Η Ανθή Δούπη είναι μια γυναίκα 30 χρονών που πρωτοστατεί στη δημιουργία ενός πανελλαδικού συλλόγου γονέων και κηδεμόνων παιδιών με σοβαρά προβλήματα όρασης με την επωνυμία «Ήρα». Αυτό που παρακίνησε την Ανθή στο να αναλάβει αυτή την πρωτοβουλία είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο γιος της στο σχολείο.
Ο Άκης, 7 χρονών, πάσχει από μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια, μια πάθηση που προκαλεί βαθμιαία μείωση της όρασης και που μπορεί να φτάσει μέχρι την τύφλωση. Σήμερα ο γιος της έχει αναπηρία σε ποσοστό 70%. «Ξέρει τι έχει. Βέβαια δεν ξέρει όλα τα στάδια της ασθένειας και πού μπορεί να φτάσει. Τον ενημερώνω σιγά σιγά» μας λέει η Ανθή, η οποία γνωρίζει πολύ καλά αυτή την πάθηση. Είναι η πάθηση από την οποία πάσχει και η ίδια! Το πρώτο «μπαμ», όπως το χαρακτηρίζει η ίδια, έγινε όταν ήταν 8 χρονών και το δεύτερο στα 19 της. Η όρασή της βρίσκεται κάτω από το 1/20. Ζει μέσα στις σκιές. Λόγω της πάθησής της, δεν εργάζεται ενώ η εκπαίδευσή της σταμάτησε σχετικά νωρίς. Αυτό που θέλει για τον γιο της, όπως και για άλλα παιδιά που έχουν κληρονομικές εκφυλιστικές ασθένειες ή άλλες παθήσεις όρασης, είναι μια αξιοπρεπή εκπαίδευση. Και γι’ αυτήν παλεύει.
«Εγώ σταμάτησα στο γυμνάσιο. Δεν έβλεπα στον πίνακα, δεν μπορούσα να διαβάσω κι ας καθόμουν στο πρώτο θρανίο. Τότε δεν υπήρχαν τα μέσα να συνεχίσω. Λόγω της πάθησής μου, μετά πήγα στη Γαλακτοκομική Σχολή γιατί εκεί δεν έχει πολύ διάβασμα, έχει περισσότερο πρακτική» μας λέει η Ανθή. Από κει και πέρα, καμία εκπαίδευση, καμία εργασία. «Πώς να δουλέψω; Δεν γίνεται. Δεν πάω πουθενά χωρίς τον άντρα μου. Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο μεθαύριο. Μπορεί η πάθηση να ξαναξυπνήσει και να μειωθεί κι άλλο η όρασή μου. Να είναι καλά η τύχη».
Κι η τύχη του παιδιού της; Ο μεγαλύτερος φόβος της: να προχωρήσει κι άλλο η πάθησή του. Προς το παρόν, προσπαθεί να «επενδύσει» τις δυνάμεις της στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του παιδιού της στην εκπαίδευση. «Όταν πήγε νήπια και εμφανίστηκε η ασθένεια, άρχισα να ψάχνω για το τι θα κάνω στο δημοτικό. Να τον πάω στο ειδικό σχολείο ή στο κανονικό; Αποφάσισα να μην τον πάω στο ειδικό. Μου είπαν τότε για την παράλληλη στήριξη» μας λέει. Τι είναι η παράλληλη στήριξη; Από το 2008, όταν και η ειδική αγωγή έγινε υποχρεωτική, δίνεται η δυνατότητα σε ένα παιδί με αναπηρία να έχει τη βοήθεια εκπαιδευτικού ειδικής αγωγής. «Η δασκάλα αυτή κάθεται μαζί με το παιδί στην κανονική τάξη, του μεγεθύνει ό,τι γράφει η δασκάλα της τάξης στον πίνακα, τον βοηθά, προσέχει να μη χτυπήσει στα διαλείμματα. Για να πάρω αυτή τη δασκάλα, έκατσα 15 μέρες έξω από το υπουργείο. Με είχαν βαρεθεί» λέει η Ανθή. Από τα 1000 παιδιά βέβαια που έκαναν στις αρχές της σχολικής χρονιάς αίτηση στο υπουργείο Παιδείας, παράλληλη στήριξη δόθηκε μόνο σε δύο! Δεν είναι η μόνη περικοπή που έγινε φέτος. Το υπουργείο, όπως αναφέρει, έκοψε φέτος και το κονδύλιο για τα ειδικά βιβλία με μεγεθυμένα γράμματα. «Φέτος τα φτιάχνουμε μόνοι μας και είναι πολλά τα έξοδα. Γύρω στα 900 ευρώ το τρίμηνο. Ας μη μιλήσουμε για τα μεγεθυμένα τετράδια με μεγαλύτερες γραμμές κ.λπ.» λέει με φανερή απογοήτευση. Θίγει δε και τις δυσκολίες πρόσβασης των παιδιών με αναπηρία στις σχολικές μονάδες. «Στα Γιάννενα υπάρχουν ακόμα διώροφα σχολεία, όπως και σχολεία χωρίς ράμπες».

Να σπάσει η απομόνωση
Χίλιοι περίπου μαθητές σε όλη την Ελλάδα έχουν σοβαρά προβλήματα όρασης και η εκπαίδευσή τους δεν γίνεται υπό τις καλύτερες συνθήκες. Στην Ήπειρο, υπάρχουν 17 παιδιά. «Τόσα γνωρίζω εγώ. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που οι γονείς ντρέπονται να πουν ότι το παιδί τους έχει κάποια σοβαρή πάθηση, και λένε ότι έχει μυωπία» μας λέει η Ανθή Δούπη. Σκοπός του υπό σύσταση συλλόγου γονέων και κηδεμόνων παιδιών με σοβαρά προβλήματα όρασης είναι να «φωνάζουν» για τα δικαιώματά τους στην εκπαίδευση κυρίως, «ώστε να σπάει η απομόνωση του κθαθενός». Όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στον σύλλογο, μπορούν να επικοινωνήσουν με την κα Δούπη στα τηλέφωνα: 2651022076 και 677448393.


.