Τρίτη, 15 Μαΐου 2018
|
Της Βίκυς Βάββα*

Σύνδεση

«Κάθε Τετάρτη έχω γενέθλια», Χ., 6 ετών, λαμβάνει παρέμβαση παιγνιοθεραπείας κάθε Τετάρτη

Κλείνοντας έναν συναρπαστικό, ταξιδιάρικο, αποκαλυπτικό και εποικοδομητικό κύκλο μοιράσματος σκέψεων, ιδεών, γνώσεων, προβληματισμών και συναισθημάτων για 4 και πλέον έτη, μέσα από ετούτη εδώ τη στήλη, αισθάνομαι την ανάγκη και την επιθυμία να υπογραμμίσω μία πολύ σημαντική διάσταση της ζωής μας που λειτουργεί προληπτικά, επανορθωτικά, εμψυχωτικά και δεν είναι άλλη από τη σύνδεση.
Ως κοινωνικά όντα, έχουμε την ανάγκη να συνδεόμαστε με άλλους, να νιώθουμε ότι κάτι μας ενώνει, κάτι που μοιάζει πιο υποστηρικτικό και δυνατό από όσα μας χωρίζουν. Το σώμα μας λειτουργεί καλύτερα όταν νιώθουμε συνδεδεμένοι, το μυαλό μας επίσης, το άγχος μας κατευνάζεται, το ανοσοποιητικό μας ενισχύεται μαζί με την αυτοεκτίμησή μας, γινόμαστε περισσότερο ενσυναισθητικοί προς τους άλλους, εμπιστευόμαστε πιο εύκολα και θέλουμε να συνεργαζόμαστε και να αλληλεπιδρούμε. Δυστυχώς, ακριβώς τα αντίστροφα ισχύουν σε περίπτωση αποσύνδεσης. Δυσπιστία, έκπτωση στην υγεία, απομόνωση, φαύλος κύκλος ματαιώσεων από τις ανεπιτυχείς επαφές μας με τους άλλους, αποθάρρυνση, μείωση της αυτοπεποίθησης.
Στη βάση των διεργασιών σύνδεσης περιμένουμε να συναντήσουμε την εμπιστοσύνη, αυτό το μαγικό συστατικό που κάνει τα πάντα λίγο πιο εύκολα. Η εμπιστοσύνη αναδεικνύει στο φως τον καλύτερό εαυτό, μας ωθεί σε μια αισιόδοξη στάση ζωής, μας καθιστά ικανούς να διαχειριστούμε αποτελεσματικότερα τις προκλήσεις. Κάτω από την εμπιστοσύνη θα ψηλαφήσουμε την ποιότητα των πρωταρχικών συνδέσεων, των πρώτων σχέσεων που συνάψαμε και τα μηνύματα που αυτές οι σχέσεις μας «πέρασαν» για τον κόσμο. Και κάπου εκεί μέσα σε αυτές τις μακρινές, καθοριστικές εμπειρίες, θα αναζητήσουμε την ικανότητα σύνδεσης με τον εαυτό μας καταρχάς, την πεποίθηση ότι αξίζουμε, τη δύναμη να αναλαμβάνουμε την ευθύνη όσων νιώθουμε και να επιδιώκουμε την ολοκλήρωση του εαυτού μας.  
Παρά την αυτονόητη σημασία της σύνδεσης, φαίνεται ότι η τέχνη του να συνδεόμαστε διάγει περίοδο παρακμής. Η βαρεμάρα, οι εξαρτήσεις, η βία, οι σωματικές εκδηλώσεις μιας ψυχής που υποφέρει και η κατάθλιψη καλά κρατούν, φωνάζοντας ή ψιθυρίζοντας το δυσβάσταχτο του κενού που δημιουργείται όταν ζούμε αποσυνδεδεμένοι. Ο αριθμός των ανθρώπων τους οποίους μπορούμε να εμπιστευτούμε – να μιλήσουμε μαζί τους για κάτι που μας απασχολεί επί παραδείγματι - μειώνεται, ο αριθμός των ανθρώπων που δηλώνουν ότι δεν έχουν κάποιον πολύ κοντινό φίλο αυξάνεται ενώ το αίσθημα μοναξιάς και αποξένωσης είναι ένας από τους κύριους λόγους που οι άνθρωποι αναζητούν επαγγελματική στήριξη από κάποιον επαγγελματία ψυχικής υγείας.
Και έτσι είναι. Ακόμη και αν πολλά θεραπευτικά αιτήματα έχουν άλλο όνομα ή και περιεχόμενο, είναι πολύ πιθανό να συνυπάρχουν ή να πηγάζουν από ζητήματα κακής, ανεπαρκούς σύνδεσης. Θυμωμένα παιδιά που μοιάζουν ανεξέλεγκτα, μανιασμένοι έφηβοι που φοβίζουν με τις εκρήξεις τους, πληγωμένοι ενήλικες που βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο της αναβλητικότητας, της μη απόφασης, της μη ευθύνης, της μη σύνδεσης… Πολλές ιστορίες που «ακούω», λεκτικά και μη, φέρουν κοινό υπότιτλο: «χαλασμένη σύνδεση». Σε επίπεδο εγκεφάλου, παρόμοιες περιοχές ενεργοποιούνται όταν βιώνουμε κοινωνική απόρριψη, αποσύνδεση ή φυσικό πόνο. Όλοι ανεξαιρέτως, μοιραζόμαστε μια βαθιά, πυρηνική ανάγκη να συνδεόμαστε, να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε, να ανήκουμε. Όταν αυτή η ανάγκη δεν εκπληρώνεται υπολειτουργούμε, σπάμε, καταρρέουμε, πονάμε, προκαλούμε πόνο σε άλλους, αρρωσταίνουμε.
Αν, λοιπόν, επέλεγα να συνοψίσω σε μια λέξη, αυτό που θεωρώ πιο σημαντικό για όλους, παιδιά, εφήβους και ενήλικες, αν ήθελα με μια τόση δα μικρή περίληψη να περιγράψω ποιο είναι αυτό το ένα χαρακτηριστικό που προλαμβάνει, παρηγορεί, ανακουφίζει, θεραπεύει, θα έλεγα: σύνδεση.
Όταν η σύνδεση επιτυγχάνεται, τα πάντα μοιάζουν ευκολότερα, πιθανότερα, πιο μαγικά, πιο ανεκτά, πιο γεμάτα και ολοκληρωμένα, λιγότερα επώδυνα και τραγικά. Ένα παιδί αγαπάει τη ζωή, μια στιγμή μετατρέπεται σε κεντρική μνήμη άξια διατήρησης (βλ. ταινία Inside Out), ένας άγνωστος γίνεται οικείος, έμπιστος, ένα πρόβλημα βρίσκει διέξοδο. Εμείς βρίσκουμε τη θέση μας στον κόσμο και η ζωή αποκτά νόημα. Ας παραμένουμε συνδεδεμένοι επί της ουσίας, πιθανότατα είναι η πιο προσοδοφόρα και αλάνθαστη επένδυση που μπορούμε να κάνουμε…

