγνώστης μας από τη Γαλλία δήλωσε πως απογοητεύτηκε για ακόμη μια φορά από την Ελλάδα μας.  

Τάδε έφη Τάσος
Καλά λέει ο φίλος μου ο Τάσος ο δημοσιογράφος, ότι θέλει να φύγει από αυτή την πόλη, γιατί δεν τον χωράει. Γιατί τον πνίγουν οι άνθρωποι, τον πνίγουν τα βουνά που μας περικυκλώνουν, τον πνίγει η υγρασία. Πηγαίνει στην Αθήνα για τα παιδιά του και γυρίζει άλλος άνθρωπος. Εκεί αναπνέει, όπως ισχυρίζεται.  Κάποτε είχαμε, λέει, λίγο ψωμί, λίγο τυρί  και μια ελιά κι ήμασταν ευχαριστημένοι. Σήμερα τα έχουμε όλα και δεν έχουμε τίποτα.  Ούτε καν την υγειά μας.

Για την υγεία που πάσχει
Το πρόβλημα της έλλειψης πρόσβασης πολλών πολιτών στη δημόσια υγεία υπάρχει σε πολλά χωριά, ακόμη και σε κωμοπόλεις στη χώρα μας. «Έχουμε την μπλούζα του γιατρού, αλλά δεν  έχουμε γιατρό», λένε οι κάτοικοι της Πάργας, οι οποίοι ξεκινούν κινητοποιήσεις αύριο Τετάρτη διαμαρτυρόμενοι για την υποβάθμιση του Κέντρου Υγείας τους και διεκδικώντας καλύτερη ποιότητα ζωής. Ανησυχούν περισσότερο, γιατί έρχεται η θερινή περίοδος , κατά την οποία η πόλη τους κατακλύζεται από τουρίστες, και αν δεν υπάρχουν οι δομές πρωτοβάθμιας φροντίδας στην υγεία, θα μείνουν χωρίς κόσμο. Έχουν βέβαια το δίκιο τους, όμως υπάρχουν απομακρυσμένα χωριά στην περιοχή μας, που οι κάτοικοί τους βλέπουν τον γιατρό με το τηλεσκόπιο. Ακόμη και στα Σύβοτα της Θεσπρωτίας, αν προκύψει σοβαρό θέμα υγείας και μάλιστα σε ηλικιωμένο άνθρωπο, πρέπει να βρει τρόπο να πάει στο Κέντρο Υγείας στην Ηγουμενίτσα. Γιατρός ιδιώτης υπάρχει τους καλοκαιρινούς μήνες, άντε και να υπάρχει κάποιος αγροτικός. Όμως η υγεία δεν αντιμετωπίζεται  έτσι στα πρόχειρα.

Ο κορμός που έγινε κάδος
Κατεβαίνοντας τον δρόμο προς το κτίριο του Πνευματικού Κέντρου και στο δασάκι απέναντι από τον τοίχο της λαϊκής αγοράς υπάρχει ένας τεράστιος κορμός δέντρου που παραμένει κομμένος καιρό τώρα. Όπως φαίνεται το δέντρο είχε ξεραθεί. Τώρα με τις πρόσφατες βροχές  προσέξαμε πως οι αγριάδες και τα λοιπά φυτά έχουν περιβάλει όμορφα αυτόν τον κορμό και θα μπορούσε να αποτελέσει μια ωραία εικόνα, μια ζαρντινιέρα που η ίδια η φύση δημιούργησε. Κι έχει αρκετό βάθος αυτό το υπόλειμμα του δέντρου. Η φύση θα το ήθελε να γίνει το δοχείο της, δεν το θέλουν όμως οι ίδιοι οι άνθρωποι. Προτιμούν αυτός ο κορμός του δέντρου να είναι ένας κάδος σκουπιδιών.  Τον παραγέμισαν τόσο πολύ που ξεχειλίζουν τα  απορρίμματα και γεμίζουν ακόμη και τον γύρω χώρο.

Απαγορεύεται αυστηρά
Διάβαζα σε άρθρο ξένου περιοδικού που έπεσε στα χέρια μου, πόσο κακό κάνει το κάπνισμα στα παιδιά, όταν καπνίζουν οι δικοί τους στο σπίτι και πόσο μεγάλη είναι γενικά η θνησιμότητα παιδιών, όταν είναι παθητικοί καπνιστές. Και τότε ήρθε μπροστά μου μια συνηθισμένη εικόνα μανάδων ή και πατεράδων που κρατούν στο ένα χέρι το τσιγάρο και στο άλλο το παιδί τους αγκαλιά. Όσο για την απαγόρευση του καπνίσματος, ούτε καν ισχύει στη χώρα μας. Για να δούμε αν η νέα εγκύκλιος του υπουργείου και τα πρόστιμα που λένε πως θα επιβάλλονται στους παρανομούντες, θα τρομάξουν τους καπνιστές. Ίσως τότε συνετιστούν.  

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

18.11.17 | Με τις ευλογίες της Αστυνομίας

Μεγάλη είναι η ευθύνη για το κυκλοφοριακό έμφραγμα σε κεντρικούς οδικούς άξονες της πόλης, λόγω της...

17.11.17 | Μια χώρα του υποανάπτυκτου κόσμου

Πριν από μερικά χρόνια, βλέπαμε εικόνες στην τηλεόραση από μακρινές –γεωγραφικά και βιοτικά- χώρες...

16.11.17 | Το πατροπαράδοτο ντου στο Πολυτεχνείο

Είναι εκείνη η εποχή του χρόνου, που άλλη μια συνήθεια ετών πολλών έρχεται να υπενθυμίσει την...

15.11.17 | Τον παλιό εκείνο τον καιρό

Υπάρχουν εκεί έξω όλα εκείνα τα κλισέ που καταλήγουν στο συμπέρασμα πως ό,τι κι αν ψηφίσεις,...

14.11.17 | Το αίμα νερό δε γίνεται

Γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι την Κυριακή, ήταν όλοι τους εκεί στα Παλιά Σφαγεία για να ψηφίσουν τον...

11.11.17 | Μια φωτεινή εικόνα σε γκρίζο καιρό

Ίσως να φταίει που το μάτι μας έχει ασκηθεί να αναγνωρίζει το στραβό σε μια εικόνα ή που...

10.11.17 | Ένας ακούραστος άνθρωπος

Το πάθος και την έγνοια με τα οποία η Γωγώ Γιώτη μπαίνει μέσα σε όσα αναλαμβάνει και την επιμονή...

09.11.17 | Ούτε στα χειρότερα όνειρα

Βάλτε με τον νου σας. Να είστε παιδί σε ξένο τόπο, μακριά από τον τόπο σας (όχι από επιλογή), να...