Δεν είναι κάποιο ιδιαίτερο φαινόμενο. Είναι μια απλή γυναίκα μάνα, που δουλεύει σκληρά κι έχει θέσει ως στόχους της το μεγάλωμα της κόρης της, τον πολιτισμό και την διά βίου εκπαίδευση. Υπάρχουν στον κόσμο εκατομμύρια Ανχέλες ανώνυμες, επώνυμες, μητέρες, εργαζόμενες που επιβιώνουν δύσκολα, όπως εκείνη. Μεγαλώνουν τα παιδιά τους, κάποιες μόνες τους χωρίς καμιά βοήθεια, κι άλλες χωρίς την παρουσία του πατέρα.
Οι πιο αδικημένες, βλέπουν τα παιδιά τους να στερούνται και αυτό το πιάτο φαγητού, το γάλα, ακόμη και το νερό. Άλλες δεν έχουν να τους δώσουν ούτε αυτό το σωτήριο φάρμακο, το αντιβιοτικό. Κι εκείνες οι δύσμοιρες που τα βλέπουν να πεθαίνουν. Και δεν υπάρχει γι’ αυτές μέρα, μόνο ατελεύτητος νύχτα, όπως λέει ο ποιητής.   Μια δυναμική έξυπνη γυναίκα «Ολόκληρη η ζωή μου δεν ήταν παρά η ανάμνηση ενός ονείρου μέσα σε ένα άλλο όνειρο», μου απαντά η Ανχέλα από την Κολομβία, όταν τη ρωτώ για τη ζωή της.
Για την προσωπική της ιστορία υπερθεματίζει  με Λειβαδίτη ότι οι πιο αληθινές ιστορίες είναι αυτές που δεν τις θυμάται κανείς.
Τη γνώρισα σε ένα από τα ταξίδια του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου, στο Μπακού του Αίζερμπαϊτζάν, θαρρώ πως ήταν.
Μια γυναίκα όμορφη, δυναμική και προπαντός έξυπνη ήρθε και κάθισε στη θέση του λεωφορείου δίπλα μου. Όταν της είπα ότι καθόταν άλλος συνάδελφος, μου απάντησε, πως δεν ήξερε ότι οι θέσεις είναι αριθμημένες ή ότι είναι ιδιοκτησία κανενός. Με τσαμπουκά. Με «δημιουργική» θρασύτητα. Έτσι γνωριστήκαμε. Μου ζήτησε την ίδια μέρα να την ειδοποιώ για να είναι στην ώρα της, ώστε να ακολουθεί το κομβόι, γιατί δεν έχει χρήματα να πληρώνει το ξενοδοχείο.
Με μια βαριά φωτογραφική μηχανή στον ώμο ερχόταν πρωί-πρωί από το κατάλυμά της, που μπορεί να ήταν το σπίτι μιας συναδέλφου της, ανταποκρίτριας στη χώρα, ή κάποιας συμπατριώτισσάς της, που φρόντισε να τη γνωρίσει από το Ίντερνετ, ακριβώς γι’ αυτό το λόγο.
Η Αγχέλα ιστορικός τέχνης, φωτογράφος, δημοσιογράφος ανταποκρίτρια ξένου Τύπου και ιδιαίτερα ισπανόφωνων εφημερίδων στη χώρα της και αλλού, εξακολουθεί να καλύπτει τις επίσημες επισκέψεις Προέδρου της Δημοκρατίας, τις συνόδους κορυφής πρωθυπουργών, υπουργών εξωτερικών. Με κόστος ψυχικό και οικονομικό.
Μάνα και κόρη
Γεννήθηκε στην πόλη Μανιθάλες της Κολομβίας. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που την έμαθε να αγαπά τα γράμματα, την ιστορία, τις τέχνες και τον πολιτισμό. Το 1986 αποφασίζει να πάει στη Ρωσία  και καταφέρνει να σπουδάσει στο φημισμένο πανεπιστήμιο Λεμονόσοφ Θεωρία και Ιστορία καλών τεχνών. Επιστρέφει στην πατρίδα της διδάσκει ως τακτική καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης στα πανεπιστήμια Σεντράλ και Ζορζέ Ταντέο Λοζάνο, στη σχολή δημοσιογραφίας Φε Ντε Μπογοτά, ενώ δραστηριοποιείται στα ΜΜΕ. Έχει δική της εκπομπή στην τηλεόραση και στο κρατικό ραδιόφωνο. Το 1998 περνά ως υπότροφος του ΙΚΥ στο πανεπιστήμιο της Κρήτης στον τομέα Ιστορία της Τέχνης. Στο Ρέθυμνο και γενικά στην Κρήτη τη γνωρίζουν όλοι για τις δραστηριότητές της. Τις εκθέσεις που διοργανώνει, τα μαθήματα Ισπανικών δωρεάν στο Φοιτητικό στέκι του Ρεθύμνου,
Με δική της πρωτοβουλία πολύτιμο Κολομβιανό υλικό, όπως «Δομή και σύστημα της Ισπανικής γλώσσας», ο γλωσσολογικός και εθνολογικός άτλαντας της Κολομβίας και άλλες σημαντικές εκδόσεις κοσμούν τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου Κρήτης. Γράφει άρθρα για τον πολιτισμό στη χώρα της και για το τέλος μιας βίαιης εποχής στην πατρίδα της το 2008 με το θάνατο του Μανουέλ Μαρουλάντα ηγέτη και οδρυτή των Κολομβιανών Farc.
Όλα αυτά δεν θα είχαν ιδιαίτερη σημασία αν η Αγχέλα δεν μεγάλωνε τη Φρανσέσκα Μαρία την κόρη της, η οποία είναι περισσότερο Ελληνίδα παρά Κολομβιανή. Η δεκατετράχρονη Φραντζέσκα από μικρή εξέφρασε την επιθυμία να ασχοληθεί με τη μουσική. Ξεκίνησε να παίζει βιολί και συνέχισε με φλάουτο και έγχορδα, όπως φυσικά η κρητική λίρα, αφού με αυτά τα ακούσματα γαλουχήθηκε. Η συμμετοχή της σε ένα διαγωνισμό φλάουτο στη Θεσσαλονίκη και οι διακρίσεις της φέρνουν μάνα και κόρη στη Θεσσαλονίκη. Με λύπη εγκαταλείπουν το νησί που επί δέκα χρόνια τις κρατούσε στην αγκαλιά του.
Ο εκδότης των Ρεθεμνιώτικων Νέων τη θυμάται με συγκίνηση:
«Από μια Κολομβιανή με πάθος για τον πολιτισμό αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε μια σημαντική πνευματική παρουσία της μακρινής αυτής χώρας και να αποκτούμε κίνητρα για μια διεύρυνση πολιτιστικών ανταλλαγών».