Η άλλη, ήταν η «δευτερεύουσα», η παράσταση του χορού της τραγωδίας. Ξεχωριστά η καθεμία, ήταν από πολύ καλή έως εκπληκτική, ίσως η καλύτερη παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου τα τελευταία χρόνια, στο σύνολό τους. Κολλούσαν όμως μαζί; Μάλλον όχι.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Μια θεατρική παράσταση πρέπει να είναι όπως ακριβώς το δημιούργημα του Γιάννη Χουβαρδά. Εκμεταλλευόμενη τα μέσα που παρέχει ένας δημόσιος πολιτιστικός φορέας, χωρίς όμως «δημοσιοϋπαλληλική αντίληψη», να συγκεντρώνει τους καλύτερους (ναι, τους καλύτερους) έλληνες ηθοποιούς και να σκαρώνει μια καινοτομία πάνω σε ένα όχι τόσο δύσκολο ως κείμενο, αλλά σίγουρα ασυνήθιστο ως θεατρικό έργο. Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή για παράδειγμα είναι πιο κοντά στην ελληνική ιδιοσυγκρασία, με τη μορφή που ορθώνει ανάστημα απέναντι στην κοινωνία, τιμωρείται αλλά γίνεται σύμβολο κ.λπ. κ.λπ. Επειδή όμως οι αρχαίοι τραγικοί πρέπει να είχαν πολύ διεισδυτική αντίληψη, έγραψαν και έργα για τους «απόβλητους» όπως ο Ορέστης, ένας μητροκτόνος που εδώ που τα λέμε, δεν έζησε και στο… καλύτερο των σπιτιών, αν χώραγε στον ευριπιδικό μύθο μια ανιστορική και απλουστευτική αντιστοίχιση με το σήμερα.

Το «κολπάκι» όμως του «έργου μέσα στο έργο» με το χορό των νεαρών ο οποίος ενίοτε δίνει την εντύπωση ότι παρακολουθεί ως… τζαμπατζής και αυτός την παράσταση, κριτικάρει και σατιρίζει, αλλά επί σκηνής, μάλλον δεν κολλάει με τα υπόλοιπα: με την τρομερή δύναμη των ηθοποιών βασικά, τον εξαιρετικό Νίκο Κουρή στον πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως επίσης και τη Στεφανία Γουλιώτη που πρέπει να… έχει υποφέρει στις καλοκαιρινές παραστάσεις, στα χέρια του Κουρή, ακόμη και όσοι κινούνται σε δεύτερες και τρίτες γραμμές ερμηνείας, ίσως και λόγω βραδιάς, όπως ο Ακύλας Καραζήσης για παράδειγμα. Από την άλλη, ο χορός χωρίς να είναι κακός, κάθε άλλο μάλιστα, διχάζει δικαιολογημένα το κοινό. Οι ηθοποιοί που τον απαρτίζουν όμως, νέοι και αυτοί (ανάμεσά τους και η «δικιά μας» Ρηνιώ Κυριαζή), παίρνουν την ευκαιρία που τους δίνει το Εθνικό Θέατρο και την αξιοποιούν. Θα ήταν λιγότερο παράταιροι αν την Τετάρτη το βράδυ δεν «σκότωνε» την είσοδό τους η αβλεψία των υπευθύνων να σταματήσουν τον κόσμο που συνέρεε στο θέατρο και μετά τις 9 που άρχισε η παράσταση. Ο χορός έχασε το μισό του νόημα, επειδή οι θεατές χωρίς να φταίνε οι ίδιοι περνούσαν ουσιαστικά μέσα από το σκηνικό. Κρίμα, θα μπορούσε να είχε διοχετευτεί από αλλού ο κόσμος που έφτασε καθυστερημένα… Επίσης, συμφωνημένη ή όχι με τους ηθοποιούς, μάλλον αχρείαστη ήταν η διακοπή για τις ευχαριστίες της ΕΗΜ. Ούτως ή άλλως, αν εξαιρεθεί αυτό το γεγονός, καθώς και το περιστατικό με την είσοδο του κόσμου, η εταιρία έδωσε την καλύτερη στο είδος της παράσταση για το φετινό καλοκαίρι στους Γιαννιώτες και τις Γιαννιώτισσες και μάλιστα με εισιτήριο «κρισιακό», μόλις 10 ευρώ, το οποίο αποσβέστηκε μέχρι σεντ. Αντίθετα με ό,τι συνέβη με τα περισσότερα 20άρια και 24άρια που δόθηκαν για άλλες φετινές παραστάσεις…