Βιβλία

Με τις πόρτες ανοιχτές (Ίαν Ράνκιν)
Ο Σκωτσέζος που ήρθε μια βόλτα και στα Γιάννενα φέτος, απέδειξε ότι δεν χρειάζεται τον επιθεωρητή Ρέμπους για να γράψει αξιόλογα πράγματα. Χωρίς Ρέμπους λοιπόν, ο Ράνκιν γράφει ένα μυθιστόρημα για κανονικούς ανθρώπους, κανονικούς πλούσιους και κανονικούς εγκληματίες, οι οποίοι προσπαθούν να κάνουν ένα κόλπο, όχι μόνο όμως για τα χρήματα, όπως αποδεικνύεται.

Complete unknown (Κωνσταντίνος Τζούμας)
Ήταν θέμα χρόνου πότε θα αποφάσιζε ο καλύτερος «χα-χα-χα» της πόλης να γράψει σε χαρτί τη ζωή του και να γίνει αγαπημένο και γρήγορο ανάγνωσμα, όπως περίπου γίνονται οι ραδιοφωνικές του εκπομπές επένδυση μουσικής και πρόζας στην καθημερινότητα. Στο δεύτερό του βιβλίο ο Τζούμας συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε στο «Ως εκ θαύματος» και πάει στη Νέα Υόρκη, ως «τελείως άγνωστος» ή complete unknown που λέει και ο Ντίλαν στο Like a Rolling Stone. Περιμένουμε εναγωνίως τον τρίτο τόμο της βιογραφίας του, εκεί που προφανώς θα εξιστορεί τα παρασκήνια από το γύρισμα του «Δράκουλα των Εξαρχείων»…

Ο ήχος του ακάλυπτου (Κάλλια Παπαδάκη)
Αντί να βλέπετε  αντιγραφές ξένων σειρών στην ελληνική τηλεόραση, διαβάστε τις έξι ιστορίες μιας πολυκατοικίας που θα μπορούσε να είναι πρακτικά οποιαδήποτε στην Αθήνα. Το πρώτο μυθιστόρημα της Κάλλιας Παπαδάκη προκάλεσε αρκετό θόρυβο στην ελληνική λογοτεχνία, θόρυβος ο οποίος δεν είναι εντελώς αδικαιολόγητος.

Τι λούκι! (Ζαν Πατρίκ Μανσέτ)
Εντάξει, το «Λούκι» έχει κυκλοφορήσει εδώ και 13 χρόνια στα ελληνικά, ενώ έχει γραφτεί πριν από μια 25ετία σχεδόν. Φέτος όμως κυκλοφόρησε ξανά και δεν παύει να αποτελεί ένα σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή noir λογοτεχνία. Ο ντετέκτιβ Ευγένιος Ταρπόν άλλωστε, δεν επιτρέπει ούτε μια στιγμή τα χαλαρώματα στους αναγνώστες.

Ο θάνατος του Μπάνι Μονρό (Νικ Κέιβ)
Μέχρι τώρα, μας τα τραγουδούσε μόνο, τώρα τα γράφει κιόλας. Ο Νικ Κέιβ, είκοσι χρόνια μετά το πρώτο του βιβλίο (And the ass saw the angel) εξιστορεί την περιπέτεια του Μπάνι Μονρό, ενός πωλητή καλλυντικών, ο οποίος φεύγει για ταξίδι με τον εννιάχρονο γιο του μετά το θάνατο της συζύγου του. Ωραίο και ανέλπιστα σπαρακτικό το βιβλίο.




Μουσική

Ψυχή βαθιά OST (Γιάννης Αγγελάκας)
Η πρώτη χολιγουντιανή απόπειρα για την αναπαράσταση του Εμφυλίου από ελληνικές κινηματογραφικές δυνάμεις, αφήνει το κοινό όπως ο Εμφύλιος: Διχασμένο. Ο Γιάννης Αγγελάκας όμως με τη μουσική επένδυση αποδεικνύει ότι αυτή τη στιγμή, είναι ο πιο εμπνευσμένος «παλιός» της ελληνικής μουσικής που δε φοβάται να μετρήσει τον ίσκιο του σε μουσικές οι οποίες μέχρι πρότινος, θεωρούνταν «αντιεμπορικές».

Our Days Mind the Tyme (Dolly Rocker Movement)
Ετούτοι οι Αυστραλοί, έχουν βγάλει τον καλύτερο φετινό νεοψυχεδελικό-γκαράζ δίσκο στο ξένο ρεπερτόριο. Ακόμη και αν αυτά τα ακούσματα δεν είναι και το φόρτε σας, δώστε τους μια ευκαιρία γιατί πραγματικά αξίζουν τον κόπο. Μελωδικές γραμμές, αλλά και πιεσμένες κιθάρες με «ιδιαίτερα» φωνητικά στον τρίτο τους κανονικό δίσκο.

