Το σταυροδρόμι αυτό κρύβει όμως και παγίδες, παγίδες που αφορούν κυρίως την ασφάλεια των πεζών και των οδηγών. Πακέτο με την ανάπτυξη ήρθε και ο κυκλοφοριακός φόρτος. Χιλιάδες αυτοκίνητα κινούνται σε επικίνδυνους δρόμους, όπως ο δρόμος που οδηγεί στο Νεοχωρόπουλο, με τα ατυχήματα να μη λείπουν από την καθημερινή ζωή του οικισμού.
Η επικινδυνότητα των δρόμων ήταν το βασικό θέμα που κυριάρχησε στη γενική συνέλευση της Κυριακής του συλλόγου Σεισμοπλήκτων, ο οποίος επαναδραστηριοποιείται μετά από επτά χρόνια αδράνειας. Ιδίως για τον δρόμο προς Νεοχωρόπουλο, ο πρόεδρος του συλλόγου Βαγγέλης Λάμπρης ήταν σαφής: «Δεν έχει ούτε πεζοδρόμια, ούτε φωτισμό, ούτε το κατάλληλο πλάτος». Υπάρχει όμως μια ελπίδα, σύμφωνα με τον ίδιο. «Ο Δήμος υπέβαλε μελέτη για να ενταχθεί ο δρόμος στο Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (ΕΣΠΑ). Είναι σημαντικό έργο αρκεί να εγκριθεί και να κατασκευαστεί» μας λέει. Δύο ακόμα είναι τα επικίνδυνα σημεία: η διασταύρωση στο κέντρο ακριβώς των Σεισμοπλήκτων αλλά και η διασταύρωση της οδού Περίδη με την οδό Στ. Νιάρχου. «Από τον δήμο μάς είπαν ότι δεν θα μπουν φανάρια και ότι πρέπει να περιμένουμε την κατασκευή της Στ. Νιάρχου. Πρόκειται για ένα έργο της Περιφέρειας» τονίζει, χωρίς να γνωρίζει περισσότερες λεπτομέρειες για το τι μέλλει γενέσθαι με αυτό το έργο.
Ένα θέμα που τέθηκε στη γενική συνέλευση είναι οι αδιάθετες εκτάσεις του υπουργείου Υγείας (το οποίο είχε συντονίσει τη δημιουργία του οικισμού για τους σεισμοπαθείς το 1967). «Για τα οικόπεδα αυτά υπήρχε πρόβλεψη να δοθούν για κοινωνικές ανάγκες πλην όμως παραμένουν αδιάθετα και κινδυνεύουν ακόμα και από καταπατήσεις. Εμείς ζητάμε από το υπουργείο να τα παραχωρήσει στον Δήμο με τη δέσμευση όμως ότι θα διατεθούν για κοινωνικές ανάγκες» επισημαίνει ο κ. Λάμπρης. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα Σεισμόπληκτα δεν υπάρχει ένα αξιοπρεπές νηπιαγωγείο. Το υπάρχον νηπιαγωγείο στεγάζεται σε ιδιωτικό χώρο και δεν έχει καν αυλή για τα παιδιά. «Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το ΚΑΠΗ να μην έχει δικό του κτίριο και στεγάζεται σε ιδιωτικό χώρο» επισημαίνει. Ένα σημαντικό ακόμα αίτημα των κατοίκων της περιοχής είναι το γήπεδο, το οποίο κατασκευάστηκε από τους ίδιους κατοίκους πρόχειρα πριν από 30 χρόνια. «Ζητάμε να βρεθεί άλλος χώρος κατάλληλος. Μην ξεχνάμε ότι η περιοχή φιλοξενεί πάνω από 11 εκπαιδευτικά κτίρια» αναφέρει. Όσο για την κεντρική πλατεία, αυτή συνεχίζει να ενοχλεί τους κατοίκους, καθώς έχει μείνει μισή για αδιευκρίνιστους νομικούς λόγους.  
Μπορεί αυτά τα προβλήματα να μην είναι πανεύκολο να λυθούν, υπάρχουν όμως άλλα που προκαλούν πραγματικά προβληματισμό για ποιο λόγο δεν λύνονται.
Στα Σεισμόπληκτα υπάρχουν αρκετοί δρόμοι-αδιέξοδα αλλά και στενοί δρόμοι οι οποίοι μάλιστα είναι διπλής κατεύθυνσης. «Ζητήσαμε να γίνουν αυτοί οι δρόμοι μονής κατεύθυνσης. Τόσο δύσκολο είναι; Όπως ζητήσαμε και να μπουν κάποιες πινακίδες απαγόρευσης στάθμευσης φορτηγών σε κάποια σημεία όπου παίζουν τα παιδιά μας. Τίποτα δεν έγινε» μας λέει ο κ. Λάμπρης. Ένα ζήτημα που φαίνεται να παίρνει τον δρόμο της επίλυσής του είναι η λαγκάτσα η οποία βρομάει λόγω των αποβλήτων που έχουν εναποτεθεί εκεί. Μετά από 15 χρόνια χωρίς καμία ενέργεια, η Νομαρχία, σύμφωνα με τον σύλλογο, δεσμεύτηκε ότι θα την καθαρίσει.
Τα Σεισμόπληκτα μπορεί να έχουν αποχέτευση και ύδρευση –κάτι που δεν είναι αυτονόητο για άλλους οικισμούς του δήμου-, δεν σημαίνει όμως ότι η ποιότητα ζωής έχει κατακτηθεί, ιδίως σε μια περιοχή που συγκεντρώνει πάνω από 5.000 ανθρώπους.