Τρίτη, 17 Απριλίου 2018
|
Της Βίκυς Βάββα*

Ένα δέντρο μια φορά – κάπου αλλού…

Trees are poems the earth writes upon the sky, K. Gibran

Οι περισσότεροι από εμάς θα συμφωνήσουν ότι η φύση επιδρά επανορθωτικά πάνω μας. Την κοινή ομολογία έρχονται να επιβεβαιώσουν και οι έρευνες, που συμπεραίνουν ότι ακόμη και η θέαση μιας εικόνας ενός δέντρου ή ενός δάσους μπορεί να θέσει σε λειτουργία το τμήμα του παρασυμπαθητικού νευρικού μας συστήματος που προάγει την ηρεμία και «ρίχνει» το ρυθμό του μεταβολισμού. Φαίνεται λοιπόν, ότι τα δέντρα συγκεκριμένα, επιδρούν χαλαρωτικά, ηρεμιστικά. Η επαφή με το φυσικό περιβάλλον έχει θετικές επιδράσεις στη διάθεση, στην αυτοεκτίμηση και στα συναισθήματα αυτοαναφοράς σχετικά με το άγχος και την κατάθλιψη. Οι γιαπωνέζοι εξάλλου, καιρό τώρα επιλέγουν ως αντίδοτο στη δυσφορία και το άγχος, το Shirin-yoku, μια βουτιά στο δάσος (“forest bathing”)!
Δάση και βουνά λοιπόν, μα και πάρκα, πλατείες, δέντρα και πράσινες ζώνες μέσα στα αστικά κέντρα, συνιστούν οάσεις, φυσικής και ψυχολογικής ανάτασης… Έχοντας περάσει αρκετές από τις μέρες των διακοπών σε καταπράσινα περιβάλλοντα, νιώθω ήδη την επαλήθευση όσων καταγράφουν οι έρευνες. Μέσα στις τόσες «πράσινες» γνωριμίες των ημερών, είχα την τύχη να (ξανα) συναντήσω μετά από χρόνια ένα από τα γηραιότερα δέντρα της Ελλάδος και ίσως της Ευρώπης. Η ηλικία του, σύμφωνα με δασολόγους, ανέρχεται στα 1000 χρόνια και βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Τσαγκαράδας του Πηλίου, την Αγία Παρασκευή. Η περίμετρος του κορμού του ανέρχεται στα 15 μέτρα, ενώ η κώμη του είναι τόσο μεγάλη ώστε είναι δυσχερής η μέτρησή της. Οι ρίζες του ξεκινούν τέσσερα μέτρα κάτω από το πλακόστρωτο της πλατείας και όσοι γνωρίζουν την γύρω περιοχή λένε ότι ο πλάτανος οφείλει το μέγεθος και τη μακροζωία του στις φυσικές πηγές, πάνω στις οποίες έχει απλώσει τις ρίζες του.
Τα κλαδιά του είναι τόσο μεγάλα όσο ένας κορμός δέντρου και οι ιστορίες που έχει να αφηγηθεί πολλές και συναρπαστικές… Τα παιδιά σκαρφαλώνουν, αγκαλιάζουν τα κλαδιά, φωλιάζουν στις φιλόξενες κούρμπες και τις αφουγκράζονται… η θέα του επιβλητική, η συνειδητοποίηση της δικής μας μικρότητας αναπόφευκτη.
Μα και σε πόλεις, όπως τα Τρίκαλα και η Καστοριά,  που δεν έχουν ίσως την προνομιακή θέση της Τσαγκαράδας από άποψη εγγύτητας με το δάσος και φιλοξενούν πολύ περισσότερους κατοίκους με όλα τα συνεπακόλουθα της ανθρώπινης ανάπτυξης, παρατηρώ μια συνειδητή προσπάθεια ένταξης του φυσικού πλούτου των δέντρων, των πάρκων, των πράσινων ζωνών, μέσα και πέριξ του αστικού ιστού.
Οι ανάσες οξυγόνου και η αισθητική απόλαυση, τα οφέλη της συγκατοίκησης με αυτούς τους τόσο πολύτιμους συγκάτοικους, τα δέντρα, φαίνεται να είναι πολύ ξεκάθαρα τακτοποιημένες προτεραιότητες στους αντίστοιχους τοπικούς διαχειριστές. Υπάρχουν έτσι χώροι που καλύπτουν αρκετές από τις ανάγκες πολλών ανθρώπων, όλων των ηλικιών, παιδιών, ενηλίκων, ηλικιωμένων…
Αναρωτιέμαι λοιπόν, τι ακριβώς μας εμποδίζει και εδώ να έχουμε μια πιο στενή  συγκατοίκηση με τη φύση και μια έμπρακτη έκφραση σεβασμού προς τους πολίτες όλων των ομάδων. Θυμώνω όταν, γυρνώντας από μεγάλα πάρκα δημοτικής διαχείρισης όπως το πάρκο του Αγίου Γεωργίου στα Τρίκαλα και το δάσος της Μεσοποταμίας στην Καστοριά, περνάω έξω από το πολύπαθο, εγκαταλελειμμένο Γιαννιώτικο Σαλόνι, μια έκταση με πάρα πολλές δυνατότητες – πέραν της προσθήκης μιας ακόμη καφετέριας, οκ, και αυτό, αλλά όχι μόνο. Φτάνω στην απογοητευτική κεντρική πλατεία, που όταν δεν πρωτοπορεί με τον εορταστικό στολισμό της, ονειρεύεται, λέει, να γίνει μαύρη απ’ άκρη σ’ άκρη… Λίγο πιο κάτω άλλο ένα δείγμα εγκατάλειψης, το πάρκο «Λιθαρίτσια», μέσα στην καρδιά της πόλης, απέναντι από το Δημαρχείο… Εκεί που υπάρχουν δέντρα μοιάζει να μην μπορούμε να φτιάξουμε έναν χώρο ελκυστικό ώστε να τα απολαμβάνουμε κι εκεί που λείπουν μοιάζει να μην είναι κανένας πρόθυμος να τα φυτέψει… Σε μια όμορφη πόλη με μεγάλη τουριστική κίνηση και πολλούς κατοίκους, η φροντίδα των δημόσιων χώρων και οι παροχές ως προς την ποιότητα ζωής είναι κατώτερες των αναγκών και των δυνατοτήτων. Και αυτή είναι μια καθημερινή, μη φιλική προς εμάς πραγματικότητα που κανένας δρόμος και κανένα αεροδρόμιο δεν μπορεί να εξωραΐσει…

