Όπως ανέφερε ο καθηγητής Παθολογίας – Ρευματολογίας, η ρευματοειδής αρθρίτιδα προσβάλει σημαντικά συχνότερα τις γυναίκες από ό,τι τους άνδρες. «Τρεις φορές περισσότερες γυναίκες εμφανίζουν τη νόσο στην ηλικία μεταξύ 40 και 55 ετών» τόνισε και συμπλήρωσε ότι η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα από την άλλη προσβάλει τρεις φορές περισσότερους άνδρες.
Ο κ. Δρόσος ανέλυσε τη φύση της ρευματοειδής αρθρίτιδας, τονίζοντας πως πρόκειται για μια χρόνια φλεγμονώδη, αυτοάνοση και εξελικτική νόσο, που προσβάλλει κατ’ εξοχήν τις αρθρώσεις, αλλά όχι σπάνια και διάφορα άλλα όργανα. Προσβάλλει συνήθως άτομα ηλικίας 35-55 ετών, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε άτομα οποιασδήποτε ηλικίας, ακόμη και σε παιδιά. Η νόσος είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων (εμπλέκονται περιβαλλοντικοί, γενετικοί, ορμονικοί και ανοσολογικοί) και τα κύρια κλινικά χαρακτηριστικά της είναι ο πόνος στην άρθρωση, η διόγκωσή της, η αύξηση της τοπικής θερμοκρασίας, η ευαισθησία στην πίεση της άρθρωσης, η πρωινή δυσκαμψία.
Ο κ. Δρόσος ανέλυσε τη φύση και τα συμπτώματα και άλλων, συγγενών παθήσεων όπως η αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα, η οποία εκδηλώνεται με πόνο στη μέση και κυρίως στους γλουτούς, αλλά βελτιώνεται με την άσκηση και η ψωριασική αρθρίτιδα, μια χρόνια φλεγμονώδης πάθηση που προσβάλλει τις αρθρώσεις των άνω και κάτω άκρων ή/και της σπονδυλικής στήλης και εμφανίζεται στο 10-30% των ασθενών με μια δερματική πάθηση που λέγεται ψωρίαση.

Ελπίδα για θεραπεία
Ο κ. Δρόσος μίλησε για τις σημαντικές προόδους της επιστήμης της Ρευματολογίας, που καθιστούν πλέον εφικτή την αποτελεσματική θεραπευτική αντιμετώπιση των παθήσεων αυτών, με δύο προϋποθέσεις:
Την έγκαιρη διάγνωση και την πρώιμη και ορθή θεραπευτική παρέμβαση. Τα τελευταία 15 χρόνια είναι σημαντική η βελτίωση στην κατανόηση μοριακών μηχανισμών που εμπλέκονται στην εμφάνιση και εξέλιξη των παραπάνω νοσημάτων. Οι νέες βιολογικές θεραπείες στοχεύουν σε συγκεκριμένα στάδια του ανοσολογικού μηχανισμού και  προσφέρουν, όχι μόνο ανακούφιση από τα συμπτώματα, αλλά επιβραδύνουν την εξέλιξη των αρθρικών καταστροφών.
Μερικά από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται στις βιολογικές θεραπείες και αναστέλλουν τον παράγοντα νέκρωσης των όγκων (TNFα), είναι η ινφλιξιμάμπη, η ετανερσέπτη, η ανταλιμουμάμπη καθώς και νέα φάρμακα όπως η σερτολιζουμάμπη και η γκολιμουμπαμπη, ένας νέος παράγοντας με υποδόρια χορήγηση μία φορά το μήνα.