Σου δημιουργείται η αίσθηση ότι αν κάτι δεν πάει καλά, θα αφορά μόνο την πίσω αυλή, ενώ η κανονική ζωή θα συνεχίσει να εκτυλίσσεται χαρωπή, μπροστά από τις προσόψεις των σπιτιών. Με αυτή την πολύπλοκη και αγχωτική σκέψη, το ρολόι του κινητού μου έδειξε τρεις και πέντε. Ο γιατρός έπρεπε να είναι στο πόστο του, στο ιατρείο αριθμός 33, από τις 3 που είχαμε ραντεβού. Το αφηρημένο βλέμμα μου μάλλον ξυπνάει το συναδερφικό ενδιαφέρον μιας ασθενούς που κάθεται στην απέναντι δεξιά γωνία στον διάδρομο αναμονής.
-Τον δερματολόγο περιμένετε; με ρωτάει.
-Ναι είχαμε ραντεβού στις 3. Ξέρετε γιατί δεν έχει έρθει ακόμη;
Η κυρία αρχίζει να γελάει:
-Πήγαινε να τον φωνάξεις παιδί μου. Μάλλον είναι στο 20 στον δεύτερο. Εκεί μαζεύονται. Εσύ νομίζεις είσαι στη Γερμανία που κάθεσαι και τον περιμένεις κιόλας.
Το σχόλιο της προκαλεί γενική θυμηδία στον όροφο. Είμαστε 7 άτομα που περιμένουμε να εξεταστούμε στα ιατρεία. Άλλος για ενδοκρινολόγο, άλλος για ψυχίατρο κ.λπ. Φαίνεται σαν όλοι να ξέρουν τι παίζει στο ΙΚΑ εκτός από εμένα.

Γερμανία
Το σχόλιο της κυρίας για τη Γερμανία με οδηγεί στην απόφαση να παριστάνω πια τον Γερμανό. Δεν θα κυνηγάω τον γιατρό στα γραφεία. Θα τηρήσω το ωράριο αυστηρά. Θα τον περιμένω μέχρι να εμφανιστεί και αν αργήσει πολύ, θα φύγω. Στις 15.30 έχω κι άλλο ραντεβού με τον καρδιολόγο. Τα έχω κλείσει δύο εβδομάδες πριν. Αρχίζω να παίζω με το κινητό. Όσο η ώρα περνάει σκέφτομαι ότι θα προτιμούσα να έχω ένα ενδοκρινολογικό πρόβλημα. Η ενδοκρινολόγος είναι ευγενέστατη, στο πόστο της και μάλιστα βγαίνει ανά πέντε λεπτά και ρωτάει αν υπάρχει ασθενής της σε αναμονή. Γύρω στις τρεις και είκοσι η κυρία που μου έκανε πλάκα βγαίνει από τη δική της εξέταση. Τα αποτελέσματα είναι μάλλον καλά, γιατί είναι χαρούμενη.
-Ακόμη εδώ; μας ρωτάει. Όλοι για το δερματολόγο; Για περιμένετε να πάω να σας τον στείλω.
Μπαίνει στο ασανσέρ, βλέπουμε το κόκκινο βελάκι να δείχνει προς τα κάτω και μετά από λίγο να ανάβει ξανά προς τα πάνω. Όταν η πόρτα ανοίγει ο γιατρός εμφανίζεται! Είναι 15.20. Είναι η ώρα μου για το γερμανικό νούμερο. Ενώ παίρνω ανάσες για να εκτελέσω, μια γυναίκα μπαίνει σφήνα για να εξεταστεί. Ο γιατρός σηκώνει το χέρι αυστηρός και τη ρωτάει αν έχει ραντεβού. Ακολουθεί μια σουρεαλιστική συνομιλία περί ΑΜΚΑ, τηλεφώνων και εξετάσεων. Η γυναίκα τελικά παίρνει τα χαρτιά και τις σφραγίδες που χρειάζεται και η ώρα φθάνει 15.25. Είναι η σειρά μου. Στην είσοδο του ιατρείου λέω στον γιατρό:
-Είμαι ο επόμενος στη σειρά, αλλά επειδή έχω ραντεβού στις 15.30 πρέπει να φύγω για να μη στήσω τον επόμενο γιατρό.
Ο δερματολόγος με κοιτάζει πραγματικά απορημένος.
-Μα δεν υπάρχει πρόβλημα. Θα πας με λίγη καθυστέρηση. Δεν έγινε τίποτε.
-Δεν μπορώ να στήσω τον επόμενο γιατρό. Λυπάμαι.
-Μα δεν καταλαβαίνω. Θέλεις να εξεταστείς ή όχι; Θα πάρω εγώ τον γιατρό σου. Πώς τον λένε; Και κάνει να σηκώσει το ακουστικό με ειλικρινή διάθεση να βοηθήσει.
Προσπαθώ να του εξηγήσω, γιατί δεν έχει ιδιαίτερη όρεξη να με ακούσει, ότι δεν κάνει να αργώ στο ραντεβού μου γιατί έτσι θα καθυστερήσω άθελα μου τον επόμενο ασθενή. Αυτό τον τσαντίζει γιατί είναι μια ξεκάθαρη αναφορά στη δική του καθυστέρηση.
-Τι να σου πω άνθρωπε μου, εσύ δεν θέλεις να εξεταστείς, αποφαίνεται.
Του λέω πως ευχαρίστως θα ήθελα να εξεταστώ, αλλά για να γίνει αυτό θα έπρεπε να έχει έρθει στην ώρα του και όχι με είκοσι λεπτά καθυστέρηση και μάλιστα χωρίς να μου εξηγεί το λόγο. Εκείνος επιμένει ότι απλά δεν θέλω να εξεταστώ.
Φεύγω μέσα σε γενική απορία. Κανείς δεν καίει τον γιατρό του ΙΚΑ για ένα ακαδημαϊκό τέταρτο καθυστέρησης. Αυτά δεν γίνονται ούτε στη Γερμανία. Με ευρωπαϊκό αέρα, αλλά χωρίς να έχω εξεταστεί κατεβαίνω στο καρδιολογικό. Εδώ είναι η στιγμή της αλήθειας. Ένας καρδιολόγος μπορεί να σε στείλει στον άλλον κόσμο με πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες σε σχέση με έναν απλό δερματολόγο.