Όλη η αλήθεια για τα παιδιά του '78 (Κόρε.Ύδρο)
Οι Κόρε.Ύδρο είναι γείτονες, από την Κέρκυρα. Είναι τα παιδιά του 1978 για τα οποία κυκλοφορεί το γνωστό μυστήριο που αποκαλύπτουν στο φετινό τους άλμπουμ «Όλη η αλήθεια για τα παιδιά του ‘78». Είναι ό,τι πιο φρέσκο έχει να επιδείξει η ελληνική δισκογραφία μετά το «μπαμ» με τους Xaxakes, οι οποίοι παρεμπιπτόντως, επέστρεψαν δριμύτεροι και αυτοί (αλλά έχουμε μόνο 5 άλμπουμ να επιλέξουμε). Ελαφροπόπ με έξυπνο στίχο, που στέλνει oniramika συγκροτήματα στο πυρ το εξώτερο.

Νεροποντή (Αλκίνοος Ιωαννίδης)
Ο μοναδικός «έντεχνος» που δεν κρύβεται πίσω από το «έντεχνο» παραβάν της καταθλιμμένης μονοτονίας στην ελληνική δισκογραφία. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης επιστρέφει με ακόμη έναν πολύ προσωπικό δίσκο, ο οποίος ανάμεσα σε άλλα, περιέχει τραγούδια που αφήνουν τον ακροατή κυριολεκτικά σύξυλο.

Six (Black Heart Procession)
Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα φεύγει, αφήνοντας πίσω της ένα σχεδόν νέο μουσικό είδος: Τα συγκροτήματα με θρησκευτικές εμμονές και αναφορές. Όταν όμως στο συγκεκριμένο χώρο κινούνται ονόματα όπως οι 16 Horsepower (νυν Wovenhand) και οι Black Heart Procession, τότε η κατάσταση δεν παραπέμπει ακριβώς σε κυριακάτικο κατηχητικό σχολείο. Το έκτο άλμπουμ τους είναι εξίσου καλό με το προηγούμενο.


Ταινίες
Ο φανταστικός κόσμος του δρ Παρνάσους
Παρότι πολλοί περίμεναν κάτι διαφορετικό και «χολιγουντιανότερο» λόγω της παρουσίας πλειάδας αστέρων, ο Τέρι Γκίλιαμ ευτυχώς δεν παραστράτησε: Η καινούργια του ταινία ήταν πολύχρωμη, φευγάτη, φθαρμένη στις άκρες σαν παλιό βιβλίο και είχε και τον Τομ Γουέιτς να κάνει το διάβολο αυτοπροσώπως.

District 9
Από τη Νότια Αφρική, καινούργια ονόματα υπό την προστασία του Πίτερ Τζάκσον έφτιαξαν ένα μελλοντολογικό θρίλερ με υλικά του παρελθόντος. Η διαφορετικότητα και η ανθρώπινη βλακεία μένουν σε ξεχωριστές γειτονιές, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μια ταινία που τις αναπαριστά δεν μπορεί να έχει δράση, γέλιο και… εξωγήινους.

Άδωξοι Μπάσταρδη
Ο Κουέντιν Ταραντίνο, αν δεν του τελειώσουν οι ταινίες που θέλει να διασκευάσει (διόρθωση: να κατακρεουργήσει με εξαιρετικό τρόπο), μάλλον θα έχει πολλά κινηματογραφικά χρόνια μπροστά του. Προς το παρόν όμως επέστρεψε στο στυλάκι για το οποίο λατρεύτηκε (υπερβολή, σπαστικό χιούμορ, ξύλο) και οι Μπάσταρδη μένουν στην ιστορία για δύο λόγους: Για τον Μπραντ Πιτ να μιλάει ιταλικά και τον Κριστοφ Βαλτς να ανακρίνει υπόπτους.

Hangover
Κολλητοί που στην κανονική τους ζωή είναι κανονικοί αστοί, περνάνε ένα Vegas 24ωρο και μετά δεν θυμούνται τίποτα. Τέτοιες ταινίες το Χόλιγουντ τις γυρίζει με το κιλό, μια στο τόσο όμως γίνονται σημείο αναφοράς. Και τα σίκουέλ τους, πάνε κατευθείαν στο σκουπιδοντενεκέ.

(500) days of Summer
Και από αυτές τις ταινίες, το Χόλιγουντ γυρίζει καμιά διακοσαριά παραλλαγές το χρόνο. Οι 500 μέρες όμως ήταν καλές γιατί έλεγαν την ιστορία από την ανάποδη, από την πλευρά του ζευγαριού που έχει τις ερωτικές εμμονές.  Και επιπλέον, δεν είχε το χάπι εντ που θα περίμενε κανείς από μια τέτοια ταινία.