Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011
|

Παρέα με ένα όμορφο δέντρο

Αυτό τον Αύγουστο μας αποχαιρέτησε για πάντα κι ένας ακόμη συνεργάτης, ο Χριστόφορος Παππάς. Φίλος πραγματικός, καλός άνθρωπος και καλός επιστήμονας.

Ανακαλώ στη μνήμη μου την τελευταία φορά που τον είδα να περνά το κατώφλι της εφημερίδας κρατώντας κάποιο σημείωμα. Αφορούσε όπως συνήθως το περιβάλλον, της σωτηρίας του οποίου ήταν υπέρμαχος. Η αγάπη του αυτή δεν πήγαζε από το ότι ήταν γεωπόνος, αλλά από μια αρχή του. Κι έφυγε παίρνοντας μαζί του τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες του. Ποιος από όλους τους θνητούς μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει τον αρχέγονο φόβο του θανάτου, που γέννησε μάλιστα τόσες πολλές θρησκείες; Όμως ο Χριστόφορος είχε ένα δικό του τρόπο να αποδέχεται τη διαδικασία φθοράς, που είναι αναπόφευκτη για όλα τα ζωντανά πλάσματα. Κι έτσι αντιμετώπιζε τη ζωή του ως το τέλος. Φαντάζομαι πως καθώς έφευγε, ονειρεύονταν ένα όμορφο δέντρο με τις ρίζες του να φτάνουν στο σώμα του, πιστεύοντας στη μοναδική αναγέννηση και ανάσταση της φύσης.
 
Εδώ είναι Βαλκάνια
Τρεις μέρες διήρκεσε το φεστιβάλ βαλκανικής μουσικής στο Ίτς Καλαί. Κι ήταν αρκετές αυτές οι μέρες για να γεμίσει σκουπίδι το όμορφο αυτό μέρος. Δεν είναι ένας. Δεν είναι δυο, δεν είναι τρεις εκείνοι που καταγγέλλουν πως δεν πέρασαν καθόλου καλά στο φεστιβάλ. Χάθηκε ο κόσμος να στείλουν από το δήμο  «μισό» υπάλληλο της αρμόδιας υπηρεσίας για να καθαρίσει το χώρο; λένε χαρακτηριστικά. Ακόμη αναρωτιούνται αν ήταν τόσο δύσκολο εν όψει του φεστιβάλ να πάει κάποιος να κουρέψει το χορτάρι. Αν έπιανε μια φωτιά δεν θα έφτανε το νερό της λίμνης για να τη σβήσει, τόσο ξερό που ήταν. Δεδομένου ότι το τσιγάρο πήγαινε βρόντος και τις γόπες  τι πετούσαν οι θεατές απερίσκεπτα στον περιβάλλοντα χώρο.
 
Balkan στα Γιάννενα
Τραγική η εικόνα, όπως μας την περιγράφει αναγνώστρια, η οποία μάλιστα έφυγε πριν τελειώσει η παράσταση. Λέγοντας ότι προσβάλλεται έτσι η αισθητική της, αλλά και οι αισθήσεις της. Το σκουπίδι να σκορπά τη δυσωδία, οι θεατές να χρησιμοποιούν τη μια καρέκλα για να καθίσουν και την άλλη για τραπεζάκι, όπου τοποθετούσαν το ουϊσκι, τη βότκα, το μαρτίνι. Άλλοι να έχουν τα πόδια πάνω στις καρέκλες κι άλλοι να διαμαρτύρονται-και με το δίκιο τους-γιατί δεν αρχίζουν την ώρα που γράφει το πρόγραμμα.
Πράγματι στις 9 έκαναν την πρόβα τους οι μουσικοί, στις 9.30 δοκίμαζαν τα όργανα κι ο κόσμος δικαίως όχι μόνο δυσανασχετούσε, αλλά και φώναζε..
Από αυτή τη δημοτική αρχή έχουμε απαιτήσεις, προσθέτει αναγνώστης και επισημαίνει πως το συνθεζάιζερ δεν είναι και ό,τι καλύτερο για να ακούς βαλκανική μουσική. 
 
Πάρκιγκ στα Λιθαρίτσια
Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Τα Λιθαρίτσια γέμισαν και πάλι με αυτοκίνητα. Αιτία ένας γάμος που γίνονταν το Σάββατο το βράδυ. Τι θα γίνει δηλαδή, θα ανοίγουμε τις μπάρες όποτε γουστάρουμε; Ή επιτρέπεται ή απαγορεύεται το παρκάρισμα στο χώρο αυτό. Να μας το πουν να το ξέρουμε.
 
Προς τί το συρματόπλεγμα;
Όταν κάποτε βρεθήκαμε στη Νότια Αφρική καλύπτοντας επίσημη επίσκεψη του προέδρου της δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου στη χώρα αυτή, μας είχαν κάνει εντύπωση τα βαριά αγκαθωτά συρματοπλέγματα που υψώνονταν στις κατοικίες των λευκών. Σκεφθήκαμε πως μετά από τόσα χρόνια από το απαρτχάιντ και τον ξεσηκωμό, ακόμη οι άνθρωποι έχουν το φόβο; Να μη σας φανεί καθόλου παράξενο, ότι τα ίδια συναισθήματα μας διακατείχαν όταν αντικρίσαμε την 8η Μεραρχία να είναι ζωσμένη με συρματοπλέγματα. Από ποιους κινδυνεύει άραγε το ιστορικό αυτό κτίριο και οι υπηρεσίες του; Δεν αρκούν οι φρουροί; Μήπως είναι υπερβολική και φοβική αυτή η πρωτοβουλία των ιθυνόντων του στρατού μας;
 
Χαλβάς στους Νεγράδες
Όταν πληροφορήθηκα ότι το παζάρι φέτος θα το «απολαύσουμε» στους Νεγράδες, θυμήθηκα ότι πηγαίνοντας για το Καλπάκι, όπου υπηρετούσα ως δασκάλα, έπαιρνα στο αυτοκίνητο ένα συνάδελφο που υπηρετούσε στους Νεγράδες. Όταν ήταν νεαρός δάσκαλος σε απομακρυσμένα χωριά, έλεγε, πως δεν εύρισκε τίποτα να φάει παρά μόνο «πατάτες μπλουμ». Πρόσθετε μάλιστα ότι επειδή ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται, πάντα το όνειρό του ήταν να φάει χαλβά Φαρσάλων. Συνταξιούχος πια, ας πάει στους Νεγράδες να γίνει, έστω και τώρα, το όνειρο πραγματικότητα.
 
Τρεις μαζί στο κουβούκλιο
Καλά και άγια είναι τα μέτρα που παίρνουν οι τράπεζες για την καλύτερη ασφάλεια των καταστημάτων τους. Αλλά αν τύχει και μπεις σε εκείνο το κουβούκλιο μέσα στο ντάλα καλοκαίρι, αλίμονό σου από τις οσμές. Χθες στο υποκατάστημα της Εθνικής στη Μιχαήλ Αγγέλου, λόγω βιάσης, στριμώχτηκαν μαζί μου άλλοι τρεις. Λες και θάφευγε η τράπεζα από τη θέση της. Δικαίως και το μηχάνημα σφύριζε δαιμονισμένα.

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

27.06.17 | Νυχτερίδες κι αράχνες

Δυο ιστορικοί -θα µπορούσαµε να τους χαρακτηρίσουµε- δρόµοι, η Ιεράρχου Γερβασίου και η Μητροπόλεως...

24.06.17 | Όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες κι...

H κόρη του Will Smith και η μαμά της βρέθηκαν για διακοπές σε Παξούς-Αντίπαξους, πήρανε να...

23.06.17 | Πρόβα µπαλέτου

Όταν την πονάς τη δουλειά σου και την αγαπάς, φαίνεται στα αποτελέσµατα των κόπων σου. Την Τετάρτη...

22.06.17 | Δε μας πάνε τα καύσιμα

Αυτό που καλούνται οι σημερινές κυβερνήσεις να αποφασίζουν για το τι θα συμβεί το 2060, θα...

21.06.17 | Καταιγισμός παραπόνων

Πέρα από κάθε αμφιβολία, η απόφαση της ΔΕΥΑΙ να επικαιροποιήσει τη λίστα με το ποιοι δικαιούνται...

20.06.17 | Διηγήματα ως πολύτιμοι λίθοι

«Νεροσυρμή να ξεπλυθούν της γης τα πικραμύγδαλα, της αλαφίνας δάκρυα, της όχεντρας φαρμάκια… Σπαθί...

17.06.17 | Τα παιδιά του δρόμου

Γέμισαν οι δρόμοι της πόλης χαρούμενες φωνές προχθές. Οι μαθητές αποχαιρέτησαν τις τάξεις τους και...

16.06.17 | Για την Έλσα, που μεγάλωσε

Την Έλσα, που γράφει σήμερα στον Η.Α. δυο λόγια για τον κόσμο μας, όπως τα ένιωσε και τα’ φτιαξε η...