Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017
|
Της Βίκυς Βάββα*

Τα σπίτια που κλείνουν

Το παλτό σου κι ένα φουλάρι στην κρεμάστρα. Στο διάδρομο, τα παπούτσια. Τα άλλα, εκείνα που δεν θα φορεθούν φέτος, στα ντουλάπια. Πιο κει τα βιβλία σου, ο θησαυρός σου, αφιερώσεις, ημερομηνίες, ονόματα αγαπημένων. «Για την…», «Με αγάπη…».

Δίπλα, οι φωτογραφίες, τεκμήριο της ύπαρξής σου.  Μεταλλασσόμενα μαλλιά, ρευστό βλέμμα, μια χαρακιά, δύο, πολλές, περίληψη των προηγουμένων κάποιες απευθύνσεις σου στο φακό, ο χρόνος περνάει από πάνω μας – από ανθρώπους, αντικείμενα και ιδέες - αμείλικτα, όμορφα, αναπότρεπτα, σαρωτικά… Σαν να μου λες για το χρόνο, μέσα από μια φωτογραφία:
«Λοιπόν, σου ’λεγα
για την πολυθρόνα -
ξεκοιλιασμένη - φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα -
έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,
μα που καιρός και λεφτά και διάθεση -  τι να πρωτοδιορθώσεις; -
έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα
τ' άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. Εδώ κάθισαν
άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα, όπως κι εσύ κι όπως
κι εγώ άλλωστε,
και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ' το χώμα δίχως να
ενοχλούνται απ' τη βροχή ή το φεγγάρι.» (Γ. Ρίτσος, Η σονάτα του σεληνόφωτος)


Τα σπίτια που κλείνουν. Τα σπίτια που αδειάζουν όταν η ψυχή τους αποδημεί. Μία από τις συγκλονιστικότερες εμπειρίες είναι η αποδόμηση, η «τακτοποίηση», η συνομιλία με ένα σπίτι που κλείνει έναν κύκλο ζωής, λόγω του θανάτου του τελευταίου του κατοίκου. Τέλος Εποχής. Απολογισμός υποχρεωτικός. Μία ζωή περνάει από τα χέρια μας και ζητάει ξεκαθάρισμα. Τι θα κρατήσουμε, τι θα δώσουμε, πώς θα απορρίψουμε όσα δεν έχουν θέση πια; Τι θα ήθελε (ς); Βρίσκω γράμματα, σκέψεις, ημερολόγιο. Τα διαβάζω; Πόσο βαθειά μπορώ να εισχωρήσω στη ζωή σου μετά θάνατον; Αν δεν ήθελες να τω βρω θα τα είχες ξεφορτωθεί. Ή μήπως όχι;
Στοίβαξες τόσα πράγματα στο σκρίνιο, πλεονασμός. Αναμνηστικά: φολκλόρ, κιτς, ευφάνταστα, συλλεκτικά, σπάνια, γουστόζικα, πολύτιμα, φτηνιάρικα, αξιαγάπητα… Σαν τις στιγμές. Και τα ντουλάπια, υπερχειλίζουν. Καλύψανε το κενό άραγε όλες αυτές οι συλλογές;
Πετσετάκια και δίσκοι και ποτήρια, σερβίτσια καλά και πρόχειρα, κάθε αντικείμενο μια ιστορία της δική σου ενήλικης ζωής, μια ανάμνηση της παιδικής μου ηλικίας. Στον αντικέ καθρέφτη του διαδρόμου, στο portmanteau, βλέπω το είδωλό σου των τελευταίων ημερών. Γερασμένη, δεν ξεχωρίζω αν οι κηλίδες είναι του δέρματός σου ή του ίδιου του καθρέφτη, ποιος είναι πιο ηλικιωμένος από τους δυο σας; Μονολογείς, στο διάδρομο των παιδικών μου χρόνων:
«Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις, να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ' το δοκάρι που κρέμασε.»
(Γ. Ρίτσος, Η σονάτα του σεληνόφωτος)


Στέκομαι μπροστά στον απόηχο της ζωής σου. Ακούω τον παράδοξο ήχο του σπιτιού που νεκρώνει. Άλλοτε σιωπηλός, κάποτε ρυθμικός, όταν σουρουπώνει μελωδικός, παρηγορητικός. Πόσες μέρες θα μου πάρει όλο αυτό το «ξεκαθάρισμα»; Νιώθω να μουδιάζει ολόκληρο το κεφάλαιο της ζωή μου που ταυτίστηκε με τούτα τα δωμάτια, με το μπεζ των τοίχων και τη γήινα χρώματα της διακόσμησης, με το πρωινό Κυριακάτικο φως που χυμούσε από τη μπαλκονόπορτα, με τη μυρωδιά του καφέ, της κανέλας, του μελιού και του βουτύρου. Η μυρωδιά των γηρατειών είναι ιδιαίτερη, τρυπώνει αθόρυβα στα ρουθούνια και κατευθύνεται γοργά στο μεγάλο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Τις διώχνει, σαν να διεκδικεί το χώρο ολόκληρο, τίποτα λιγότερο, ως δείγμα σεβασμού προς την τρίτη ηλικία. Μα εγώ τις χρειάζομαι τις αναμνήσεις, πάω να κρατηθώ από δαύτες τώρα που το σπίτι κλείνει, τώρα που ψάχνω να βολέψω μέσα μου τη συνέχεια αυτού του χώρου, χώρου κοινού για ζώντες και νεκρούς. Κι όλο αυτό το ξεκαθάρισμα, σαν να στοχεύει τελικά στο να χωρίσω τα δικά μου απ’ τα δικά σου βήματα…

* Η Βίκυ Βάββα είναι MSc δραματοθεραπεύτριας-συντονίστριας σχολών γονέων-θεατροπαιδαγωγού (www.anoixto-parathiro.blogspot.gr)

5 / 5 (1 Ψήφοι)
Το όνομά σας:
Το email σας:
Θέμα:
Σχόλιο: (μέχρι 1000 χαρακτήρες)


Προσφατα

14.12.17 | Ένα βιβλίο για το Ανήλιο και τους ανθρώπους...

Το βιβλίο «Στη σκιά του ήλιου – το Ανήλιο της Πίνδου» του ηπειρώτη δημοσιογράφου Φώντα Χήτα, που...

13.12.17 | Η τέχνη συναντά την επιστήμη και την...

Την έκθεση BioFuture διοργανώνει το Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακών Τεχνών της Ελλάδας Athens Digital...

12.12.17 | Ερωτήσεις με έμπνευση

Πολλοί γονείς συναντούν δυσκολία στο να διατηρήσουν ανοιχτή την επικοινωνία με τα παιδιά τους σε...

09.12.17 | Στήριξη στην «Κιβωτό του Κόσμου»

Πρωτοβουλία για την στήριξη του έργου της «Κιβωτού του Κόσμου», του μη κερδοσκοπικού οργανισμού...

08.12.17 | Η πόλη από ασήμι ανοίγει τις πύλες της

Σε μία πόλη φτιαγμένη από ασήμι μεταμορφώνεται το Παραλίμνιο Ψυχαγωγικό Πάρκο Ιωαννίνων και...

07.12.17 | «Λογοτεχνικές Γέφυρες» στο Καμπέρειο

«Γέφυρες» με το ΤΕΙ Ηπείρου, το πανεπιστήμιο, τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και το κοινό της πόλης...

06.12.17 | Κάθε μέρα μια γιορτή για τα παιδιά

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και τα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών του δήμου Ιωαννιτών...

05.12.17 | «Υγιή παιδιά, υγιής πλανήτης»

Μια… διαφορετική συνταγή, με στόχο την προστασία της υγείας αλλά και του πλανήτη, «μαγειρεύει» μαζί...