Ο Κρίστοφερ Νόλαν, που με το συγκεκριμένο φιλμάκι διεκδικεί στα σοβαρά θέση στη σκηνοθετική starterfiveτης τελευταίας δεκαετίας, κάνει διάλειμμα από τον Μπάτμαν και αποδεικνύει ότι διανύει τη δημιουργικότερη περίοδο της ζωής του σκηνοθετικά. Το Inception, η «Έναρξη», είναι ένας από τους σταθμούς του σινεμά. Είναι τόσο φορμαλιστικό όσο πρέπει, γιατί μην ξεχνάμε, πρόκειται για ένα τρελό μπλοκμπάστερ και όχι για πειραματικό φιλμάκι ανεξάρτητης ομάδας καλλιτεχνών από την Παπούα-Νέα Γουινέα. Είναι αρκετά σύνθετο, χωρίς όμως να γίνεται κουραστικό. Απλά, για να καταλάβετε τι γίνεται και να μη χάσετε καμιά συνέχεια, θέλει συγκέντρωση. Είναι εντυπωσιακό, γιατί όλα… λυγίζουν ή τουλάχιστον έτσι αντιλαμβάνονται οι δημιουργοί της ταινίας τις περίεργες λειτουργίες του μυαλού.

Μερικές φορές το Inceptionμοιάζει υπερφορτωμένο, όπως όλες οι ταινίες του Νόλαν άλλωστε. Είναι όμως χορταστικό, σε δυόμισι σχεδόν ώρες κατά τις οποίες ο Λεονάρντο ντι Κάπριο γίνεται κλέφτης ονείρων ή πιο σωστά κλέφτης μυστικών μέσα από τα όνειρα.

Στην ταινία, παίζει η «ομάδα Νόλαν», με σημαντικές προσθήκες. Είναι και πάλι παρών ο Μάικλ Κέιν που καλός ηθοποιός είναι, αλλά παίζει παντού, είναι και ο πολύ καλός Σίλιαν Μέρφι που δείχνει χαρακτήρα στους ρόλους. Είναι όμως και η Έλεν Πέιτζ που αποκτά και άλλη διάσταση μετά το Juno, πιο σοβαρή με λιγότερα γελάκια. Είναι και η οσκαρική Μαριόν Κοτιγιάρ, είναι και ο «500 μέρες με τη Σάμερ» Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, είναι και ο Τομ Μπέρεντζερ, είναι κόσμος και κοσμάκης δηλαδή.

Στα 148 λεπτά θα δείτε ένα «κόλπο» με κεντρική φυσιογνωμία τον ντι Κάπριο και γύρω, hightechαπατεώνα, να προσπαθεί να πάρει τη ζωή του πίσω σε έναν κόσμο λίγο πραγματικό, λίγο Martix, λίγο φανταστικό, αναζητώντας μια καινούργια ιδέα.