Ο «Σοβαρός άνθρωπος» που ντεμπουτάρει σήμερα στο Παραλίμνιο είναι μια από τις λαμπρότερες. Οι αδερφοί Κοέν επιδίδονται σε αυτό που τους έκανε διάσημους, τις ανάγλυφες διαμορφώσεις χαρακτήρων: Η έγκυος Φράνσες μακ Ντόρμαντ στο «Φάργκο», ο διπρόσωπος απατεωνάκος Τζον Τορτούρο στο «Πέρασμα του Μίλερ», ο παρανοϊκός lo fi δολοφόνος Χαβιέ Μπαρδέμ στο «Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους» και φυσικά στην κορυφή όλων, ο Τζεφ «Dude» Μπρίτζες στον «Λεμπόφσκι». Τώρα, είναι ο Μάικλ Στάλμπαργκ στο ρόλο του… Κακομοίρογλου που υφίσταται τα πάντα: Από την πίεση της ορθόδοξης και αμετακίνητης θρησκευτικής πίστης του, τον «rainman» αδερφό του που του φέρνει την αστυνομία για όλους τους πιθανούς και απίθανους λόγους, τη γυναίκα του που θέλει να τον χωρίσει, τα παιδιά του που είναι πρόβλημα για τους δικούς τους λόγους το καθένα.

Οι Κοέν έχουν και ένα άλλο ατού: Την επιστροφή τους στην ηθογραφία, περιγράφοντας με πολύ «γαργαλιστικό» τρόπο τη συνάντηση της παράδοσης με τον… καπιταλισμό. Η εναρκτήρια σκηνή της ταινίας (της κανονικής διάρκειας όχι της μικρού μήκους εισαγωγής) καταγράφεται στις κορυφαίες δέκα της πρόσφατης κινηματογραφικής ιστορίας και υπεύθυνοι γι αυτό είναι από τη μια η σύγχρονη σκηνοθετική ευφυΐα των Κοέν, από την άλλη η διαχρονική συνθετική των Airplane.

To καλύτερο όλων όμως, είναι ότι ο «Σοβαρός Άνθρωπος» προβάλλει τα σύγχρονα προβλήματα των σημερινών δυτικών κοινωνιών, από την… αποξένωση των iPod (έστω και σε πρώιμη, μονοφωνική τεχνολογία), τις μηνύσεις ως μοχλό πίεσης επί δικαίων και αδίκων, μέχρι τους ψυχαναλυτικού τύπου χωρισμούς ζευγαριών, με κοστούμια ‘60s. Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί ο ήρωας των Κοέν, ο Λάρι Γκόπνικ πιστεύει ότι τον κατατρέχει μια παλιά θρησκευτική κατάρα της οικογένειάς του, από τότε που ζούσε (μάλλον) στην Πολωνία, πριν ο πρώτος Γκόπνικ μεταναστεύσει στις ΗΠΑ.

Κοντά σε όλα αυτά, βάλτε μια διαρκή αίσθηση «ευγενικής κοροϊδίας» ηθών, θεσμών και προσώπων που συνήθως τη χρησιμοποιούσε μέχρι εξαντλήσεως ο Γούντι Άλεν στις ταινίες του. Στο «A serious man» συναντιούνται οι επιστημονικές θεωρίες για το παράδοξο στο σύμπαν, τα βιβλία της Παλαιάς διαθήκης για τον Ιωβ και η μουσική των Jefferson Airplane (το τραγούδι ωστόσο είναι των Great Society, της μπάντας όπου συμμετείχε πριν τους Airplane η Γκρέις Σλικ) και αποδίδουν δύο παρά κάτι ωρίτσες κινηματογραφικής αποθέωσης και (δικαιολογημένης) υποψηφιότητας για καλύτερη φετινή ταινία. Α, ένα στοιχείο που πιθανώς να χρειαστείτε βλέποντας την ταινία, είναι ότι τον κιθαρίστα των Jefferson Airplane τον λένε Γιόρμα Καουκόνεν…