Στάση δεύτερη
Τα ραντεβού εδώ εκτελούνται με διαφορετικό τρόπο. Καθένας μπαίνει μέσα μόνος του, χωρίς να ανακοινώνεται ποιος είναι ο επόμενος. Έτσι, όταν φθάνω, έχουν σειρά δύο ασθενείς που δεν είμαι καθόλου σίγουρος αν όντως έχουν ραντεβού πριν τις 15.30. Ο δερματολόγος είχε δίκιο. Μπορούσα να αργήσω. Ένας κύριος έξω από το ορθοπεδικό ιατρείο λέει ότι οι Γιαννιώτες κλείνουν ραντεβού, αλλά τελικά δεν εμφανίζονται. Όταν μπαίνω για τη στιγμή της μεγάλης κρίσης, βλέπω κυκλωμένα στη λίστα πολλά ονόματα ασθενών με μεταγενέστερες ώρες ραντεβού. Αυτό σημαίνει ότι έχουν έρθει και εξεταστεί νωρίτερα από την προγραμματισμένη ώρα. Ο γιατρός κάνει τη δουλειά χαμογελαστός, χωρίς πολλά λόγια και σφραγίζει το βιβλιάριο. Ξαφνικά σου δημιουργεί την αίσθηση την οποία έπρεπε να έχεις από την αρχή. Ότι το ΙΚΑ σημαίνει ανέξοδη και εύκολη εξέταση. Έχεις φυσικά δαπανήσει χρήμα και χρόνο, αλλά σε ανύποπτη στιγμή. Έχεις καταβάλει τις ασφαλιστικές σου εισφορές και το φόρο σου. Έχεις κλείσει το ραντεβού 10 μέρες πριν. Κι όμως, στην Ελλάδα η στιγμή της ταλαιπωρίας φθάνει, αφού ήδη έχεις περιμένει και ταλαιπωρηθεί.
Όταν βγαίνω στην οδό Παύλου Μελά είμαι πάλι έξω και έχει ήλιο. Είναι αυτή η αίσθηση ότι έχεις μπει κάπου που δεν θα έπρεπε να είσαι. Και ότι ξεγλίστρησες από την πόρτα για να γυρίσεις στην κανονική ζωή.

Διαβάστε εδώ το Υστερόγραφο για την περιπέτεια των ραντεβού