Τελέσθηκε επιμνημόσυνη δέηση και έγινε κατάθεση στεφάνων παρουσία του δημάρχου Νίκου Γκόντα, αλλά και στελεχών της δημοτικής αρχής και της αντιπολίτευσης, εκπροσώπων κομμάτων, φορέων καθώς και συγγενών των θυμάτων. Τα έκτακτα στρατοδικεία που στήθηκαν στα Γιάννενα το 1948 καταδίκασαν σε θάνατο 48 ανθρώπους εκ των οποίων εκτελέστηκαν οι 16. Ανάμεσά τους ήταν η φιλόλογος Ευτυχία Πρίντζου, γραμματέας της νομαρχιακής επιτροπής Ιωαννίνων του ΚΚΕ τότε. Η Πρίντζου έδωσε και το όνομά της στην υπόθεση καθώς, εκτός από το γεγονός ότι άνηκε σε επιφανή αστική οικογένεια της πόλης, χαρακτήρισε με τη στάση της τις δίκες οι οποίες καταγγέλθηκαν ως στημένες και απόλυτα διαβλητές. Ανάμεσα στους τότε στρατοδίκες που επικύρωσαν τις θανατικές καταδίκες ήταν και ο μετέπειτα πραξικοπηματίας Στέλιος Παττακός, λοχαγός τότε.

Στην ομιλία του ο κ. Γκόντας ανέτρεξε σε όλα τα περιστατικά εμφυλίων σπαραγμών της ελληνικής ιστορίας για να καταλήξει στο «ποτέ πια άλλο αίμα χυμένο από αδελφούς». Ο δήμαρχος αναφέρθηκε στην απόφαση του Δικηγορικού Συλλόγου Ιωαννίνων που ζητούσε τότε να μη γίνουν οι εκτελέσεις σε μια υπόθεση από την οποία, παρά τα εξήντα χρόνια που πέρασαν «η πόλη φέρνει ακόμη τα ίχνη από το χτύπημα που υπέστη» όπως τόνισε χαρακτηριστικά.

«Η πόλη άφωνη, παγωμένη, έζησε το δράμα από την αρχή μέχρι το τέλος. Η κοινωνία βουβή παρακολουθούσε την εξέλιξή του. Χάνονταν άνθρωποι δικοί της. Φίλοι, συγγενείς, συμπολίτες. Δυστυχώς το κακό έγινε. Η πόλη μας μάτωσε» συμπλήρωσε. Ο κ. Γκόντας συνεχίζοντας την ομιλία του συνέστησε «ν’ ατενίζουμε κατάματα τα γεγονότα, την ιστορική πραγματικότητα, όσο οδυνηρό κι αν είναι. Έτσι θα μπορούμε ψύχραιμα να πορευόμαστε, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς φανατισμούς και εμπάθεια, έστω και πληγωμένοι». Κράτησε τις ισορροπίες τονίζοντας ότι «εκείνη τη τραγωδία, ο χαμός των συμπολιτών, ήταν ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας από αίμα και διχασμούς, που σημάδεψαν ανεξίτηλα το έθνος και την ιστορία. Μπορούσε όμως να είχε αποφευχθεί το κακό, με θύματα και θύτες και από τις δύο πλευρές». Κατέληξε με τα εξής λόγια: «Σε όσους έδωσαν τη ζωή τους για τις επιλογές τους, τις οποίες υπαγόρευε ο πατριωτισμός τους, όπως οι ίδιοι πίστευαν, οφείλεται κάθε τιμή. Μ’ αυτά τα λίγα λόγια, αποτίω φόρο τιμής στους εκτελεσθέντες που πλήρωσαν με το αίμα τους το τίμημα των επιλογών τους».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΝΤΙΚΟΣ