Απογοητευμένος από το αστικό τοπίο που έχει διαμορφωθεί, ο κ. Τσίτσικας μπήκε στο επάγγελμα ελπίζοντας ότι κάτι θα μπορέσει να αλλάξει ο ίδιος. Το σίγουρο είναι ότι έχει διάθεση. Το αποδεικνύει εξάλλου και η δραστηριότητά του.

Είναι ένας από τους ανθρώπους που προσπαθεί συνεχώς να βρίσκει προκλήσεις, προκλήσεις που θα τον πάνε πιο πέρα τόσο ως αρχιτέκτονα όσο και ως άνθρωπο. Από το 2007 οπότε και τελείωσε το Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, συμμετέχει σε πανελλαδικούς και διεθνείς διαγωνισμούς αρχιτεκτονικού σχεδίου βρίσκοντας ένα επιπλέον διέξοδο για την εκτόνωση της δημιουργικότητάς του, πέραν της επαγγελματικής του δραστηριότητας.

Σε έναν τέτοιο διαγωνισμό, και συγκεκριμένα της 5^ης Μπιενάλε Αρχιτεκτονικού Τοπίου της Βαρκελώνης το 2008, ήρθε και η διάκριση. Στην 5^η Μπιενάλε συμμετείχε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο με έξι εργασίες-μελέτες, το οποίο κατέκτησε τη δεύτερη θέση. Μεταξύ αυτών και η μελέτη για ένα πάρκο στο παραλίμνιο των Ιωαννίνων, η οποία έγινε από τον Χάρη Τσίτσικα και τον Δήμο Μωυσιάδη. Το κίνητρό τους για τη μελέτη αυτή; «Τα Γιάννενα έχουν απίστευτες δυνατότητες ανάπτυξης, αλλά πάσχουν από δημόσιο χώρο. Ενώ σε όλη την Ευρώπη το στοίχημα είναι εκεί, εμείς τον ιδιωτικοποιούμε» αναφέρει στον «Η.Α.». Το πρότζεκτ ξεκίνησε από τους δύο νέους αρχιτέκτονες με μια επίσκεψη στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου όπου ενημερώθηκαν για την πρόθεσή τους να γίνει πεζόδρομος ένα μεγάλο μέρος της Ακτής Μιαούλη ως συνέχεια του πάρκου Κατσάρη. «Κι όλο αυτό το σχέδιο της δημοτικής αρχής σταματά απότομα στο τέλος της Ακτής Μιαούλη. Από κει και πέρα άλλος κόσμος» μας λέει. Εκεί ακριβώς στην παραλίμνια περιοχή, λίγο μετά τη συμβολή της Ακτής Μιαούλη με την οδό Βογιάννου, αποφάσισαν να παρέμβουν οι δύο αρχιτέκτονες. «Θέλαμε να φτιάξουμε ένα πάρκο που να ‘παραλαμβάνει’ όλους τους περιπατητές, τους δρομείς, τις μαμάδες, και να τους πάμε πιο πέρα». Το πάρκο, όπως μας λέει ο ίδιος, είναι ουσιαστικά μια ράμπα, ένα λόφος που ακολουθεί τις διαδρομές που έρχονται. «Πρόθεσή μας ήταν να δημιουργήσουμε ένα κτίριο-έδαφος που να δίνει την αίσθηση ότι γεννιέται από τη γη. Στοιχεία της κατασκευής μπλέκονται με το φυσικό έδαφος καθώς αυτό ξεδιπλώνεται και τα οικειοποιείται. Το κέλυφος μοιάζει να φουσκώνει, να σχίζεται και να ορίζει διαδρομές και χώρους» τονίζει. Στο πάρκο της μακέτας δηλώνει την παρουσία του και ο ποδηλατόδρομος ο οποίος οδηγεί σε ένα τοπίο με λακκούβες και υποστυλώματα για εναλλακτικό παιχνίδι. Όνειρό του να γίνει κάποτε πραγματικότητα αυτό το πάρκο, αν και γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα είναι πολύ δύσκολο. Όπως δύσκολο είναι να αλλάξει και η αντίληψη των αρχών για τους ελεύθερους δημόσιους χώρους. «Δεν αρκεί απλά να υπάρχει δημόσιος χώρος, πρέπει να είναι και λειτουργικός. Ο σωστά διαμορφωμένος δημόσιος χώρος βοηθά απίστευτα στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. Κι ας μην ξεχνάμε ότι όλες οι ευρωπαϊκές πόλεις είναι ωραίες, γιατί έχουν πεζόδρομους, πλατείες, πάρκα. Στη Μαδρίτη, για παράδειγμα, οι άνθρωποι ζουν έξω» υπογραμμίζει με έμφαση ο κ. Τσίτσικας. Από την κουβέντα μας δεν θα μπορούσε να λείψει και η Όαση. Ο σχεδιασμός της δημοτικής αρχής να τη μετατρέψει σε πινακοθήκη και καφενείο δεν τον βρίσκει σύμφωνο. «Αν ο Άρης Κωνσταντινίδης, αυτός ο σπουδαίος αρχιτέκτονας, ήθελε την Όαση πινακοθήκη, θα την έκανε πινακοθήκη. Η Όαση έχει μεγάλα ανοίγματα, θέλει πολύ τυφλό χώρο για να γίνει πινακοθήκη» τονίζει. Ιδιαίτερη έμφαση δίνει όμως στον δημόσιο χαρακτήρα του κτιρίου αυτού. «Ο χώρος αυτός έχει μεγάλο δημόσιο χαρακτήρα σε συνάρτηση με την πλατεία, άλλο αν δεν γίνεται σήμερα τώρα».