Με την πολύ καλή εκδήλωση που οργάνωσαν στην πόλη μας οι Σχολικοί σύμβουλοι Φιλολόγων νομού Ιωαννίνων, το Τμήμα Πολιτιστικών Θεμάτων Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Ιωαννίνων, το Γενικό Λύκειο Πεδινής και ο Σύνδεσμος φιλολόγων Ιωαννίνων, όσοι παραβρέθηκαν στο Καμπέρειο την Τετάρτη το βράδυ πήραν μια ελάχιστη έστω γεύση του μεγάλου έργου ενός μέγιστου συγγραφέα.
Κύριος ομιλητής ήταν ο πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη Γεώργιος Στασινάκης. Η Εταιρεία είναι ένα διεθνές πολιτιστικό σωματείο που έχει έδρα τη Γενεύη. Ιδρύθηκε το 1988 με τη συμμετοχή της Ελένης Καζαντζάκη και του Γιώργου Ανεμογιάννη ιδρυτή του μουσείου Νίκου Καζαντζάκη στην Κρήτη.
Ο κύριος σκοπός του είναι η προώθηση με διαφόρους τρόπους και ιδιαίτερα με μελέτες του έργου και της σκέψης του μεγάλου συγγραφέα και ποιητή. (1883-1957).
Τα μέλη ανέρχονται σε 4.000 σε όλο τον κόσμο.
Το ελληνικό τμήμα ιδρύθηκε το Φλεβάρη του 1991.
Σύντομες τοποθετήσεις έγιναν και από τον  κ. Τάσο Γιάννο, τις κυρίες Ράπτη, Δαβή,  Στάμου, Λιάρου τους οποίους παρουσίαζε η σύμβουλος Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Βούλα Σκαμνέλου.

Για το άστρο και το φως του
Θα μπορούσαμε ώρες να ακούμε όλα όσα ειπώθηκαν αυτό το βράδυ, γιατί ήταν πολύ ενδιαφέροντα.
Όμως θα σταθούμε στα λόγια που απηύθυνε στο πολυπληθές κοινό η μαθήτρια της δεύτερης τάξης του του Β’ Λυκείου Πεδινής Βασιλική Λιάρου. Ήταν μία από τους συντελεστές της δραματοποιημένης αφήγησης, ενός θαυμάσιου βίντεο που γύρισαν για τον Καζαντζάκη οι ίδιοι οι μαθητές με βοηθό τη φιλόλογο Ευαγγελία Στάμου. Οι άλλοι δύο μαθητές ήταν η Φωτεινή Σιαφάκα και ο Γιώργος Θωμάς.
Με τη γνώριμη στο κοινό χροιά της φωνής της η Βάσω από το βήμα της εκδήλωσης έδωσε μαθήματα παιδείας, ήθους και ύφους. Μας εντυπωσίασε. Μιλούσαν ακόμη και τα χέρια της, όταν αναφέρονταν στην εμπειρία της γνωριμίας με τον Καζαντζάκη
Είπε ότι μαζί με τους συμμαθητές της γνώρισε καλύτερα το πνευματικό μεγαλείο του μεγάλου αυτού ανθρώπου των γραμμάτων. Η κληρονομιά που άφησε στις επόμενες γενιές, τόνισε, πως μόνο τιμή μπορεί να προσφέρει στο λαό μας.
«Εμβαθύναμε στο περιεχόμενο και στα βαθύτερα νοήματα που απηχεί το κείμενο της δραματοποίησης, ταυτιστήκαμε με λόγια και φράσεις που περιλαμβάνει, διαφωνήσαμε, προβληματιστήκαμε. Αναλάβαμε καινούριους ρόλους, άγνωστους μέχρι τώρα σε μας και κληθήκαμε να περάσουμε από μέσα τους, αγγίζοντάς τους και προσπαθώντας να δώσουμε το δικό μας χαρακτήρα και τη δική μας ταυτότητα, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Θα σταθώ στη φράση που εμένα με άγγιξε και με συγκλόνισε το νόημά της ή τουλάχιστον αυτό που εγώ θεωρώ ότι κρύβουν οι λέξεις της. «Το άστρο πεθαίνει, μα το φως του ποτέ του».
Κι είπε τα υπέροχα εκείνα λόγια πως πολλές φορές στη ζωή μας κάνουμε λόγο για το άστρο ενός ανθρώπου και άλλες τόσες κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους με βάση τη λάμψη αυτού του άστρου.
«Πιστεύοντας προσωπικά πως ο καθένας μας κρύβει ένα άστρο μέσα του, φωτεινό ή θαμπωμένο, αναγνωρίζω ως υπέρτατη προσπάθεια και μέγιστο αποτέλεσμα όχι την εύρεση αυτού του θείου δώρου και την προσωρινή, στο πλαίσιο της μικρής μας ζωής προσπάθεια να το αναδείξουμε, να δομήσουμε πάνω του την ψυχική μας υγεία και να το κάνουμε να λάμπει και να ακτινοβολεί, αλλά τη φροντίδα και τον αγώνα αυτό το φως να μη πεθάνει ποτέ του.
Επεσήμανε με νόημα τη σημασία της φράσης αυτής ως εξής. «Να μη μένουμε στις πρόσκαιρες επιτυχίες, αλλά να αναζητούμε κίνητρα για πνευματική αναβάθμιση, για παραγωγή έργου με μακροχρόνια, διηνεκή απήχηση, ώστε να ζούμε αιώνια μέσα από το έργο μας».
Θα χαιρόταν πολύ ο Καζαντζάκης η λεύτερη αυτή κραυγή, ακούγοντας τους μαθητές και θα σκεφτόταν ότι τα ταξίδια και τα ονείρατα, αυτά που δέσποζαν στη ζωή του, δεν πήγαν χαμένα.