Η βιολογική καλλιέργεια στην Ήπειρο δεν έχει καταφέρει να κερδίσει τους γεωργούς. Οι αριθμοί το αποδεικνύουν. Μόλις 1% της έκτασης της Ηπείρου έχει βιολογική φυτική παραγωγή. Τόσο μικρό ποσοστό μόνο το Νότιο Αιγαίο και τα Ιόνια Νησιά έχουν. Στον νομό Ιωαννίνων δε, είναι οι λιγότεροι βιοκαλλιεργητές, μόλις 69. Τα σκήπτρα κρατούν οι νομοί Άρτας και Πρέβεζας, με 193 και 126 παραγωγούς, αντίστοιχα.
Στην προτελευταία θέση ο νομός Θεσπρωτίας με 92 βιοκαλλιεργητές. Όλα αυτά σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης το 2007. Εκτιμάται ότι σήμερα έχουν μείνει λιγότεροι, καθώς πολλοί εγκατέλειψαν τις βιολογικές καλλιέργειες μόλις τελείωσε η περίοδος της κοινοτικής τους ενίσχυσης μέσω προγραμμάτων βιολογικής γεωργίας.
Δυστυχώς, η βιολογική γεωργία είναι σε μεγάλο βαθμό συνδεδεμένη με τα επιδοτούμενα προγράμματα. Μόλις σταματήσει να κυλά το χρήμα, το καλαμπόκι ξαναγίνεται συμβατικό. Οι καλλιεργητές επικαλούνται κυρίως το μεγάλο κόστος παραγωγής βιολογικού καλαμποκιού ή μηδικής. Βιολογικά κηπευτικά ή όσπρια δεν καλλιεργούν πολλοί στα Γιάννενα. Οι βιολογικές καλλιέργειες στον νομό σχετίζονται άμεσα με την κτηνοτροφία. Στο τελευταίο πρόγραμμα βιολογικής γεωργίας που «έτρεξε», μπήκαν 50 αγρότες, σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Αγροτικής Ανάπτυξης της Νομαρχίας Ιωαννίνων. Και οι 50 φέτος καλλιεργούν –πρώτη χρονιά της επιδότησης, απομένουν άλλες τέσσερις- μηδική, σόργο και καλαμπόκι σε διάφορες περιοχές όπως στη Βασιλική, στην Ασφάκα, στο Μέτσοβο. Τις σοδειές τους είτε τις πωλούν για ζωοτροφές είτε τις διαθέτουν στα ζώα τους. Ο Κώστας Κάκκαβος καλλιεργεί βιολογικό καλαμπόκι στη Βασιλική. Όπως μας λέει ο ίδιος, «το δίνω στα ζώα μου». Δεν κρύβει δε ότι, όταν λήξει η υποχρέωση διατήρησης της βιολογικής καλλιέργειάς του για πέντε συνολικά χρόνια λόγω επιδότησής του από το πρόγραμμα, «υπάρχει μεγάλη περίπτωση να σταματήσω το βιολογικό καλαμπόκι ή το τριφύλλι. Είναι μεγάλο το κόστος». Όσοι δεν καλλιεργούν για ιδία χρήση, διαθέτουν τη σοδειά τους στην αγορά. Ένα κιλό βιολογικό καλαμπόκι πουλιέται αρκετά ακριβότερο από έναν αντίστοιχο συμβατικό –ανάλογα με την εποχή και την… κρίση η τιμή μπορεί να είναι και διπλάσια. Στα Γιάννενα, αρκετοί διαθέτουν το βιολογικό καλαμπόκι τους στις πτηνοτροφικές επιχειρήσεις που έχουν κοτόπουλο βιολογικής καλλιέργειας. Η περαιτέρω ανάπτυξη της κτηνοτροφίας και η είσοδός της στη βιολογική αγορά, αναμφίβολα θα αποτελέσει μια καλή βάση για την ώθηση της βιολογικής γεωργίας. Προς το παρόν όμως βρίσκεται σε νηπιακό στάδιο.
Σε χειρότερη κατάσταση, βρίσκονται όσοι καλλιεργούν κηπευτικά, όσπρια ή αμπέλια στον νομό. Αυτοί παλεύουν πραγματικά μόνοι τους. Στο νομό Ιωαννίνων, τέτοιοι βιοκαλλιεργητές είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού.


ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ… ΑΛΛΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΤΗΣ ΒΗΜΑΤΑ
Τα βιολογικά δεν είναι εύκολη δουλειά

Ξεκίνησε να ασχολείται με τη βιολογική γεωργία, όταν οι περισσότεροι σημερινοί συνάδελφοί του δεν ήξεραν καν τι είναι το αντικείμενο αυτό που έρχεται από την… Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Πάνος Γεωργίου, 34 χρονών σήμερα, άρχισε να φυτεύει για πρώτη φορά βιολογικά μαρούλια, ντομάτες, κρεμμύδια και ό,τι άλλο φιλοξενείται στο τραπέζι μας το 1997. Η ενασχόλησή του με τη βιολογική γεωργία είναι σοβαρή. Το αποδεικνύει η διάρκεια της επιχείρησής του, σε ένα ευαίσθητο μάλιστα προϊόν. Δώδεκα χρόνια μετά, διακινεί τα κηπευτικά του όχι μόνο στα Γιάννενα αλλά και στην Πρέβεζα και στην Κέρκυρα, ζει από τη δουλειά αυτή η οικογένειά του, και μάλιστα χωρίς ποτέ να πάρει επιδότηση.  Το παράπονό του; Ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα στον νομό να γίνει ένα δίκτυο διάθεσης κηπευτικών από βιοκαλλιεργητές, ως μία ομάδα, όπως έχει γίνει σε άλλες πόλεις. Κι αυτό επειδή η βιολογική καλλιέργεια στο νομό εξαντλείται στο καλαμπόκι και στη μηδική.
