Φέτος, μετά από μια θριαμβευτική χρονιά με την «Ανταλλαγή» αλλά κυρίως το «Gran Torino» επιστρέφει με ένα ιστοριογραφικό φιλμ, τον «Ανίκητο». Ανίκητος, είναι ο Νέλσον Μαντέλα, είναι όμως και ο τίτλος του ποιήματος του Γουίλιαμ Έρνεστ Χένλι. Αυτό, ήταν από τα αγαπημένα ποιήματα του ηγέτη του Νοτιοαφρικανικού Κογκρέσου κατά τη διάρκεια των δύο δεκαετιών που έμεινε στη φυλακή, κρατούμενος του νοτιοαφρικανικού καθεστώτος.
Ο Μόργκαν Φρίμαν είναι ταιριαστός Μαντέλα, δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς. Όπως επίσης κατάλληλος (ίσως και περισσότερο) είναι ο Ματ Ντέιμον, ο καλύτερος από τους ηθοποιούς της γενιάς του, για το β’ ανδρικό του αρχηγού της εθνικής ράγκμπι της Νότιας Αφρικής, Φρανσουά Πιενάαρ.
Το Invictus υπό κανονικές συνθήκες θα γινόταν βιογραφία του Μαντέλα. Για διάφορους λόγους όμως περικόπηκε στην προσπάθειά του να ενώσει μαύρους και λευκούς, υπό τη σημαία της εθνικής ράγκμπι της χώρας.
Κάπως σαν την «Ψυχή βαθιά» του ελληνικού σινεμά, το Invictus είναι μια ωδή στην εθνική ομοψυχία με πιο τρέντι όχημα: Ένα άθλημα και την εθνική του ομάδα, την οποία μάλιστα οι μαύροι μισούσαν, ως πρότυπο της φυλετικής δικτατορίας των Μπόερς στη Νότια Αφρική. Με αυτά τα δεδομένα θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η ταινία ασχολείται περισσότερο με μια εξιδανικευμένη εκδοχή της πραγματικότητας, καθώς σήμερα, παρότι η Νότια Αφρική απολαμβάνει πλέον τα αγαθά της αστικής δημοκρατίας, οι πραγματικές ανισότητες δεν έχουν εξαλειφθεί. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε και όταν πήρε η Ελλάδα το ευρωπαϊκό στο ποδόσφαιρο;
Ως ταινία, ο «Ανίκητος» είναι σχεδόν… ανίκητος. Μετρημένες ερμηνείες, σκηνοθεσία στιβαρή που δεν κοιμίζει, το απαραίτητο μελό διάσπαρτο, στα σημεία εκείνα που γυρνάνε την πλάστιγγα στα Όσκαρ, αλλά και αρκετός ρεαλισμός με τον Μαντέλα να εμφανίζεται ως «κανονικός άνθρωπος» με αδυναμίες και προσωπικά προβλήματα. Φέτος, είναι η καλύτερη εποχή για το Invictus καθώς όπως και τότε, η Νότια Αφρική διοργανώνει παγκόσμιο κύπελλο. Ποδοσφαίρου όμως αυτή τη φορά, του αθλήματος των μαύρων. Όσο για την ταινία, είναι πολύ καλή. Αν θέλετε όμως μια καλύτερη κοινωνιολογική και πολιτική ανάλυση για το ίδιο θέμα, ανατρέξτε στο District 9 που επίσης θα περπατήσει στην πασαρέλα των Όσκαρ φέτος.