Παλαιότερα ο αριθμός τους έφτανε τους 250.
Άνθρωποι από διάφορες χώρες, όπως Παλαιστίνη, Αφγανιστάν, Τουρκμενιστάν, Ιράκ, Ιράν, Σουδάν και άλλες χώρες αποτελούν το νέο «κύμα» μεταναστών που έχουν έρθει στην Ελλάδα. Οι συνθήκες διαβίωσης τους όμως συνεχίζουν να είναι οι ίδιες με αυτές των προσφύγων της δεκαετίας του ‘90, και πολλές φορές ίσως και χειρότερες.
Οι περισσότεροι τους μένουν σε καλύβες από μουσαμάδες, που έχουν φτιάξει οι ίδιοι, ενώ όσοι έχουν έρθει τις τελευταίες μέρες, κοιμούνται κάτω από τα δέντρα τυλιγμένοι με μουσαμάδες που έχουν πάρει από οικοδομές για να αντέξουν το κρύο και τις χαμηλές θερμοκρασίες. Βρέξει, χιονίσει αυτό είναι το σπίτι τους, για όσο καιρό μένουν στην Ελλάδα. Τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι πολλά με βασικότερα την εύρεση δουλειάς και τροφής.
Κάποιοι από αυτούς εξασφαλίζουν μερικά μεροκάματα το μήνα, κάνοντας όποια δουλειά και αν τους πουν για τα στοιχειώδη: τροφή και νερό. Όσοι όμως δεν κάνουν μεροκάματα βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση.  
Πολλοί από αυτούς μάλιστα, έχουν αναγκαστεί να μείνουν και περισσότερο από πέντε μέρες χωρίς φαγητό, μέχρι δηλαδή να βρεθεί κάποιος από τους ντόπιους και από ελεημοσύνη τους δώσει πέντε ή δέκα ευρώ. Όλοι τους συνήθως τρώνε μια φορά την ημέρα, όταν έχουν κάτι για να φάνε.
Το «κυνηγητό» με τους αστυνομικούς σε καθημερινή βάση, είναι αυτό που έχει «ριζώσει» για πάντα στην καρδιά τους τον φόβο. Οι άνθρωποι αυτοί δεν προσδοκούν πολλά από την ζωή τους, παρά μόνο τα βασικά. «Θέλουμε μόνο να μην μας ενοχλεί η αστυνομία, εφόσον δεν μας στέλνουν πίσω στην πατρίδα μας και ούτε άδειες παραμονής μας δίνουν, έτσι ώστε να μπορούμε να βγαίνουμε ελεύθεροι στους δρόμους, να μένουμε σε κανονικά σπίτια και να δουλεύουμε για να εξασφαλίσουμε τις βασικές μας ανάγκες», λέει στον «Η.Α.» ο Λίμπουμ από την Παλαιστίνη.


Οι καμένες φωτογραφίες του Αχμέτ

Είναι 30 ετών και είναι από το Σουδάν. Ο ίδιος ζει τους τελευταίους έξι μήνες στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας, ενώ έχει περίπου 9 χρόνια περιφερόμενος στην Ελλάδα. Τότε, έφυγε από την πατρίδα του λόγω του πολέμου. Από τότε όμως, δεν έχει ξαναδεί και δεν έχει ακούσει νέα από τους δικούς του ανθρώπους, την οικογένεια του. Δεν ξέρει αν οι γονείς του είναι ζωντανοί ή αν έχουν πεθάνει. Όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα, όπως εξομολογείται ο ίδιος στον «Η.Α.» είναι το «θήραμα» για πολλούς αστυνομικούς που τον έχουν οδηγήσει στα κρατητήρια. Παλεύει για μια καλύτερη ζωή, κάνοντας όποια δουλειά βρεθεί μπροστά του με το χαμηλότερο κόστος της αγοράς. Η χειρότερη στιγμή της ζωής του όμως ήταν πριν από έναν μήνα, όταν αστυνομικοί έκαψαν τις φωτογραφίες που είχε από τους γονείς του και τα αδέρφια του! «Οι αστυνομικοί όταν με συνέλαβαν, με κρατούσαν για ένα μήνα περίπου στα κρατητήρια και ύστερα μου έδιναν ένα χαρτί, το οποίο λέει ότι μέσα σε έναν μήνα θα πρέπει να έχω φύγει από την χώρα. Αν μπορούσα όμως να το κάνω, θα είχα φύγει ήδη. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει, γιατί δεν έχω χαρτιά μαζί μου, ούτε καν διαβατήριο. Οι λιμενικοί που ελέγχουν την είσοδο και έξοδο των καραβιών στο λιμάνι, δεν μας αφήνουν να φύγουμε. Όταν μας βλέπουν μας κυνηγάνε για να μας πιάσουν και να μας βάλουν πάλι μέσα και να μπούμε ξανά στην ίδια διαδικασία. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει κατ’ επανάληψη σε όλους μας, και πολλούς από εμάς μάλιστα τους έχουν χτυπήσει. Εγώ όμως φροντίζω, όταν βγαίνω από εδώ που μένουμε, να μην με βλέπουν οι αστυνομικοί. Την τελευταία φορά, πριν από έναν μήνα περίπου, μερικοί αστυνομικοί ήρθαν εκεί που μέναμε παλαιότερα, μας έσκισαν και έκαψαν τα ρούχα μας, κατάστρεψαν την καλύβα μας έσκισαν το κοράνι και έκαψαν ότι άλλο είχαμε αφήσει εκεί. Εγώ, εκείνη την ημέρα είχα αφήσει μαζί με το κοράνι, φωτογραφίες από τους γονείς μου και τα αδέρφια μου. Τώρα πλέον μπορώ να τους έχω σαν εικόνα μόνο στο μυαλό μου.  
Από τότε αναγκαστήκαμε να μένουμε πιο ψηλά στο δάσος, έτσι ώστε να μην μπορούν να μας βρίσκουν, και να μην έχουμε ούτε ρούχα για να αλλάξουμε. Δεν κάνουμε κακό σε κανέναν, ούτε κλέβουμε, ούτε σκοτώνουμε και ούτε ασχολούμαστε με κάτι παράνομο. Θέλουμε απλώς να προσπαθήσουμε για ένα καλύτερο αύριο. Αν αυτό είναι παράνομο, τότε ας μας στείλουν στην πατρίδα μας. Έχω καλύτερες συνθήκες διαβίωσης στην πατρίδα μου απ’ ό,τι εδώ. Έχω βαρεθεί πλέον να ζω έτσι. Πολλές φορές έχω φτάσει στο σημείο που προτιμώ να πεθάνω παρά να ζω έτσι, σαν ζώο. Ας πάρει επιτέλους το ελληνικό κράτος μια απόφαση για τους μετανάστες. Ή θα τους εξασφαλίζει κάποιες συνθήκες διαβίωσης ή καλύτερα να τους στέλνει πίσω από εκεί που ήρθαν» είπε ο Αχμέτ.