* Η Βίκυ Βάββα είναι MSc δραματοθεραπεύτριας-συντονίστριας σχολών γονέων-θεατροπαιδαγωγού (www.anoixto-parathiro.blogspot.gr)



Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

20.07.18 | Από το Συρράκο ξεκινά το «Έτος Κ. Κρυστάλλη»

Μια σειρά εκδηλώσεων για τον ποιητή Κώστα Κρυστάλλη, με αφορμή τη συμπλήρωση 150 χρόνων από τη...

19.07.18 | Εκδηλώσεις μνήμης στη Μουσιωτίτσα

Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου θα πραγματοποιηθούν οι εκδηλώσεις μνήμης...

18.07.18 | Με θεματικό άξονα το ψωμί

Με εντατικούς ρυθμούς συνεχίζονται οι προετοιμασίες για το 2ο Συμπόσιο Γαστρονομίας Λάκκας Σουλίου,...

17.07.18 | «Συνδεθείτε» με την πολιτιστική κληρονομιά

Η εφαρμογή επαυξημένης πραγματικότητας του ευρωπαϊκού έργου PLUGGY θα είναι διαθέσιμη στους...

14.07.18 | Ένα καλοκαίρι πλούσιο σε εκδηλώσεις

Ιδιαίτερα πλούσιο σε ποιοτικές εκδηλώσεις πολιτιστικού και αθλητικού περιεχομένου, μαζί βέβαια με...

13.07.18 | 150 χρόνια από τη γέννηση του Κ. Κρυστάλλη

Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση για τα 150...

12.07.18 | «Καλωσόρσαταν» στις γαλάζιες παραλίες

Με το «Καλωσόρσαταν» στις γαλάζιες παραλίες της Κοιλάδας του Αχελώου περιμένουν οι νέοι να...

11.07.18 | Ηθικό χρέος η διατήρηση της μνήμης

Χοροστατούντος του Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέα τελέστηκε χθες η...