Οπότε, σε ένα καλό ποσοστό η υπόσχεση εκπληρώθηκε. Έμενε μόνο το πάρτι που συνήθως συνοδεύει τις συναυλίες των James, κυρίως στην Ελλάδα, πάρτι που άργησε μεν, αλλά ξεκίνησε και έλαβε χώρα κανονικά. Άργησε γιατί στην αρχή το κλίμα ήταν κάπως «μπλαζέ» και στις δύο μεριές του gig. Στη σκηνή οι Jamesήταν κάπως χαλαροί, το ίδιο και ο κόσμος που προσπαθούσε να ισορροπήσει στην υγρασία της απογευματινής βροχής. Όταν όμως τα καλώδια και τα μυαλά στέγνωσαν, το πάρτι ξεκίνησε για να καταλήξει 1 ώρα και 45 λεπτά αργότερα σε ένα μεγαλοπρεπές Getitawaywhithit (when all messed up) και τον Μπουθ να δίνει συμβουλές για το πώς είναι τελικά η ζωή.

Οι Jamesείναι μια καλή μπάντα. Είναι συναυλιακή μπάντα που ακόμη και αν τη βαρεθείς στου δίσκους της, ζωντανή σε αποζημιώνει. Είναι επίσης μπάντα που ξέρει να αυτοσαρκάζεται. Όταν έπαιξαν δεύτερο τραγούδι το Senorita, ο Μπουθ ανακοινώνοντάς το είπε «είναι το μοναδικό μέρος στον κόσμο που έχει τέτοια ανταπόκριση. Α, και στην Ισπανία έχει». Οι James προφανώς ξέρουν ότι στην Ελλάδα απολαμβάνουν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της υστεροφημίας τους, ίσως και μικρότερο κατά περίπτωση από το αντίστοιχο της πατρίδας τους. Ενδεικτικό είναι ότι πριν από εδώ έπαιξαν στο Latitude festival  στο Σάφολκ της Αγγλίας όντας τέταρτο όνομα πριν τους Maccabees, τους Crystal Castle, σε μια συναυλία που «καθοδήγησαν» οι Belle and Sebastian.

Το άλλο καλό στη συναυλία, ήταν ο ήχος. Ήταν «τζάμι» για πρώτη φορά σε συναυλία τέτοιου μεγέθους στα Γιάννενα. Όπου και να ήσουν άκουγες τα ίδια, τόσο ζυγιασμένα που μόλις ο Μπουθ αποπειράθηκε να περάσει το νοητό «τείχος» των μπροστινών ηχητικών πύργων με το μικρόφωνο στο χέρι για να πάει στο κοινό, τον έκοψε η αρχή ενός τρομακτικού μικροφωνισμού. Γι αυτό την, κονσομασιόν την έκανε με λαμπρή επιτυχία ο κος Ντάιγκραμ με την τρομπέτα του, ανεβάζοντας και κόσμο στη σκηνή για να χορέψει.Ήταν η φάση που ξεκίναγε το πάρτι, με τραγούδια που η επιλογή τους δεν ήταν τόσο bestof αλλά πιο μελετημένη και προσωπική του συγκροτήματος. Όχι ότι παίζουν λίγες φορές το Out to get you ή το Born of frustration, αλλά στη θέση τους ένα τυπικό συγκρότημα με τρελές πωλήσεις στην Ελλάδα θα έπαιζε όλο το Pleased to meet you, θα κόλλαγε τα τέσσερα σινγκλ του νέου άλμπουμ και «Efkaristo, kalinikta». Επίσης, οι Jamesείναι τόσο καραγκιοζάκια, όσο πρέπει, για να περνάνε αυτοί και ο κόσμος καλά. Ο Μπουθ είπε από την αρχή με ασυνήθιστη ειλικρίνεια ότι «απόψε δεν μπορώ να χορέψω εγώ, οπότε θα ανεβείτε εσείς αργότερα. Είναι μια καλή ιδέα». Στην πορεία άρχισε τα spasticus-autisticusκόλπα χωρίς να κουνάει το κεφάλι του και στο τέλος πέταξε και το κολάρο, πλησιάζοντας κάπως τα στάνταρ αεικινησίας που τον διακρίνουν. Από κάτω, οι 3.000 περίπου άνθρωποι που τον είδαν, πρέπει να έμειναν ευχαριστημένοι λογικά. Οι James βγήκαν για δύο encore κορυφώνοντας με το Laid στο πρώτο και παίρνοντας όλη τη συναυλία στα χέρια για το οριστική έξοδο με Get it away.

Για τη διοργάνωση, είπαμε ότι ο ήχος ήταν τέλειος. Ο χώρος δεδομένα καλός, το light showτου Στάθη Μήτσιου ωραίο, οπότε από ήχο και φως πήγαν καλά τα πράγματα. Επίσης, οι φωτογραφίες του Λεωνίδα Μπακόλα στην είσοδο αυξάνονται και πληθαίνουν, πράγμα το οποίο είναι επίσης καλό.

Το γεγονός ότι η συναυλία δεν είχε τον υπερβολικά πολύ κόσμο είχε και το καλό του, ότι δηλαδή αποφεύχθηκαν τα συνήθως αναπόφευκτα «μποτιλιαρίσματα» σε εισόδους και εξόδους. Μόνο μια σημείωση: επειδή εδώ στα Γιάννενα, ευτυχώς, δεν υπάρχει το αγελαίο αίσθημα που κοντεύει να γίνει συνήθεια στις αθηναϊκές συναυλίες, δεν υπάρχει λόγος σχεδόν να διατάζονται για διάφορα πράγματα οι θεατές στην είσοδο με… ντουντούκα ή με φωνές «τα εισιτήριά σας στα χέρια», στα όρια της αγένειας και της καθοδήγησης κοπαδιού. Όσο λιγότερο φωνάζεις σε αυτές τις περιπτώσεις και όσο πιο πολύ ενημερωτικός από πριν και συγκαταβατικός γίνεσαι, τόσο πιο εύκολα καταλαβαίνει ο άλλος γιατί δεν πρέπει να πάρει κουτάκια μπύρας στη συναυλία.