 

* Η Βίκυ Βάββα είναι MSc δραματοθεραπεύτριας-συντονίστριας σχολών γονέων-θεατροπαιδαγωγού (www.anoixto-parathiro.blogspot.gr)

Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

24.05.18 | Ο αγώνας για τον Ασπροπάρη συνεχίζεται

Το διασυνοριακό πρόγραμμα Life+ Φύση για την προστασία του Ασπροπάρη αναδείχτηκε νικητής των...

23.05.18 | «Έλα στη θέση μου» στο Μουσείο Αργυροτεχνίας

Εκδήλωση με τίτλο «Έλα στη θέση μου» οργανώνει το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, σε συνεργασία...

22.05.18 | Έστειλαν μηνύματα μέσα από τις δράσεις τους

Με τρεις ιδέες, που τις μετουσίωσαν σε δράσεις, συμμετείχε και φέτος η ανοικτή εθελοντική ομάδα...

19.05.18 | «Χάλκινη» διάκριση με γιαννιώτικη συμμετοχή

Με ένα χάλκινο βραβείο συνοδεύτηκε η συμμετοχή δύο μαθητών λυκείων των Ιωαννίνων στο 25ο Διεθνές...

18.05.18 | Run Stavraki το Σάββατο

Τη «2η γιορτή αθλητισμού στο Σταυράκι», διοργανώνει η ενορία Σταυρακίου, σε συνεργασία με τα...

17.05.18 | Ανακαλύψτε τα μουσεία με τη βοήθεια της...

Με ξεχωριστές και καινοτόμες δράσεις συμμετέχει η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ιωαννίνων στον εορτασμό της...

16.05.18 | «Οι καιροί αλλάζουν, τα πανηγύρια μένουν»

Με θέμα «Τα πανηγύρια μας. Οι καιροί αλλάζουν, τα πανηγύρια μένουν», διοργανώνεται το 6ο Θερινό...

12.05.18 | Δύο γάλλοι δημιουργοί σε μια εκδήλωση

Μια εκδήλωση αφιερωμένη σε δύο μεγάλους γάλλους δημιουργούς του 20ού αιώνα, τον συγγραφέα Ζορζ...