Για τον κ. Γεωργίου, ξεκίνησαν όλα το 1997 όταν απολύθηκε από τον στρατό. Δύο μήνες, μετά από ενημέρωση που είχε από έναν φίλο του, δήλωσε συμμετοχή για ένα σεμινάριο βιολογικής καλλιέργειας.
«Πήγα και μου άρεσε. Είχα και κάποια κτήματα στην Μπαλντούμα και έτσι αποφάσισα να κάνω το βήμα. Στην αρχή ξεκίνησα με 20 στρέμματα, κι σήμερα έχω φτάσει στα 85» τονίζει στον «Η.Α.». Ποτέ του δεν ένιωσε ότι παίρνει κάποιο ρίσκο. «Από την πρώτη στιγμή είδα ότι είχα ζήτηση. Δεν μου περίσσευε τίποτα. Μάλιστα μόλις ξεκίνησα, με πολιόρκησαν 20 εταιρίες εμπορίας βιολογικών προϊόντων, εταιρίες που παίρνουν τα προϊόντα από τον παραγωγό και τα πουλάνε αυτές» λέει. Ο ίδιος αποφάσισε να κινηθεί μόνος του. Έχοντας στα χέρια του την πιστοποίηση από τη ΔΗΩ, οργανισμό ελέγχου και πιστοποίησης βιολογικών προϊόντων, άρχισε να διανέμει τα κηπευτικά του, αρχικά, σε καταστήματα πώλησης βιολογικών στα Γιάννενα.
«Δυστυχώς δεν είναι πολλά σε σύγκριση με τον πληθυσμό. Έτσι άρχισα να πηγαίνω προϊόντα και σε άλλους νομούς». Όσο για τα επιδοτούμενα προγράμματα, δεν τα κυνήγησε ποτέ. «Πολλοί γεωργοί είναι καλομαθημένοι με τις επιδοτήσεις. Δεν στηρίζονται στο προϊόν τους και στη γη της. Δεν με νοιάζουν οι επιδοτήσεις. Με νοιάζει να κάνω καθημερινά το σωστό» λέει. Και μέχρι τώρα τα κατάφερε. Η δουλειά βέβαια δεν είναι εύκολη. Προερχόμενος από αγροτική οικογένεια, το γνώριζε. «Δεν μπορείς να είσαι τεμπέλης και να ασχολείσαι με αυτή τη δουλειά». Τη γη του την προσέχει ιδιαίτερα. Αν και δεν είναι υποχρεωμένος από καμία νομοθεσία, κάνει αναλύσεις εδάφους, προκειμένου να δει τι ακριβώς στοιχεία χρειάζεται το έδαφος. «Οι αγρότες έχουν ζουρλάνει το έδαφος στον φώσφορο και δεν υπάρχει για παράδειγμα ένα δευτερεύον αλλά κρίσιμο στοιχείο, το μαγνήσιο. Το έδαφος πρέπει να πάρει ό,τι χρειάζεται, ούτε κάτι περισσότερο ούτε κάτι λιγότερο».
Κανένα από τα προϊόντα του δε, δεν παράγονται σε θερμοκήπια. «Είμαι κατά του θερμοκηπιακού βιολογικού. Το κάνουν πολλοί ειδικά στην Πρέβεζα. Δεν μπορείς να φας ντομάτα τον Μάρτιο. Δεν γίνεται. Φάε μαρούλι, λάχανο. Εμπορικά, βέβαια, συμφέρει» λέει χαρακτηριστικά ο κ. Γεωργίου.
Τα βιολογικά προϊόντα είναι ακριβότερα κατά 30% από τα συμβατικά. Κάτι που είναι λογικό. Κι αυτό όχι μόνο επειδή είναι πιο ακριβή η παραγωγή τους (π.χ. ακριβότεροι σπόροι) αλλά και επειδή η παραγόμενη ποσότητα είναι μικρότερη. «Όταν οι παραγωγοί στη Χρυσοβίτσα βγάζουν 8-9 τόνους το στρέμμα, εγώ βγάζω 1,5 με 2,5. Είναι μεγάλη η διαφορά στην ποσότητα». Συνιστά πάντως στους καταναλωτές να είναι προσεκτικοί με ό,τι αγοράζουν, και να κοιτούν πάντα την καρτέλα του παραγωγού που υπάρχει στα προϊόντα. «Το βιολογικό προϊόν είναι μεγάλη βιομηχανία και μερικοί το έχουν καταλάβει πουλώντας ως βιολογικά προϊόντα που δεν είναι βιολογικά. Ο κόσμος πρέπει να ενημερωθεί» μας λέει.
Μετά από 12 χρόνια ενασχόλησής του με τη βιολογική γεωργία, περίμενε ότι οι βιοκαλλιεργητές κηπευτικών ή άλλων τροφίμων θα ήταν περισσότεροι. Ο κ. Γεωργίου αποδίδει τις ευθύνες και στους διοργανωτές σεμιναρίων. «Αν έκαναν πραγματικά σεμινάρια και έπαιρναν παιδιά από αγροτικές οικογένειες, ένας βιοκαλλιεργητής τον χρόνο να έβγαινε, θα κάναμε μια πολύ καλή ομάδα για τη μεταποίηση και τη διάθεση των προϊόντων. Δεν τους ενδιαφέρει όμως. Οι διοργανωτές ενδιαφέρονται μόνο για τα λεφτά των σεμιναρίων. Κρίμα».